Lees verder]]> De laatste? Ja, dit is de laatste blog vanuit Engeland geschreven! Morgen geven we met z’n allen de hele school een goede schoonmaakronde en dan scheiden de wegen voor de meeste studenten. Wij blijven zoals veel gezinnen nog wat langer om goed op te kunnen ruimen voor vertrek. Op 16 juli arriveren we dan weer op Nederlandse bodem.

We zijn nu druk met afscheid nemen op All Nations. De week zit vol met ‘socials’, vaak een maaltijd of een borrel, om afscheid te nemen van een subgroep op het college. We hadden een borrel ’s avonds met de mensen van onze gang, we hadden een barbecue met de mensen van onze tutorgroep, we hadden een etentje met Corine’s klas, er was een multiculturele avond, en vandaag hebben we de afscheidsceremonie en uitzending op het college, en vanavond nog een groot eindfeest op het college. Onze meiden zeggen ook hun vriendjes/vriendinnetjes van hier gedag, en volgende week nemen ze afscheid van hun gastouder. Zo helpen we elkaar om goed te vertrekken van deze plek en van elkaar.

Brexit: onze tijd in Engeland komt ten einde.

We ruimen ook op want op de heenreis paste alles maar net in de auto (en je bouwt toch weer heel wat spullen op in 15 maanden All Nations). De dakkoffer en fietsendrager moeten opgezocht worden (waar was die ook al weer opgeslagen? O ja, …., volgens mij was die verplaatst omdat er iets anders geplaatst moest worden, …. Wie zou weten waar deze nu gebleven zijn?). Volgende week is het inpakken geblazen (hopelijk past alles) en dan kunnen we na het volgende weekend vertrekken naar Nederland. Een periode komt ten einde.

Naast ons vertrek uit Engeland zijn we druk met het regelen van allerlei zaken voor ons vertrek naar Nepal.  Ons to-do lijstje is daarom ellenlang. Zo kochten we schoenen op de groei voor de komende 3 jaar voor onze meiden want die zijn in Nepal lastig te krijgen. We moeten nieuwe bankpassen aanvragen want die zijn niet geldig totdat we op verlof terug in Nederland zijn. Vaccinaties, bloedgroepbepaling, etc, etc. En we hadden nog extra koffers nodig, en een broodbakmachine, een yoghurtmaker, en rookmelders voor in Nepal, en… en….  Kortom: DRUK! Maar de tickets zijn geboekt: op 29 augustus vliegen we naar Nepal, en we komen dan op 30 augustus aan in Kathmandu! En op 9 september beginnen we dan onze taal- en oriëntatiecursus van INF in Pokhara.

Save-the-date: 25 augustus om 10:00 is de uitzenddienst in de Nieuwe Kerk in Delft. Van harte welkom! De nieuwsbrief lezers ontvangen binnenkort een officiële uitnodiging hiervoor!

Uitzenddienst in de Nieuwe Kerk in Delft

Lees verder]]> Deze week las ik tijdens een wandeling Lukas 13:29 (NIV): “People will come from east and west and north and south, and will take their places at the feast in the kingdom of God.” Die tekst gaf me wat gedachten die ik hier met jullie wil delen.

Een van de theologische kernen in het Lukasevangelie is het Koninkrijk van God voor de verdrukten: Jezus die goed nieuws brengt aan de gemarginaliseerden en ze bevrijdt van hun lijden. Dit kan fysiek lijden zijn, of spiritueel, psychisch, socio-economisch, socio-politiek lijden. Voorbeelden hiervan zijn de tollenaar (Luk. 19:1-10, socio-politiek lijden) die als collaborateur zichzelf verrijkte ten koste van zijn landgenoten en daarom veracht werd. Een ander voorbeeld is het grote feestmaal (Luk. 14:15-24, socio-economisch lijden) waarbij de oorspronkelijke genodigden te druk met hun eigen sores waren en hun plek werd ingenomen door de armen, verminkten, kreupelen en blinden. Weer een ander voorbeeld is de positie van kinderen (Luk. 18:15-17) die naar voren gehaald werden in plaats van achtergesteld, zoals toen cultureel de norm was. Als laatste voorbeeld noem ik verschillende helingen, van bijvoorbeeld de blinde bedelaar (Luk. 18:35-43 fysiek lijden) of de bezetene (Luk. 8:26-36, spiritueel lijden) die door Jezus gezien en gehoord werd en heling ontvingen.

Tegelijkertijd was Hij scherp naar de gevestigde geestelijke orde die geen oog had voor deze groepen mensen, maar druk was met eigenbelang (bijvoorbeeld Luk. 13:14-15, Luk. 16:15, Luk. 19:46, socio-politiek). Jezus zegt hierover dat in het Koninkrijk van God de dingen omgekeerd zijn; de eersten (belangrijksten) zullen de laatsten (onbelangrijksten) zijn en de laatsten zullen de eersten zijn. En deze (gemarginaliseerde) mensen zullen vanuit het oosten en het westen en vanuit het noorden en zuiden komen om hun plek in te nemen aan de tafel van het feestmaal in het Koninkrijk van God (Luk. 13:29). Verlost van hun verdrukkingen, van welke aard dan ook. Hun plek: blijkbaar wordt er op ze gerekend. Jezus bediening was dus holistisch: niet alleen de boodschap van geestelijke verlossing maar ook daadwerkelijke aardse verlossing: Gods Koninkrijk is gekomen! Leven in al zijn volheid (Joh. 10:10).

In Nepal richt International Nepal Fellowship zich op holistisch herstel voor de gemarginaliseerden onder de bevolking. Daarom is hun slogan “Life in all its fullness” (Joh. 10:10). Via het Green Pastures ziekenhuis richten ze zich in het bijzonder op hulp aan gemarginaliseerde mensen. Mensen die aan de zijlijn van de samenleving staan, die nergens bij horen, die maatschappelijk gezien geen bestaansrecht hebben. In Nepal zijn dat bijvoorbeeld leprapatiënten, lichamelijk beperkte mensen en mensen met uiterlijke afwijkingen. In het Green Pastures is wél een plek voor hen. Deze mensen komen uit het oosten en westen, noorden en zuiden naar het ziekenhuis toe met hun aandoeningen. Juist aan deze gemarginaliseerden wil het ziekenhuis medische hulp bieden, en hen verlichten of zelfs verlossen van hun aandoeningen. In het Green Pastures ervaren ze dat ze worden geaccepteerd zoals ze zijn. Dat is pas een Feest in het ziekenhuis!

We voelen ons bevoorrecht dat we voor deze organisatie en in dit ziekenhuis mogen gaan dienen.

foto: Pixabay

Lees verder]]> Ter illustratie van het onderwerp van de les geeft de docent me een leeg velletje papier in de les. Alsof ik een gemaakte opdracht terug krijg. Als feedback zegt hij: “je hebt een enorme hoeveelheid werk in deze opdracht gestoken”. Als Nederlander hoor ik wat er gezegd wordt en bedank ik vriendelijk voor het compliment. De Britten in de klas grinniken. De boodschap die tussen de regels (via intonatie) gecommuniceerd werd is: “er klopt niks van, begin maar opnieuw”. Dit is een voorbeeld in de les dat communicatie zoveel meer is dan wat er daadwerkelijk gezegd wordt. De context van de letterlijke woorden telt vaak flink mee. Dat geldt voor Engeland, maar helemaal voor de meeste Aziatische landen zoals Nepal!

Deze (laatste) term volg ik 2 vakken: ‘intercultureel teamleiderschap’ en ‘Aziatische studies’. Het laatste vak richt zich op de geschiedenis, culturen en religies van Aziatische landen. Het wordt in relatie gebracht tot leven als christen in deze landen. Een hele week lang gaan alle lessen dan over Nepal; ik ben erg benieuwd wat ik daar allemaal ga leren over dit fascinerende land en zijn culturen en religies.

De introductie van deze blog overkwam me tijdens een van de eerste lessen van intercultureel teamleiderschap. Eerder (vrij lang geleden al) schreef ik een blog over de cultuurkaart; 7 waarden die het intercultureel samenwerken aardig in de weg kunnen zitten.  Deze verschillen kunnen ook leiding geven of leiding ontvangen gecompliceerd maken. Dit vak gaat er dan ook over leiding geven in een intercultureel team. Het verhoogt je begrip van zowel geleid worden dan wel leiding geven.

De cultuurkaart; Nederland vs. China en India. Nepal zal aardig overeenkomen met China en India. Engeland bevind zich ergens in het midden.

En dat is voor mij hoogst relevant; tijdens onze reis naar Nepal werd duidelijk dat mijn toekomstige rol niet zozeer adviserend zal zijn (wat mijn aanvankelijke beeld was), maar leidinggevend aan een nog te vormen afdeling. Het team zal voornamelijk bestaan uit Nepalese monteurs/technici, incidenteel wellicht aangevuld met andere nationaliteiten, en mijn directe leidinggevende heeft de Australische nationaliteit. Opdrachtgevers voor het verrichten van werkzaamheden in het ziekenhuis zullen Nepalese en Engelse/Amerikaanse/Australische/Duitse/etc. artsen en verplegers zijn. Goed om dan van elkaar te weten waar ieder zich op deze cultuurkaart bevindt. En wat dat dan betekent voor samenwerking en voor het risico op het ontstaan van conflicten. En hoe je dit vanaf het begin op een goede manier kunt inrichten en met elkaar afspreken.

Ik zie uit naar deze laatste term! Vooral omdat het gat tussen mij als Nederlander en de Nepalezen op eigenlijk alle 7 waarden enorm groot is. Ik zal die afstand nooit helemaal kunnen overbruggen, maar hoop door de lessen voldoende voorbereid te worden om crossculturele incidenten te voorkomen.  Want de context doet mee in Nepal!

Lees verder]]> Prachtige natuur, een lekker zonnetje en een hartverwarmend welkom. Maar ook zieke kinderen, kakkerlakken en eindeloze herrie in de nacht (o.a. straathonden). Onze oriëntatiereis naar Nepal leerde ons meer dan we verwacht of gehoopt hadden en heeft ons gesterkt in ons verlangen om te dienen in Nepal. Inmiddels zijn we een weekje terug in Nederland. In deze blog willen we een aantal lessen met jullie delen.

Prachtige natuur!

• We zijn ontzettend warm welkom geheten door het team in Kathmandu en in Pokhara. We hebben bij mensen thuis gegeten, verhelderende gesprekken gevoerd over het werk en leven in Pokhara (waar het Green Pastures Hospital is) en werden geraakt door de vriendelijkheid en het enthousiasme van het team. Dat geeft vertrouwen dat er een vangnet voor ons zal zijn en maakt dat we uitzien naar het opbouwen van nieuwe vriendschappen.
  

  Warm welkom!

• Pokhara heeft een subtropisch klimaat. Dat betekent dat het er niet snel koud is – sterker nog – we vonden het nu al best warm, zo’n 30-35 graden. Het was goed om dit te ervaren wetende dat de temperatuur nog zo’n 10 graden zal stijgen wanneer het zomer is. Samen met het voedsel waar we nog niet zo aan gewend zijn vroeg dat best wat van onze lichamen. Handig om te weten dat we dit ook kunnen verwachten wanneer we naar Nepal verhuizen.

• We zijn eerder al geïnformeerd over de onzekerheid van het verkrijgen van een werkvisum in Nepal. In de ontmoetingen die we hadden hoorden we hoe dit invloed heeft op het dagelijks leven van mensen. Het geeft onzekerheid wanneer je visum over 10 dagen afloopt en je niet weet of dit verlengd wordt voor een jaar of dat je het land voor een half jaar moet verlaten. Overigens is INF positief over het aanvragen van een werkvisum voor Arjan! Maar het was goed om te horen dat dienen in Nepal gepaard gaat met periodes van onzekerheid vanwege het visum.

• Onlangs las ik op iemands Facebookpagina dat het in Nepal nooit de vraag is of er een aardbeving komt, maar wanneer deze komt. En dat zagen we terug; in het appartement waren we verbleven hingen instructies voor als er daadwerkelijk een aardbeving is en INF adviseert een ‘vluchttas’ voor ieder huis met daarin een aantal benodigdheden voor het hele gezin. Ook dat hoort bij het leven in Nepal.

Aardbevingsalarm

• Tijdens ons verblijf in Pokhara hebben we kennis gemaakt met het hoofd van het basisschooltje. Het gaf ons een indruk over hoe onderwijs wordt gegeven en het was bemoedigend om te merken hoe betrokken de school is bij de leerlingen. Wanneer we naar Nepal verhuizen starten we met thuisonderwijs. Maar wanneer Mirthe haar draai heeft gevonden, zal ze hier onderwijs gaan volgen.

We hebben een prachtige reis achter de rug met vooral veel positieve ervaringen maar ook een aantal minder leuke. En eigenlijk is dat maar goed ook. Door de reis hebben we nu een redelijk realistisch beeld van hoe het leven in Nepal eruit zou kunnen zien. Met mooie en minder mooie kanten. We zijn God dankbaar dat we deze reis konden maken en hoe Hij ons verder heeft voorbereid op onze toekomst daar. Maar eerst nog even een paar maanden de collegebanken weer in.

Lees verder]]> Er ligt een wit vel voor ons op tafel. Snel bekijken we welke opdrachten erop staan en hoeveel punten we kunnen krijgen voor iedere afgeronde opdracht. ‘It is no competition!’ had de docent nog gezegd, maar dat matcht niet met de fanatieke lichaamshouding die ik bij veel van mijn klasgenoten zie. Oké, geen competitie, maar welke groep haalt de meeste punten?

De opdrachten variëren van het rechtop zetten van een ei tot het verzamelen van 5 mensen wiens voornamen starten met een ‘J’. Van het maken van een Sudoku tot het creëren van een groepsnaam (met logo). Het doel van deze ‘non-competitie’ was om als multicultureel team samen te werken. In mijn groepje zie ik drie verschillende nationaliteiten vertegenwoordigd. En naast dat we verschillende culturele achtergronden hebben, hebben we ook een andere persoonlijkheden en leerstijlen. We zijn echt allemaal anders.

We verdelen de opdrachten onderling en kijken welke opdracht past bij ieders persoonlijkheid. Een teamgenootje dat gemakkelijk met verschillende mensen praat wordt erop uit gestuurd om de verschillende voornamen te verzamelen. Een ander teamgenootje maakt een ‘welcome’ bord. En weer een ander maakt de puzzel. Ik ren naar ons appartement en vraag Arjan hoe ik een ei rechtop moet zetten. Hij pakt een ei en tikt het op het bord; het ei staat rechtop (zie foto)! Gelukkig kon ik mijn talenten ook nog voor andere opdrachten inzetten. Na een uur heeft mijn team alle opdrachten afgerond. Helaas wel met wat foutjes en daardoor een minder hoge eindscore maar dat mag de pret niet drukken.

Het is handig om jezelf goed te kennen. Te weten wat je gemakkelijk doet, waar je plezier in hebt en wat je moeilijker afgaat en meer energie kost. Ook is het handig om je collega of teammaatje goed te kennen. Om te weten waar hij/zij plezier en energie uithaalt, welke talenten de ander heeft en hoe je elkaar kunt aanvullen en helpen. Ik vind het ook bemoedigend om naar een ander te kijken door Gods ogen en te zien welke talenten God in de ander heeft geplaatst. Zoveel diversiteit! Wat als je al die talenten verenigt? Dan heb je zoveel verschillende vaardigheden en talenten, daarmee kun je aan de slag! Deze opdracht was een leuke oefeningen in crosscultureel samenwerken. Handig! Want wanneer we in de toekomst in Nepal leven, ontmoeten we zowel in ons persoonlijk leven als op onze werkplek veel verschillende mensen.

Lees verder]]> Letsel door ongelukken leidt vaak tot een blijvende beperking indien de verwonding niet de juiste traumazorg krijgt. In Nepal woont en werkt 80% van de traumachirurgen in verstedelijkte gebieden. Dit terwijl 80% van de bevolking en ook 80% van de ongevallen op het platteland plaats vindt. Op een bevolking van 29 miljoen zijn er slechts 2 revalidatiecentra, geen wonder dus dat lichamelijke beperkingen in Nepal veel voorkomen.

Het hebben van een beperking komt met name veel voor onder de armere bevolking. Er is namelijk een verband tussen armoede en het hebben van een lichamelijke beperking. Voor mensen die in armoede leven is een inkomen van levensbelang. Dit betekent in de praktijk dat veel werk in gevaarlijke werkomstandigheden of onder hoog risico verricht wordt. De werknemer heeft hierin weinig in te brengen; weigeren betekent geen werk en dus geen inkomen voor het gezin. Gevaarlijke werkomstandigheden leiden tot meer ongevallen en verwondingen. Hierdoor hebben mensen die in armoede leven een grotere kans om letsel op te lopen in hun werkomstandigheden dan mensen die niet in armoede leven.

De vicieuze cirkel van armoede en lichamelijke beperkingen

Het gevolg is een vicieuze cirkel: door armoede is toegang tot goede zorg onmogelijk.  Daarnaast is armoede ook vooral veel op het platteland te vinden, waar kwalitatief goede gezondheidszorg dun gezaaid is. Tenslotte wordt vanuit religieus oogpunt het hebben van een beperking of het leven in armoede gezien als een gevolg van misstappen in een vorig leven en deze moet daarom gedragen worden. Deze cocktail van redenen tot het mislopen van goede zorg geeft dat een flinke verwonding tot blijvend letsel kan leiden. Hierdoor kunnen mensen niet meer kunnen werken en worden uit de samenleving verstoten (regelmatig, niet altijd!). Wanneer vervolgens het inkomen wegvalt en een sociaal vangnet verdwijnt, nemen de armoede en kwetsbaarheid toe, dat weer tot verslechtering van de gezondheid of omstandigheden kan leiden.  Armoede en lichamelijke beperkingen zijn dus een vicieuze cirkel waar maar lastig op eigen kracht uit te komen is.

Het Green Pastures Hospital wil juist zorg leveren aan mensen in armoede zodat deze vicieuze cirkel doorbroken kan worden. Zorg die gratis is voor mensen die dat niet kunnen betalen. Mooi werk dat een leven kan veranderen! Daarom zien we er naar uit daar aan de slag te gaan!

Entree Green Pastures Complex

Lees verder]]> Op All Nations leven we nu in Week 2: dat wil zeggen, de 2e week van het semester. Ik volg deze term drie vakken. Een van die vakken is ‘Vulnerability & Resilience’ (Kwetsbaarheid & Veerkracht). Dit vak is onderdeel van een serie vakken over armoede en onrecht.  Dit specifieke vak gaat over kwetsbare groepen in een samenleving. We denken na over wat kwetsbaarheid is, wat mensen kwetsbaar maakt, en hoe je kwetsbare groepen kunt herkennen en analyseren.

Kwetsbare groepen zijn groepen die vaak net op het randje van een stabiel bestaan leven. Een verstoring in hun situatie, bijvoorbeeld door ziekte of door (natuur)geweld kan dit evenwicht verstoren. Het gevolg kan zijn dan hun situatie daardoor omslaat in een een uitzichtloze situatie, achtergesteldheid en leiden. We gaan tijdens dit vak een aantal groepen bestuderen die als kwetsbaar bekend staan: slachtoffers van natuurgeweld en conflicten, kinderen, mensen met een beperking, vrouwen, vluchtelingen en migranten.

Dit is erg relevant voor Nepal: natuurgeweld (aardbevingen, overstromingen, aardverschuivingen) komen met een zekere regelmaat voor. Mensen met een beperking staan vaak buiten de samenleving en hebben het moeilijk. Vrouwen hebben een ondergeschikte positie, gaan vaak gebukt onder zwaar werk, en hebben te maken met misbruik. Talloze kinderen uit arme families of zonder familie belanden in de goot of in handen van mensensmokkelaars en komen in de prostitutie.

Hoewel dit niet direct met mijn werk in het Green Pastures Hospital te maken heeft wordt dit wel een deel van onze leefomgeving en waar collega’s wel in werken. Daarom lijkt het me erg zinvol om hier meer meer over te leren.

In 2018 zijn nog steeds overal de gevolgen van de aardbeving in 2015 zichtbaar; zelfs dicht bij de hoofdstad Kathmandu.

Lees verder]]> Woensdagochtend vertrokken we in alle vroegte richting de ferry naar Nederland: We zijn op verlof! Om half 5 ging de wekker en rond kwart voor 6 reden we met een nog wat slaperig hoofd richting Harwich. Na een voorspoedige reis kwamen we rond 18 uur in Delft aan, waar we tot de kerst mogen verblijven in het huis van Jaco en Annelies. En de lasagne stond al klaar! Wat een ontvangst :-D!

We hebben verlof, maar het is overduidelijk geen vakantie. De komende weken worden druk. Overigens niet erg, het is leuk om te doen! Benieuwd wat er allemaal op de planning staat?Op de agenda staan onder andere:

• pitch, meet&greet en presentatie in de Marcuskerk;
• gesprekken met diverse fondsen voor mogelijke financiële ondersteuning;
• praktische zaken regelen (verlenging rijbewijs, bezoekje aan de notaris voor testament en volmacht, e.d.);
• ontmoetingen met familie en vrienden (verjaardagen, sinterklaas, kerst, oud en nieuw);
• Corine werkt een aantal dagen als fysio op haar oude werkplek in Slingedael;
• ontmoetingen met experts voor verdere oriëntatie op onze toekomstige rollen in Nepal;
• ontmoetingen bij onze zendende organisatie;
• afspraken bij de tandarts en het consultatiebureau;
• en: de eerste Nepal-vaccinaties!

Rond de kerst verhuizen we richting Corines ouders, en op 9 januari vertrekken we weer naar Engeland voor de start van het volgende semester. De eerstvolgende blog verschijnt daarom in 2019. Alvast een mooi kerstfeest gewenst en leuk dat je ons dit jaar volgde!

Lees verder]]> Woensdagmorgen zat ik, gezien het tijdsverschil, ’s ochtends om 07.15 klaar om te Skypen met een contactpersoon in Nepal. Helaas was hij nog niet online. Ook een half uur later niet. Op mijn mailtje reageerde hij niet. Ik begon me onzeker te voelen en vroeg me af of ik misschien toch te direct was geweest in mijn e-mail en liep terug naar huis.

Volgende week maandag geef ik een presentatie voor het vak antropologie. De opdracht is om een bepaalde groep mensen uit te kiezen en je te verdiepen in hun cultuur. Meestal is hier geen kant-en-klaar lijstje van, maar observeer je aspecten van hun cultuur om een indruk te krijgen. Zo kun je een indruk krijgen door de kleding te bekijken (modern of traditioneel, huid bedekt of zichtbaar), door bepaalde gebruiken te observeren, zoals het huwelijk en geven advertenties ook een indruk. Ik heb daarom boeken gelezen over de Nepalese cultuur en religie, de dagelijkse gebruiken, een Nepalese comedy en een bruiloft bekeken op Youtube en een Nepalese nieuws website bezocht. En ik had een Skype gesprek gepland met een Nepalees. Opvallend genoeg kwamen er al voor dit gesprek twee belangrijke waarden aan bod!

Nadat Arjan mij via de mail had geïntroduceerd bij een contactpersoon in Nepal stuurde ik een mail met de vraag of ik wat vragen mocht stellen over de Nepalese cultuur. In deze mail stonden een aantal voorbeeldvragen voor een gesprek. Als reactie kreeg ik dat deze mail werd doorgestuurd naar iemand met een senior positie. Deze senior reageerde dat hij graag iets wilde uitleggen, maar niet via de mail. Communicatie gaan bij voorkeur persoonlijk in een gesprek. Dat was overtuiging nummer 1!

Terug naar dat geplande Skype gesprek: een half uurtje nadat ik thuis was gekomen stuurt hij me een berichtje dat hij beschikbaar is en hebben we een leuk en leerzaam gesprek. Wanneer we het hebben over hoe ‘tijd’ wordt ervaren in verschillende culturen zegt hij: ‘Vanmorgen voelde jij je waarschijnlijk schuldig omdat ik niet op het afgesproken moment online was. Maar ik niet, er was gewoon iets tussen gekomen’. En hij legt verder uit hoe er in een organisatie wel gepland wordt en op bepaalde tijd afgesproken wordt, maar dat dat in familiekring niet gebeurd, dan wordt er niet op de klok gelet: ‘… een samenzijn is afgelopen als op een bepaald moment iemand gaat staan om te vertrekken’.  Een afspraak of meeting is er wanneer de benodigde personen er zijn (en niet perse op het geplande tijdstip). En dat was overtuiging nummer 2!

Wanneer je kennis hebt over iemands overtuigingen en waarden, dan begrijp je waarom keuzes misschien anders gemaakt worden dan jij zou doen. En dat voorkomt onbegrip of soms misschien zelfs veroordeling. En dat geeft een betere start voor het bouwen van een relatie! Dat is in crosscultureel leven of werken relevant, maar is het eigenlijk niet in elke relatie belangrijk?

Lees verder]]> Het was al lang bedtijd voor onze meiden, maar toen ontdekten we grote aantallen ‘ladybirds’ (lieveheersbeestjes) op de plafonds in onze kamers. En in de hoekjes kruipen ze met z’n allen bij elkaar en vormen zo een ‘loveliness’. Het werd dus eerst stofzuigen geblazen (en dat is erg handig met van die hoge plafonds…). De meiden gingen die avond erg laat naar bed… En het herhaalde zich een paar dagen later opnieuw. Ladybirds zijn in heel Engeland massaal op zoek naar een plekje binnenshuis voor de winterslaap. Iets met een warme zomer. Hopelijk hebben ze allemaal snel hun definitieve plekje gevonden!

De meiden gaan vanaf deze week 4 ochtenden (in plaats van 3) naar de gastouder. Mirthe heeft het enorm naar haar zin en vraagt elke dag of ze weer naar Alison mag gaan. Naomi moest even wennen, maar sinds deze week strekt ze haar armen naar Alison uit in plaats van een reeks protestgeluiden die ze tot voor kort vaak liet horen. Daar zijn we enorm blij mee en dankbaar voor! En deze 4 ochtenden kunnen we goed gebruiken om allebei wat de studeren en te werken. De studiedrukte is namelijk wel echt losgebarsten. Corine studeert full-time, ik volg 2 vakken en daarnaast ben ik per 1 oktober begonnen om 1 dag per week voor de TU Delft te werken. Zodra we in Nepal wonen ga ik die dag gebruiken om onderzoek te doen naar het inzetten en verbeteren van chirurgische technologie in Nepal. Totdat we in Nepal zijn ga ik me alvast inlezen op dit onderwerp en op afstand alvast onderzoek doen.

Hiervoor ben ik in contact met een aantal artsen van verschillende missieziekenhuizen in Nepal om de situatie te inventariseren. Welke patiëntengroepen of ziekten kunnen ze niet behandelen omdat de technologie die daarvoor nodig is niet beschikbaar is? En waarom is die technologie er niet? Is het te duur? Of is het te ingewikkeld om de apparatuur te onderhouden? Of is het niet te koop? Het doel is om dan hiervoor geschikte, passende oplossingen uit te denken samen met de TU. Ik zie er naar uit om ook dit stukje van onze missie op te pakken!