Lees verder]]> Stel je hebt ernstig COVID en je gaat naar het ziekenhuis om opgenomen te worden. Daar blijkt dat er te weinig zuurstof is en dat je geen zuurstof kunt krijgen. Klinkt gek he? Maar in Nepal was dit realiteit tijdens de 2e golf (ruwweg april t/m juli). Verreweg de meeste ziekenhuizen gebruiken zuurstofcilinders om aan het bed of via een leidingnet patiënten van zuurstof te voorzien. Deze cilinders raken bij hoog zuurstofverbruik snel leeg en moeten dan vaak bijgevuld worden. Dit kost tijd en de fabrieken konden dit niet bijhouden. Sowieso is het logistiek gezien een lastig proces als de cilinders vaak gewisseld en gevuld moeten worden. Voor het Green Pastures ziekenhuis had ik daar berekeningen voor gemaakt, en bleek dat we ternauwernood 10 COVID patiënten van continu veel zuurstof konden voorzien. De overheid heeft daarom bepaald dat ziekenhuizen vanaf een bepaalde grootte een eigen zuurstoffabriek moeten installeren. Volgens de richtlijnen van de overheid moet Green Pastures ziekenhuis daarom een eigen zuurstoffabriekje hebben. Daarmee kunnen we dan zelf lucht veranderen in zuurstof.

Zuurstofcilinders voor een van de afdelingen in Green Pastures

Dit project was net opgestart voordat we eind juni naar Nederland vertrokken. Er was al een donor gevonden om dit project te financieren en ik was net gevraagd om de technische leiding te nemen voor dit project. Voor ons vertrek kon ik daar nog net met verschillende sleutelfiguren afstemmen wat onze insteek zou zijn voor het gebruik van deze zuurstoffabriek en de bijbehorende infrastructuur. We hadden een aantal opties geformuleerd voor de opzet van de zuurstoffabriek op basis van verschillende afwegingen van veiligheid, capaciteit en flexibiliteit. Vanuit Nederland kon ik werken aan de technische specificaties waarmee een aantal leveranciers benaderd werd om prijsopgave te doen en technische details te geven. Uiteindelijk kregen we van een drietal leveranciers prijzen en technische details voor een zuurstoffabriek en de bijbehorende infrastructuur.  Deze leveranciers hebben een aantal varianten aangeboden. Uiteindelijk heb ik de technische afwegingen gemaakt en hiermee het ziekenhuis geadviseerd welk systeem en welke leverancier het beste bij onze wensen zou passen. Met deze leverancier hebben we een aantal verschillende varianten verder uitgewerkt en uiteindelijk gekozen voor een bepaalde variant.

Willekeurig voorbeeld van een zuurstoffabriekje

Green Pastures krijgt nu een voor Nepal vrij uniek opgezette zuurstoffabriek. In plaats van één grote  zuurstoffabriek kiezen we voor twee kleine zuurstoffabrieken. Dit heeft als voordeel dat bij normaal gebruik slechts één fabriekje hoeft te draaien, wat energiezuiniger is. Als de vraag groot is (denk aan COVID) dan kunnen beide fabrieken draaien. Daarnaast is het veiliger om 2 fabriekjes te hebben in plaats van 1 fabriekje, als er een storing is in de ene kan de andere fabriek nog steeds het ziekenhuis van zuurstof voorzien terwijl de storing wordt opgelost. We hebben gekozen om geen geld te besteden aan een vulstation voor cilinders omdat er een leidingnet in het ziekenhuis wordt aangelegd zodat werken met losse cilinders niet meer nodig is. In de westerse wereld is een dergelijke opzet heel standaard en zijn er regels voor hoe dit vorm te geven. In Nepal hebben de enkele ziekenhuizen die een zuurstoffabriek hebben meestal gewoon één zuurstoffabriek. Als deze vervolgens een storing heeft zit het hele ziekenhuis al snel zonder zuurstof. Onze opzet is daarom een hele stap vooruit voor de context van Nepal.

Schematische opzet van de zuurstoffabriek

Op dit moment wordt de overeenkomst met de leverancier afgerond en kan het werk de komende tijd snel gaan beginnen. Hopelijk kan ik er in een volgende blog wat foto’s van laten zien en kunnen we over enkele maanden zelf van gewone lucht zuurstof maken!

Lees verder]]> “Ik hoor de vuilniswagen!” Opgelucht en een tikje gestresst kijkt Corine me aan.  Toet toet toet… toet toet toet… hoor ik zachtjes in de verte.

Enige weken geleden zijn we verhuisd. In tegenstelling tot ons vorige huis woont hier geen landlord in het huis die zaken zoals het afval regelt. Dat betekent weer ouderwets zelf het afval naar de straat brengen. Maar ja, wanneer komt de vuilnisauto? Op welke dag? Waar? En hoe laat? En hoe vaak komt de auto? En kun je de zakken gewoon aan de straat zetten of moet je het overhandigen? En waar bewaren we ons afval eigenlijk zodat er geen ongedierte bij kan?

De voorkant van ons nieuwe huis

Zo’n twee weken na onze verhuizing hebben we een aantal zakken afval vol en beginnen we ons af te vragen wat we er mee moeten doen. Een verhuizing geeft toch altijd wat extra rommel. We vragen na bij de oude bewoners van het huis of zij weten wanneer de auto komt. Helaas, het blijkt geen vaste dag te zijn. Of vast tijdstip. En na drie weken zijn we al aardig alert op de toeter van de vuilnisauto (dat is een heel typerend geluid wat we gelukkig al wel kenden). Eerder hoorde Corine al eens de toeter terwijl Arjan aan het werk was.  Ze sleepte een x-aantal zakken richting de grote weg, met de meiden achter zich aan. Na 100m rennen met vuilniszakken en twee meisjes was ze bij de weg. Helaas was er geen vuilniswagen te bekennen, Corine was te laat. Volgens de buren is de wagen al geweest en nee de zakken mogen niet bij de weg gezet worden.

“Ik hoor de vuilniswagen!” 

Een week later zitten we met onze taaldocent in de tuin en opnieuw klinkt daar de toeter. We springen overeind en laten onze taaldocent ietwat verbaasd achter. Samen rennen we we naar de weg met onze handel vol afval. Opnieuw geen vuilniswagen. Maar, we zien de typerende groene vrachtwagen wel op het straatje achter ons huis rijden. Dus pakken we onze zakken op en hollen op een drafje naar de boerderij achter ons huis. Met onze handen vol afval wurmen we ons tussen de kalfjes en koeienpoep door. En, we zijn precies op tijd om ons afval in te leveren. De man in de vuilnisauto stapelt onze zakjes netjes op in de truck. Onze afvalrace is gelopen.

Kalfjes op de boerderij

Nu is het wachten op de volgende keer dat de toeter klinkt. Zal het over 1 week zijn of over 2 weken? Op welke dag en hoe laat? Wat doen we met het afval als we de truck missen? Soms is het best fijn als alles netjes op schema gaat zoals in Nederland; zodat je het in je agenda kunt zetten en je netjes een herinnering krijgt als de afvalcontainer weer aan de straat gezet moet worden.

Een typische vuilnisauto in Pokhara

Lees verder]]> Ping! Het is zaterdagochtend 8 uur. Een berichtje: ‘Good morning sir!’ Het is van mijn collega biomedisch-techneut die nu een week bij Green Pastures ziekenhuis werkt. Blijkbaar is het in deze cultuur gebruikelijk om je leidinggevende in het weekend goedemorgen te wensen via Whatsapp. Ik denk niet dat veel van jullie dit ook doen of ontvangen in het weekend

Sinds een maand werkt er nu een Nepalese technicus in de biomedische afdeling. Het is een jonge jongen met een achtergrond in electronica (bachelor). Zijn eerste weken is hij veel bezig met de reparatie van een zuigmachine. Daarnaast had ik als leerproject een aantal oude apparaten die al een tijd buiten gebruik en ook al vervangen waren. Hier kon hij zonder risico of druk aan sleutelen om te begrijpen hoe de apparaten werken, wat het probleem er mee is, en eventueel of hij het kan oplossen. Het geeft hem een mogelijkheid om kennis te maken met medische apparaten en wat ervaring op te doen. Voor mij geeft het een gelegenheid om te zien wat voor vlees ik in de kuip heb. En ook om een manier te vinden om leiding te geven en samen te werken.

Het testen van een prototype sta-hulp door ons ontworpen voor de ergotherapieafdeling. Bijvoorbeeld voor dwarslaesiepatiënten.

Wat me allereerst opvalt zijn de culturele verschillen. Als Nederlander ben ik gewend aan een gelijkwaardige relatie met collega’s en leidinggevenden, en ook om zelf te sturen en te beslissen in mijn werk. In Nepal is er een duidelijke hiërarchische relatie: hij spreekt me altijd aan met ‘sir’ (meneer), hij vraagt toestemming voor elke stap in zijn werk,  en hij respecteert me ook in mijn positie als leidinggevende door in het weekend goedemorgen berichtjes te sturen. Voor mij voelt dat gek en ongemakkelijk om zo op een voetstuk gezet te worden. Het is zoeken om op een goede manier leiding te geven, een manier die zijn cultuur respecteert (ik ben tenslotte te gast in Nepal), maar die tegelijkertijd ook voor mij werkbaar is.

Het planbord waarop we het werk proberen te structureren en plannen.

Daarnaast valt me op dat hij best wat kennis heeft op het gebied van electronica, maar dat zijn kennis erg theoretisch is. Hij weet heel goed wat de eigenschappen zijn of functie is van een bepaald component. Maar het is lastiger voor hem om de functie van  een aantal verschillende componenten in een groter geheel te begrijpen. Ook het diagnosticeren van een probleem in een groter geheel is lastig. Het Nepalese onderwijs is erg gericht op feitenkennis en op het reproduceren van kennis. Het gebruiken van deze verschillende brokjes kennis in een andere situatie, en stapsgewijs een probleem isoleren is erg lastig. Als we samen een probleem analyseren en we meten of testen een aantal dingen ligt voor mij de conclusie voor de hand. Ik moet leren daarin geduld te beoefenen en hem in kleine stapjes in de richting van de conclusie te sturen.

De video toont het testen van een electrochirurgieapparaat op een mandarijntje!

Een mooie uitdaging dus om samen elkaar verder te helpen! Hij heeft nu al een aantal apparaten kunnen repareren. Hij is erg leergierig, en ik verwacht dat hij zich best snel zal ontwikkelen. Hopelijk kan ik me ook snel ontwikkelen in de Nepalese werkcultuur.

Lees verder]]> Net als de hele wereld vecht ook Nepal tegen COVID. Net als in de meeste landen zijn er maatregelen zoals afstand houden, masker dragen, en lockdown. De meeste nieuwsberichten in Nepal gaan namelijk niet langer over COVID en over de gevolgen van de lockdown. Het gaat nu over sprinkhanen en de gevolgen van de moesson.

Sprinkhanen

Vanuit India zijn er een aantal grote zwermen sprinkhanen het land binnen gekomen. Deze worden meegevoerd door een combinatie van klimaat en wind. Langs de grens met India liggen de vruchtbaarste landbouwgebieden van Nepal. De angst is groot dat de oogst verloren gaat. En er was al angst dat de oogst erg ging tegenvallen door de COVID maatregelen. Boeren hebben maandenlang hun land niet kunnen bewerken, en tevens is er een tekort aan meststoffen ontstaan. En veel boeren hebben een lening afgesloten om hun land te beplanten. En nu dus het risico dat de oogst opgegeten wordt. Om het gebruik van ongezonde pesticiden te voorkomen heeft de overheid een beloning uitgeloofd voor mensen die sprinkhanen vangen. De overheid koopt de gevangen sprinkhanen nu voor 500 roepies per kg. Dat is ongeveer 4 euro per kg.  Daarnaast trommelen mensen op alles wat lawaai maakt als sprinkhanenzwermen in de buurt komen. Dat zou helpen om ze af te schrikken.

https://youtu.be/MB2gAQyba6w

Aardverschuivingen

Naast de sprinkhanenplaag is vooral ook het effect van de moesson veel in het nieuws. Volgens de berichten is de moesson de laatste jaren (door klimaatverandering) van karakter veranderd. Langdurige regenbuien zijn vervangen door kortere maar heftigere buien. Het gevolg is dat deze moesson tot nu toe de dodelijkste moesson is sinds jaren. Op allerlei plaatsen zijn landslides (aardverschuivingen) waarbij wegen en huizen door modderstromen meegesleurd worden. Ook hier rondom Pokhara komen ze voor. In Sarangkot (een 1700meter hoge heuvel aan de rand van Pokhara met een prachtig uitzicht op de Himalaya) is in de nacht een aantal huizen weggesleurd door een landslide. 5 mensen zijn daarbij omgekomen. Dit weekend zijn in drie dagen tijd 40 mensen omgekomen door aardverschuivingen. Dat is meer dan er tot nu toe aan erkende COVID doden te betreuren is in Nepal. Vanuit kerken ontvangen we berichten dat ze mensen naar de getroffen plaatsen sturen om te helpen met zoeken naar slachtoffers en overlevenden, en om ook pastoral hulp te bieden.

Overstromingen

De moessonregens zorgen ook voor overstromingen rondom de vele rivieren die soms erg snel gebeuren (flash floods). Dit gebeurt overal in Nepal, maar vooral vaak in de Terai, het laagland van Nepal. Veel gebieden hier lopen bijna standaard elk jaar onder in de moesson. Ook hierdoor worden veel mensen uit hun huizen verdreven, storten huizen in, verliezen ze bezittingen en hun oogst, en verdrinken mensen. 1600 mensen zijn tot nu toe al al hun huizen verdreven door de gevolgen van moesson. Omdat veel opvangplaatsen nu al in gebruik zijn als quarantainecentrum worden veel mensen in tenten opgevangen. Dit is een enorm risico voor het uitbreken van ziekten die zich via water verspreiden. Volgens het ministerie van gezondheid is het aantal gevallen van diarree, hepatitis A en E en tyfus nu al vele malen toegenomen sinds de start van moesson. En dit geldt ook voor dengue en malaria. Omdat de gezondheidszorg de focus nog vooral op COVID heeft gericht, en veel ziekenhuizen maar beperkt beschikbaar zijn voor andere ziektegevallen is men bang dat dit jaar ook hoge sterfte zal geven voor deze ziektes.

In Nepal is COVID dus niet bepaald de enige dreiging voor de mensen…

https://youtu.be/tuTv9a15Zm8?t=148

Lees verder]]> Ik rijd op mijn fiets door de verlaten straten van onze wijk. Het voelt onwerkelijk. Bijna alle winkels hebben de rolluiken naar beneden. Alleen een enkel groentewinkeltje, drogisterijtje of supermarktje is open. Zij hebben vaak de toegang beperkt met een half open rolluik of een half open deur. Er mag slechts een beperkt aantal mensen tegelijk naar binnen, en er staan strepen en cirkels op de vloer om 1,5 meter afstand te helpen houden. Het land is nu 3 weken in lockdown. Iedereen moet thuis blijven. Alleen voor boodschappen in de buurt kun je te voet de straat op, of om naar je werk te gaan als je cruciaal werk doet. De politie handhaaft dat ook met harde hand. Omdat ik voor het Green Pastures-ziekenhuis werk kan ik wel naar mijn werk gaan.

Een supermarktje in de buurt dat wel open is, maar gedoseerd mensen toelaat.

Deze lockdown heeft enorme impact op het land. Veel mensen werken voor dagloon. En omdat ze nu niet kunnen werken krijgen ze dus geen dagloon. Veel dagloners hebben normaal gesproken al moeite om rond te komen en hebben dus geen reserves. Armoede en honger liggen dus al heel snel op de loer voor deze groep. Iemand citeerde niet bang te zijn voor het virus, maar veel meer bang te zijn om om te komen door honger. Gelukkig is de overheid in Pokhara wel gestart met het uitdelen van bijvoorbeeld rijst en olie aan deze groep. Ook de kerken kijken hoe ze hulp kunnen bieden. Ook de expat-community denkt na hoe ze lokale mensen kunnen ondersteunen. Wij hebben bijvoorbeeld besloten om onze kaam garne didi (de vrouw die helpt in huis) door te blijven betalen aangezien zij kostwinner is voor haar gezin. Een andere grote groep mensen die in problemen gaan komen zijn mensen die op de een of andere manier direct of indirect werken in het toerisme. Hotels, restaurants, homestays, hun toeleveranciers, taxichauffeurs, gidsen, dragers, etc., etc. Een enorme groep, aangezien toerisme een van de belangrijkste inkomensbronnen van de economie in Nepal is. En het hoogseizoen is nu begonnen. Maar geen toerist komt het land in. Voor veel mensen in Nepal wordt dit een heel zwaar jaar; en dat met een zeer beperkt sociaal vangnet.

Ondertussen ben ik op mijn fietsje aangekomen bij het Green Pastures-ziekenhuis. Daar is alles anders dan normaal. Het grote toegangshek dat normaal openstaat is nu dicht. Er hangen aanplakbiljetten met informatie over COVID-19. De beveiliging laat mensen een voor een binnen. Personeel moet hun handen wassen en temperatuur laten controleren. Patiënten (die maar zeer beperkt kunnen komen) moeten daarnaast een aantal vragen beantwoorden en worden dan doorverwezen naar een tent. Daar wordt de triage gedaan. Bekende patiënten die voor bijvoorbeeld hun leprabehandeling komen kunnen naar de aangewezen afdeling. Mensen met koorts worden doorverwezen naar de Fever Clinic (koortskliniek) in het oorziekenhuis. Mensen met klachten die op COVID kunnen wijzen worden doorverwezen naar een ander ziekenhuis dat door de overheid is aangewezen als COVID-ziekenhuis. Hier kan getest worden, en hier zullen ook de patiënten opgevangen worden. Alle overige patiënten die naar huis kunnen zijn naar huis gestuurd.

Het gesloten toegangshek met toegangscontrole (boven), de vergaderruimte van het COVID-responseteam (linksonder) en de koortskliniek in het oorziekenhuis (rechtsonder).

International Nepal Fellowship (INF) werkt nauw samen met de overheid. Het communicatieteam van INF ondersteunt de overheid rondom COVID-informatie naar de samenleving. De INF-COVID-taskforce ondersteunt en adviseert de overheid met informatie. Deze taskforce maakt ook plannen voor de bredere respons van INF in heel Nepal. En het Green Pastures-ziekenhuis wordt voorbereid om COVID-patiënten op te kunnen vangen als de aangewezen overheidsziekenhuizen overlopen. Dat is een grote stap, want het is geen algemeen ziekenhuis. Er is geen spoedeisende hulp, er is geen intensive care, er is geen beademingsapparatuur voor langdurige beademing.

Ik probeer mijn bijdrage te leveren door vanuit mijn technische perspectief mee te denken, informatie aan te leveren en zaken te regelen. Door vragen te stellen waar een arts niet aan denkt. Door te berekenen hoeveel zuurstof er eigenlijk nodig is voor het aantal patiënten dat we willen kunnen opvangen. Er is geen centrale zuurstofvoorziening met een zuurstoffabriekje in het ziekenhuis. Alles werkt met zuurstofcilinders die leeg raken en opnieuw gevuld moeten worden bij een leverancier. En dan blijkt na mijn berekening dat dit een enorme logistieke uitdaging is. Daarom is het aantal patiënten wat we denken aan te kunnen naar beneden bijgesteld. Beter vooraf bijstellen dan tijdens een crisis ontdekken dat het niet lukt. Ik heb meegedacht hoe we de zuurstofvoorziening voor de patiënten kunnen regelen. En wat daar dan voor nodig is. Zo heb ik een rek ontworpen en laten maken voor het plaatsen van zuurstofflessen naast de bedden. En ik heb me verdiept in het maken en hergebruiken van persoonlijke beschermingsmiddelen zoals mondkapjes, overjassen en gezichtsmaskers. Mijn contact met de TU Delft is daarvoor van groot belang. Collega’s bij de TU Delft doen namelijk onderzoek in hoeverre hergebruik van beschermingsmiddelen mogelijk is.

Voorbereidingen. Van ontwerpje (linksboven), productie (rechtsboven) tot gebruik (rechtsonder) van een zuurstofcilinderrek. Oorziekenhuis  afgesloten voor voorbereiding voor opvang van COVID-patiënten (linksonder), scheiden van beschermingsmiddelen voor hergebruik (middenonder).

We vinden het bijzonder dat we precies nu hier zijn. Ja, we maken ons soms zorgen over hoe COVID hier gaat verlopen en wat dat voor ons betekent. Ja, de capaciteit en kwaliteit van de gezondheidszorg komt niet in de buurt van Nederlandse standaarden. Ja, we kunnen nu het land niet meer uit als de situatie heel erg verslechtert. En ja, we missen onze familie en we kunnen daar nu niet meer naar toe als daar noodzaak voor zou zijn. Maar vooral zien we Gods leiding in de timing van onze aankomst in Nepal. Na een klein maandje werken met vooral plannen maken en het ziekenhuis leren kennen kan ik nu gelijk een direct waardevolle bijdrage leveren. In onze oorspronkelijke planning waren we een maand later vertrokken en had ik nu wellicht zelfs nog geen werkvisum gehad. En dan hadden we dat voorlopig ook niet gekregen, want ook de overheidskantoren zijn dicht. Ook was ik dan nu nog niet voldoende bekend met het ziekenhuis om dezelfde bijdrage te kunnen leveren. Daarnaast zijn ook mijn banden met TU Delft erg waardevol in deze situatie, wat me toegang tot allerlei waardevolle informatie geeft. Allemaal puzzelstukjes die God op z’n plek gelegd heeft in Zijn grote puzzel!

Het uitzicht vanuit mijn kantoor doet me denken aan Psalm 121:
‘Ik sla mijn ogen op naar de bergen,
vanwaar mijn hulp komen zal.
2Mijn hulp is van de HEERE,
Die hemel en aarde gemaakt heeft.’

Voor meer info en inkijkjes in de huidige situatie:

• Voor wat beelden van Pokhara in lockdown kun je hier kijken op Youtube.
• INF plaatst regelmatig updates op hun website, zie https://www.inf.org/resources/news/.
• Wat foto’s en video’s van lege toeristische plaatsen in Kathmandu vind je hier en hier.

Lees verder]]> We zitten in een volle zaal. Een voor een worden noemt de dagvoorzitter namen op. Iemand in de grote zaal staat op en loopt, onder een flink applaus, naar voren naar het podium. Ondertussen brengt hij met samengebrachte handen en een klein buiginkje met het hoofd de ‘Namasté’ groet aan de mensen om zich heen. Op het podium wordt de persoon met opnieuw begroet. De persoon ontvangt een soort sjaaltje met een sierlijk patroon erop, een bos bloemen, en een ingepakt cadeautje. Daarna wordt hij naar een stoel op het podium geleid. Dit is hoe iedere eregast bij wat formelere bijeenkomsten in Nepal verwelkomd en geëerd wordt. Na zo’n 10 minuten zitten alle 9 eregasten op een rijtje op het podium. (De 9e gast, de burgemeester van Pokhara, komt naar goed gebruik fashionably late.) Ik verwachtte eigenlijk dat ze na de eerste officiële begroeting weer terug zouden mogen naar hun zitplaats in de zaal. Maar ze blijven gedurende het gehele programma op het podium zitten.

De eregasten op het podium, met het gezicht naar de zaal.

We zijn te gast op de 67e INF-dag (International Nepal Fellowship) in het net opgeleverde multifunctionele leercentrum op het terrein van het Green Pastures Ziekenhuis.  Op deze feestelijke dag wordt stilgestaan bij het werk van INF en teruggekeken op het afgelopen jaar. Voor een nieuweling als ik – met gebrekkige kennis van de Nepalese taal – is het een uitdagende dag. De eerste spreker is de directeur van INF Nepal. Hij gaat in vogelvlucht door de geschiedenis van INF heen. Beginnend met de eerste vrouwelijke Britse missionarissen die in 1952 vanuit India naar Pokhara liepen. Deze plek hadden ze in een visioen gezien, ze herkenden de plek, en daar begonnen ze de eerste leprakliniek. Toen nog een simpel afdakje op palen waaronder patiënten werden gezien. De toespraak eindigt bij de recente oplevering van het nieuwe multifunctionele leercentrum op het terrein van het Green Pastures ziekenhuis. Dit centrum is gebouwd in het hart van het Green Pastures complex. Gebouwd om een plek te bieden aan bijeenkomsten, trainingen, en vooral voor het houden van vieringen met patiënten en staf. De kleinere ruimtes van het gebouw bieden privacy voor een-op-eengesprek tussen patiënt en pastoraal zorgverlener. Het gebouw is rolstoelvriendelijk (redelijk uniek in Nepal), en de deuren zijn groot genoeg om zelfs patiënten met bed en al naar binnen te rijden. Zo is er meer ruimte voor de pastorale kant van holistische zorg, wat toch het hart vormt van de missie van Green Pastures.

Het multifunctionele leercentrum

Ondertussen zitten de eregasten nog steeds op het podium voor in de zaal. De Nepalezen zitten duidelijk op hun gemak. Ze zijn het zo te zien gewend om op deze manier geëerd te worden. Het is ook geen enkel probleem voor ze om al zittend op het podium een binnenkomend telefoontje te beantwoorden. De twee westerlingen op het podium lijken minder op hun gemak, zo vol in het zicht. Drie uur en vele sprekers later is de bijeenkomst afgelopen, en verlaten de eregasten het podium. Buiten wacht de lunch.

Ikzelf ben ook blij dat het voorbij is. Drie uur speeches in het Nepalees volgen valt nog niet mee. We herkennen steeds meer woorden en zinsconstructies, maar een heel verhaal volgen is nog wel wat anders…

In de rij voor de lunch tijdens de INF-dag. Met een vol bord met bhaat (rijst), dhal (linzen en bruine bonensoep), bloemkool curry met kip, saag (soort gebakken andijvie) en pickle (groente in pittige saus). En de taart was heerlijk, wel erg zoet.

Lees verder]]> Ons verblijf in Nederland was hectisch en vol. En het ging ontzettend snel voorbij. Ook blogjes schoten er een beetje bij in. We waren druk met het vullen van onze tonnen met bagage (foto). En de meiden konden oude plekjes opnieuw verkennen (foto). We waren een weekje op vakantie. Daarom nu een korte update.

Tonnen met bagage, klaar voor aflevering op Schiphol

in een bekende speeltuin vlak bij ons oude huis in Delft

Nu is het dan zover: zondag is de uitzenddienst in de Nieuwe Kerk te Delft (kom je ook? Om 10:00, welkom!). En daarna vertrekken we op 29 augustus naar Nepal. Waar we ons lang op voorbereid hebben en wat erg ver weg leek is nu ineens echt dichtbij gekomen. Dat geeft vreugde maar ook wat spanning en verdriet. Vreugde omdat het nu eindelijk zover is. Spanning omdat er zoveel onbekend is; hoe gaan we het daar doen als gezin? En verdriet omdat we voor langere tijd afscheid nemen van een hele reeks familie en vrienden. Overigens hopen we dat afscheid op feestelijke wijze te vieren!

Uitzenddienst in de Nieuwe Kerk in Delft

Na een korte tijd in de hoofdstad Kathmandu reizen we door naar Pokhara. Hier gaan we in een tijdelijke woning van INF wonen (de eerste verdieping van The Green House, al is het huis tegenwoordig blauw), en oriënteren we ons op een eigen woonplek die passend is bij ons gezin. Die zouden we graag snel vinden, omdat het na meer dan een jaar onrust nu tijd is voor een echte eigen plek. Op 9 September begint een oriëntatieprogramma van 2 weken, en gaan we 5 maanden voltijds taalstudie doen om de Nepalese taal en cultuur te leren zodat we ook echt het lokale schrift kunnen lezen en wat kunnen verstaan op ons werk, in de kerk en in de buurt. We zien er naar uit om de teams te ontmoeten in Kathmandu en Pokhara. De volgende fase gaat nu echt beginnen!

Entree Green Pastures Complex

Eenmaal geland in ons huis in Pokhara hopen we te gaan bloggen vanuit Nepal. We willen dan delen over onze ervaringen met het land, met de mensen, en met de cultuur, met lokale christenen. En natuurlijk over ons werk, onze kerk en ons gezin. Zo hopen we dat u met ons mee kunt doen en ook kunt proeven van Gods wereldwijde werk!

Lees verder]]> De laatste? Ja, dit is de laatste blog vanuit Engeland geschreven! Morgen geven we met z’n allen de hele school een goede schoonmaakronde en dan scheiden de wegen voor de meeste studenten. Wij blijven zoals veel gezinnen nog wat langer om goed op te kunnen ruimen voor vertrek. Op 16 juli arriveren we dan weer op Nederlandse bodem.

We zijn nu druk met afscheid nemen op All Nations. De week zit vol met ‘socials’, vaak een maaltijd of een borrel, om afscheid te nemen van een subgroep op het college. We hadden een borrel ’s avonds met de mensen van onze gang, we hadden een barbecue met de mensen van onze tutorgroep, we hadden een etentje met Corine’s klas, er was een multiculturele avond, en vandaag hebben we de afscheidsceremonie en uitzending op het college, en vanavond nog een groot eindfeest op het college. Onze meiden zeggen ook hun vriendjes/vriendinnetjes van hier gedag, en volgende week nemen ze afscheid van hun gastouder. Zo helpen we elkaar om goed te vertrekken van deze plek en van elkaar.

Brexit: onze tijd in Engeland komt ten einde.

We ruimen ook op want op de heenreis paste alles maar net in de auto (en je bouwt toch weer heel wat spullen op in 15 maanden All Nations). De dakkoffer en fietsendrager moeten opgezocht worden (waar was die ook al weer opgeslagen? O ja, …., volgens mij was die verplaatst omdat er iets anders geplaatst moest worden, …. Wie zou weten waar deze nu gebleven zijn?). Volgende week is het inpakken geblazen (hopelijk past alles) en dan kunnen we na het volgende weekend vertrekken naar Nederland. Een periode komt ten einde.

Naast ons vertrek uit Engeland zijn we druk met het regelen van allerlei zaken voor ons vertrek naar Nepal.  Ons to-do lijstje is daarom ellenlang. Zo kochten we schoenen op de groei voor de komende 3 jaar voor onze meiden want die zijn in Nepal lastig te krijgen. We moeten nieuwe bankpassen aanvragen want die zijn niet geldig totdat we op verlof terug in Nederland zijn. Vaccinaties, bloedgroepbepaling, etc, etc. En we hadden nog extra koffers nodig, en een broodbakmachine, een yoghurtmaker, en rookmelders voor in Nepal, en… en….  Kortom: DRUK! Maar de tickets zijn geboekt: op 29 augustus vliegen we naar Nepal, en we komen dan op 30 augustus aan in Kathmandu! En op 9 september beginnen we dan onze taal- en oriëntatiecursus van INF in Pokhara.

Save-the-date: 25 augustus om 10:00 is de uitzenddienst in de Nieuwe Kerk in Delft. Van harte welkom! De nieuwsbrief lezers ontvangen binnenkort een officiële uitnodiging hiervoor!

Uitzenddienst in de Nieuwe Kerk in Delft

Lees verder]]> Deze week las ik tijdens een wandeling Lukas 13:29 (NIV): “People will come from east and west and north and south, and will take their places at the feast in the kingdom of God.” Die tekst gaf me wat gedachten die ik hier met jullie wil delen.

Een van de theologische kernen in het Lukasevangelie is het Koninkrijk van God voor de verdrukten: Jezus die goed nieuws brengt aan de gemarginaliseerden en ze bevrijdt van hun lijden. Dit kan fysiek lijden zijn, of spiritueel, psychisch, socio-economisch, socio-politiek lijden. Voorbeelden hiervan zijn de tollenaar (Luk. 19:1-10, socio-politiek lijden) die als collaborateur zichzelf verrijkte ten koste van zijn landgenoten en daarom veracht werd. Een ander voorbeeld is het grote feestmaal (Luk. 14:15-24, socio-economisch lijden) waarbij de oorspronkelijke genodigden te druk met hun eigen sores waren en hun plek werd ingenomen door de armen, verminkten, kreupelen en blinden. Weer een ander voorbeeld is de positie van kinderen (Luk. 18:15-17) die naar voren gehaald werden in plaats van achtergesteld, zoals toen cultureel de norm was. Als laatste voorbeeld noem ik verschillende helingen, van bijvoorbeeld de blinde bedelaar (Luk. 18:35-43 fysiek lijden) of de bezetene (Luk. 8:26-36, spiritueel lijden) die door Jezus gezien en gehoord werd en heling ontvingen.

Tegelijkertijd was Hij scherp naar de gevestigde geestelijke orde die geen oog had voor deze groepen mensen, maar druk was met eigenbelang (bijvoorbeeld Luk. 13:14-15, Luk. 16:15, Luk. 19:46, socio-politiek). Jezus zegt hierover dat in het Koninkrijk van God de dingen omgekeerd zijn; de eersten (belangrijksten) zullen de laatsten (onbelangrijksten) zijn en de laatsten zullen de eersten zijn. En deze (gemarginaliseerde) mensen zullen vanuit het oosten en het westen en vanuit het noorden en zuiden komen om hun plek in te nemen aan de tafel van het feestmaal in het Koninkrijk van God (Luk. 13:29). Verlost van hun verdrukkingen, van welke aard dan ook. Hun plek: blijkbaar wordt er op ze gerekend. Jezus bediening was dus holistisch: niet alleen de boodschap van geestelijke verlossing maar ook daadwerkelijke aardse verlossing: Gods Koninkrijk is gekomen! Leven in al zijn volheid (Joh. 10:10).

In Nepal richt International Nepal Fellowship zich op holistisch herstel voor de gemarginaliseerden onder de bevolking. Daarom is hun slogan “Life in all its fullness” (Joh. 10:10). Via het Green Pastures ziekenhuis richten ze zich in het bijzonder op hulp aan gemarginaliseerde mensen. Mensen die aan de zijlijn van de samenleving staan, die nergens bij horen, die maatschappelijk gezien geen bestaansrecht hebben. In Nepal zijn dat bijvoorbeeld leprapatiënten, lichamelijk beperkte mensen en mensen met uiterlijke afwijkingen. In het Green Pastures is wél een plek voor hen. Deze mensen komen uit het oosten en westen, noorden en zuiden naar het ziekenhuis toe met hun aandoeningen. Juist aan deze gemarginaliseerden wil het ziekenhuis medische hulp bieden, en hen verlichten of zelfs verlossen van hun aandoeningen. In het Green Pastures ervaren ze dat ze worden geaccepteerd zoals ze zijn. Dat is pas een Feest in het ziekenhuis!

We voelen ons bevoorrecht dat we voor deze organisatie en in dit ziekenhuis mogen gaan dienen.

foto: Pixabay

Lees verder]]> Ter illustratie van het onderwerp van de les geeft de docent me een leeg velletje papier in de les. Alsof ik een gemaakte opdracht terug krijg. Als feedback zegt hij: “je hebt een enorme hoeveelheid werk in deze opdracht gestoken”. Als Nederlander hoor ik wat er gezegd wordt en bedank ik vriendelijk voor het compliment. De Britten in de klas grinniken. De boodschap die tussen de regels (via intonatie) gecommuniceerd werd is: “er klopt niks van, begin maar opnieuw”. Dit is een voorbeeld in de les dat communicatie zoveel meer is dan wat er daadwerkelijk gezegd wordt. De context van de letterlijke woorden telt vaak flink mee. Dat geldt voor Engeland, maar helemaal voor de meeste Aziatische landen zoals Nepal!

Deze (laatste) term volg ik 2 vakken: ‘intercultureel teamleiderschap’ en ‘Aziatische studies’. Het laatste vak richt zich op de geschiedenis, culturen en religies van Aziatische landen. Het wordt in relatie gebracht tot leven als christen in deze landen. Een hele week lang gaan alle lessen dan over Nepal; ik ben erg benieuwd wat ik daar allemaal ga leren over dit fascinerende land en zijn culturen en religies.

De introductie van deze blog overkwam me tijdens een van de eerste lessen van intercultureel teamleiderschap. Eerder (vrij lang geleden al) schreef ik een blog over de cultuurkaart; 7 waarden die het intercultureel samenwerken aardig in de weg kunnen zitten.  Deze verschillen kunnen ook leiding geven of leiding ontvangen gecompliceerd maken. Dit vak gaat er dan ook over leiding geven in een intercultureel team. Het verhoogt je begrip van zowel geleid worden dan wel leiding geven.

De cultuurkaart; Nederland vs. China en India. Nepal zal aardig overeenkomen met China en India. Engeland bevind zich ergens in het midden.

En dat is voor mij hoogst relevant; tijdens onze reis naar Nepal werd duidelijk dat mijn toekomstige rol niet zozeer adviserend zal zijn (wat mijn aanvankelijke beeld was), maar leidinggevend aan een nog te vormen afdeling. Het team zal voornamelijk bestaan uit Nepalese monteurs/technici, incidenteel wellicht aangevuld met andere nationaliteiten, en mijn directe leidinggevende heeft de Australische nationaliteit. Opdrachtgevers voor het verrichten van werkzaamheden in het ziekenhuis zullen Nepalese en Engelse/Amerikaanse/Australische/Duitse/etc. artsen en verplegers zijn. Goed om dan van elkaar te weten waar ieder zich op deze cultuurkaart bevindt. En wat dat dan betekent voor samenwerking en voor het risico op het ontstaan van conflicten. En hoe je dit vanaf het begin op een goede manier kunt inrichten en met elkaar afspreken.

Ik zie uit naar deze laatste term! Vooral omdat het gat tussen mij als Nederlander en de Nepalezen op eigenlijk alle 7 waarden enorm groot is. Ik zal die afstand nooit helemaal kunnen overbruggen, maar hoop door de lessen voldoende voorbereid te worden om crossculturele incidenten te voorkomen.  Want de context doet mee in Nepal!