Lees verder]]> Stel je hebt ernstig COVID en je gaat naar het ziekenhuis om opgenomen te worden. Daar blijkt dat er te weinig zuurstof is en dat je geen zuurstof kunt krijgen. Klinkt gek he? Maar in Nepal was dit realiteit tijdens de 2e golf (ruwweg april t/m juli). Verreweg de meeste ziekenhuizen gebruiken zuurstofcilinders om aan het bed of via een leidingnet patiënten van zuurstof te voorzien. Deze cilinders raken bij hoog zuurstofverbruik snel leeg en moeten dan vaak bijgevuld worden. Dit kost tijd en de fabrieken konden dit niet bijhouden. Sowieso is het logistiek gezien een lastig proces als de cilinders vaak gewisseld en gevuld moeten worden. Voor het Green Pastures ziekenhuis had ik daar berekeningen voor gemaakt, en bleek dat we ternauwernood 10 COVID patiënten van continu veel zuurstof konden voorzien. De overheid heeft daarom bepaald dat ziekenhuizen vanaf een bepaalde grootte een eigen zuurstoffabriek moeten installeren. Volgens de richtlijnen van de overheid moet Green Pastures ziekenhuis daarom een eigen zuurstoffabriekje hebben. Daarmee kunnen we dan zelf lucht veranderen in zuurstof.

Zuurstofcilinders voor een van de afdelingen in Green Pastures

Dit project was net opgestart voordat we eind juni naar Nederland vertrokken. Er was al een donor gevonden om dit project te financieren en ik was net gevraagd om de technische leiding te nemen voor dit project. Voor ons vertrek kon ik daar nog net met verschillende sleutelfiguren afstemmen wat onze insteek zou zijn voor het gebruik van deze zuurstoffabriek en de bijbehorende infrastructuur. We hadden een aantal opties geformuleerd voor de opzet van de zuurstoffabriek op basis van verschillende afwegingen van veiligheid, capaciteit en flexibiliteit. Vanuit Nederland kon ik werken aan de technische specificaties waarmee een aantal leveranciers benaderd werd om prijsopgave te doen en technische details te geven. Uiteindelijk kregen we van een drietal leveranciers prijzen en technische details voor een zuurstoffabriek en de bijbehorende infrastructuur.  Deze leveranciers hebben een aantal varianten aangeboden. Uiteindelijk heb ik de technische afwegingen gemaakt en hiermee het ziekenhuis geadviseerd welk systeem en welke leverancier het beste bij onze wensen zou passen. Met deze leverancier hebben we een aantal verschillende varianten verder uitgewerkt en uiteindelijk gekozen voor een bepaalde variant.

Willekeurig voorbeeld van een zuurstoffabriekje

Green Pastures krijgt nu een voor Nepal vrij uniek opgezette zuurstoffabriek. In plaats van één grote  zuurstoffabriek kiezen we voor twee kleine zuurstoffabrieken. Dit heeft als voordeel dat bij normaal gebruik slechts één fabriekje hoeft te draaien, wat energiezuiniger is. Als de vraag groot is (denk aan COVID) dan kunnen beide fabrieken draaien. Daarnaast is het veiliger om 2 fabriekjes te hebben in plaats van 1 fabriekje, als er een storing is in de ene kan de andere fabriek nog steeds het ziekenhuis van zuurstof voorzien terwijl de storing wordt opgelost. We hebben gekozen om geen geld te besteden aan een vulstation voor cilinders omdat er een leidingnet in het ziekenhuis wordt aangelegd zodat werken met losse cilinders niet meer nodig is. In de westerse wereld is een dergelijke opzet heel standaard en zijn er regels voor hoe dit vorm te geven. In Nepal hebben de enkele ziekenhuizen die een zuurstoffabriek hebben meestal gewoon één zuurstoffabriek. Als deze vervolgens een storing heeft zit het hele ziekenhuis al snel zonder zuurstof. Onze opzet is daarom een hele stap vooruit voor de context van Nepal.

Schematische opzet van de zuurstoffabriek

Op dit moment wordt de overeenkomst met de leverancier afgerond en kan het werk de komende tijd snel gaan beginnen. Hopelijk kan ik er in een volgende blog wat foto’s van laten zien en kunnen we over enkele maanden zelf van gewone lucht zuurstof maken!

Lees verder]]> “Ik hoor de vuilniswagen!” Opgelucht en een tikje gestresst kijkt Corine me aan.  Toet toet toet… toet toet toet… hoor ik zachtjes in de verte.

Enige weken geleden zijn we verhuisd. In tegenstelling tot ons vorige huis woont hier geen landlord in het huis die zaken zoals het afval regelt. Dat betekent weer ouderwets zelf het afval naar de straat brengen. Maar ja, wanneer komt de vuilnisauto? Op welke dag? Waar? En hoe laat? En hoe vaak komt de auto? En kun je de zakken gewoon aan de straat zetten of moet je het overhandigen? En waar bewaren we ons afval eigenlijk zodat er geen ongedierte bij kan?

De voorkant van ons nieuwe huis

Zo’n twee weken na onze verhuizing hebben we een aantal zakken afval vol en beginnen we ons af te vragen wat we er mee moeten doen. Een verhuizing geeft toch altijd wat extra rommel. We vragen na bij de oude bewoners van het huis of zij weten wanneer de auto komt. Helaas, het blijkt geen vaste dag te zijn. Of vast tijdstip. En na drie weken zijn we al aardig alert op de toeter van de vuilnisauto (dat is een heel typerend geluid wat we gelukkig al wel kenden). Eerder hoorde Corine al eens de toeter terwijl Arjan aan het werk was.  Ze sleepte een x-aantal zakken richting de grote weg, met de meiden achter zich aan. Na 100m rennen met vuilniszakken en twee meisjes was ze bij de weg. Helaas was er geen vuilniswagen te bekennen, Corine was te laat. Volgens de buren is de wagen al geweest en nee de zakken mogen niet bij de weg gezet worden.

“Ik hoor de vuilniswagen!” 

Een week later zitten we met onze taaldocent in de tuin en opnieuw klinkt daar de toeter. We springen overeind en laten onze taaldocent ietwat verbaasd achter. Samen rennen we we naar de weg met onze handel vol afval. Opnieuw geen vuilniswagen. Maar, we zien de typerende groene vrachtwagen wel op het straatje achter ons huis rijden. Dus pakken we onze zakken op en hollen op een drafje naar de boerderij achter ons huis. Met onze handen vol afval wurmen we ons tussen de kalfjes en koeienpoep door. En, we zijn precies op tijd om ons afval in te leveren. De man in de vuilnisauto stapelt onze zakjes netjes op in de truck. Onze afvalrace is gelopen.

Kalfjes op de boerderij

Nu is het wachten op de volgende keer dat de toeter klinkt. Zal het over 1 week zijn of over 2 weken? Op welke dag en hoe laat? Wat doen we met het afval als we de truck missen? Soms is het best fijn als alles netjes op schema gaat zoals in Nederland; zodat je het in je agenda kunt zetten en je netjes een herinnering krijgt als de afvalcontainer weer aan de straat gezet moet worden.

Een typische vuilnisauto in Pokhara

Lees verder]]> Ping! Het is zaterdagochtend 8 uur. Een berichtje: ‘Good morning sir!’ Het is van mijn collega biomedisch-techneut die nu een week bij Green Pastures ziekenhuis werkt. Blijkbaar is het in deze cultuur gebruikelijk om je leidinggevende in het weekend goedemorgen te wensen via Whatsapp. Ik denk niet dat veel van jullie dit ook doen of ontvangen in het weekend

Sinds een maand werkt er nu een Nepalese technicus in de biomedische afdeling. Het is een jonge jongen met een achtergrond in electronica (bachelor). Zijn eerste weken is hij veel bezig met de reparatie van een zuigmachine. Daarnaast had ik als leerproject een aantal oude apparaten die al een tijd buiten gebruik en ook al vervangen waren. Hier kon hij zonder risico of druk aan sleutelen om te begrijpen hoe de apparaten werken, wat het probleem er mee is, en eventueel of hij het kan oplossen. Het geeft hem een mogelijkheid om kennis te maken met medische apparaten en wat ervaring op te doen. Voor mij geeft het een gelegenheid om te zien wat voor vlees ik in de kuip heb. En ook om een manier te vinden om leiding te geven en samen te werken.

Het testen van een prototype sta-hulp door ons ontworpen voor de ergotherapieafdeling. Bijvoorbeeld voor dwarslaesiepatiënten.

Wat me allereerst opvalt zijn de culturele verschillen. Als Nederlander ben ik gewend aan een gelijkwaardige relatie met collega’s en leidinggevenden, en ook om zelf te sturen en te beslissen in mijn werk. In Nepal is er een duidelijke hiërarchische relatie: hij spreekt me altijd aan met ‘sir’ (meneer), hij vraagt toestemming voor elke stap in zijn werk,  en hij respecteert me ook in mijn positie als leidinggevende door in het weekend goedemorgen berichtjes te sturen. Voor mij voelt dat gek en ongemakkelijk om zo op een voetstuk gezet te worden. Het is zoeken om op een goede manier leiding te geven, een manier die zijn cultuur respecteert (ik ben tenslotte te gast in Nepal), maar die tegelijkertijd ook voor mij werkbaar is.

Het planbord waarop we het werk proberen te structureren en plannen.

Daarnaast valt me op dat hij best wat kennis heeft op het gebied van electronica, maar dat zijn kennis erg theoretisch is. Hij weet heel goed wat de eigenschappen zijn of functie is van een bepaald component. Maar het is lastiger voor hem om de functie van  een aantal verschillende componenten in een groter geheel te begrijpen. Ook het diagnosticeren van een probleem in een groter geheel is lastig. Het Nepalese onderwijs is erg gericht op feitenkennis en op het reproduceren van kennis. Het gebruiken van deze verschillende brokjes kennis in een andere situatie, en stapsgewijs een probleem isoleren is erg lastig. Als we samen een probleem analyseren en we meten of testen een aantal dingen ligt voor mij de conclusie voor de hand. Ik moet leren daarin geduld te beoefenen en hem in kleine stapjes in de richting van de conclusie te sturen.

De video toont het testen van een electrochirurgieapparaat op een mandarijntje!

Een mooie uitdaging dus om samen elkaar verder te helpen! Hij heeft nu al een aantal apparaten kunnen repareren. Hij is erg leergierig, en ik verwacht dat hij zich best snel zal ontwikkelen. Hopelijk kan ik me ook snel ontwikkelen in de Nepalese werkcultuur.

Lees verder]]> Met een kleine brok in mijn keel verliet ik vorige week dinsdag ons huis om op trekking te gaan met drie andere vrouwen. Ik voelde me emotioneel wiebelig omdat ik mijn meisjes voor het eerst vijf nachten achter zou laten bij manlief. Tegelijkertijd wist ik ook dat een trekking (Mardi Himal voor de geïnteresseerden)  me goed zou doen. Het afgelopen jaar had ik voor het eerst geen werk- of studierol en lag mijn focus volledig op het integreren in Nepal en de zorg voor het gezin. Die fulltime moederrol was nieuw voor me. En hoewel ik er meestal van genoot maakte het mijn wereldje ook klein. Ik zag daarom uit naar een uitstapje met andere vrouwen. Even zonder kids en met andere vrouwen genieten van de door God gecreëerde natuur. Het waren prachtige dagen met flinke lichamelijke vermoeidheid, veel lol, mooie gesprekken en onverwachts veel  Nepalese taallessen (alleen als je met vrouwen op reis gaat leer je de informele versie van ‘naar de wc gaan’). Het was mijn eerste trekking in Nepal en ik heb genoten. Momenteel geniet ik nog na door wat napijn maar vooral door de foto’s. Graag deel ik een aantal beelden met jullie. Geniet ervan! En stuur me gerust een berichtje als je naar aanleiding van de foto’s een vraag hebt.

Onderweg komen we regelmatig gebedsvlaggetjes tegen. Zo ook bij de guesthouses waar we verblijven.

Met deze drie vrouwen was ik op stap. Een van hen was jarig en we vierden haar verjaardag met een zelf-geknutselde verjaardagstaart van snacks.

In de bergen worden paarden en ezels gebruikt om spullen te vervoeren.

Yak! Op deze hoogte (3000+m) leven ze en worden ze door boeren gehouden. Ze worden gehouden voor de melk en vacht.

Voor een deel van de trek naar Mardi Himal loop je over een bergkam (‘ridge walk’). Er is niet direct gevaar dat je naar beneden valt maar toch voelt het soms wel wat kwetsbaar.

Om een mooie zonsopgang te kunnen zien stonden we één keer om 4 uur ’s nachts op om naar het ‘viewpoint’ te lopen. In het donker en zonder ontbijt viel dat niet mee, maar het uitzicht was het waard!

Doel bereikt! Achter mij de ‘Machhapuchhre’ (6997m) ook wel ‘Fishtail’ genoemd. Bij helder weer zie ik deze piek ook vanuit huis in Pokhara. Maar vanaf Mardi Himal was hij veel dichterbij. Ik ben dankbaar dat ik dit indrukwekkende stukje van Gods schepping op zo’n bijzondere plek mocht bekijken.

Onderweg naar beneden kwamen we langs een dorpje. Omdat mijn reisgenoten goed Nepalees spreken konden zij een praatje maken met deze vrouw. Deze familie leeft van de dieren die ze houden en de groente die ze verbouwen.

Geitjes en buffels worden gehouden voor de verkoop, de melk en de mest. Blijkbaar is buffel-mest kostbaar omdat het goed is voor de grond wanneer je groente wil verbouwen.

Typisch plaatje voor Nepal: de nationale bloem (Marigold) en een bergtop (Macchapuchhre).

Rijstvelden. De oogst is in volle gang.

Een dorpje met huizen in de traditionele bouwstijl. In veel dorpen zijn na de aardbeving in 2015 aanpassingen gemaakt aan de huizen (om veiligheidsreden), wat veel impact heeft op het straatbeeld. Mooi om dus ook een dorpje in traditionele bouwstijl te zien.

Bij de ingang van ons guesthouse stonden twee gebedsmolens (boeddhisme). De gastvrouw draaide deze in de ochtend.

Nog een foto van het dorpje. Naar ik begreep is dit een ‘Gurung’ dorp. Gurung verwijst naar een van de vele etnische groepen in Nepal. Iedere etnische groep heeft zijn eigen gebruiken en soms ook kleding en taal.

Lees verder]]> Op de voordeur zie ik prachtig houtsnijwerk. Gedetailleerde vormen zijn zorgvuldig uitgesneden. Het hout glanst van de lak. Ik zie niet hoeveel hindoegoden erop staan, maar ik zie wel een grote Ganesh midden op de deur. Het is een echte blikvanger zeg maar, op onze toekomstige voordeur, en het geeft me een ongemakkelijk gevoel.

In Nepal is religie een groot onderdeel van het dagelijks leven en de cultuur. Religie is overal terug te zien. Op straat bij tempeltjes, offers voor voordeuren en in veel huizen door symboliek op bijvoorbeeld deuren en plafonds. Toen wij bij ons huis gingen kijken werd ik geconfronteerd met een grote hindoegod op de voordeur. Met de lessen van Bijbelschool over geestelijke strijd nog vers in het geheugen trok ik mijn wenkbrauwen op. De Nepalese christen die met ons mee was zag mijn blik en zei: ‘Het is maar hout. Er zit geen kracht in. Jezus heeft alle macht.’ True. Maar het idee dat ik dagelijks tegen Ganesh aan zou gaan kijken vond ik een wel een dingetje.

Christenen gaan verschillend om met andere religies. Voor sommige christenen is het oké om zich bloot te stellen aan de praktische uitoefening van een andere religie met eventueel andere goden. Denk bijvoorbeeld aan het bezoeken van een islamitische dienst of bijvoorbeeld het eten van aan hindoegoden geofferd fruit. Andere christenen zijn hier meer terughoudend in. Of soms zelfs angstig. Want is er invloed als je je inlaat met hindoegoden door geofferd fruit te eten? Stel ik me dan open voor de spirituele wereld die hier volgens sommigen in meekomt? Een overtuiging zoals de hierboven omschreven ‘God heeft alles overwonnen’ kan hierin leidend zijn.

Persoonlijk denk ik dat hier geen strikt goed of fout in bestaat. Jouw beslissing is afhankelijk van je context, je relatie met God en je persoonlijkheid. Zo zijn Arjan en ik hier bijvoorbeeld totaal verschillend in. En dat is prima. Gelukkig vinden we elkaar wel in een gezamenlijke beslissing ;). Toen ik geconfronteerd werd met onze prachtige handgemaakte deur vol hindoe-symboliek heb ik een aantal weken na moeten denken en God gevraagd om wijsheid. Hoe moesten we hiermee omgaan? Moesten we iets doen aan die deur? Als we die deur zouden vervangen zouden we dan niet juist erkennen dat er macht in een stuk hout zit? Wat doet het met onze relatie met onze huurbaas als we ‘zomaar’ die kostbare deur zouden wegdoen? En ook, hoe zal het voor ons zijn als we iedere keer dat we ons huis binnenstappen begroet worden door Ganesh?

Het duurde even voordat we de beslissing hadden genomen: de deur blijft. Er zullen christenen zijn die onze beslissing begrijpen en anderen die hem niet zullen begrijpen. En dat is prima. Het is belangrijk te beseffen dat christenen verschillend omgaan met dit type vraagstukken en ondanks dat de Bijbel ons input geeft, is er vaak geen heel duidelijke goed of fout in dit type situatie. We kijken vanuit ons eigen perspectief naar een situatie, vormen onze argumenten, betrekken God en nemen een beslissing waarvan we geloven dat die door God geleid is. Zowel jij als ik. Andere keuzes, maar allebei goed.

De deur zit er dus nog in. In de ingewikkelde structuren zie ik bloemen, patronen, details, diverse hindoegoden én uren arbeid van een vakman. Boven onze deur hingen ook nog de restanten van een puja, een offering aan een hindoegod. In tegenstelling tot het houtsnijwerk wijst mij dit op bewuste aanbidding van de hindoegoden. En dat gelinkt aan ons huis. Arjan en ik hadden daar meer moeite mee en in goed overleg met onze huurbaas is dit weggehaald. Dat dan weer wel.

Houtsnijwerk op onze voordeur

Lees verder]]> Net als de hele wereld vecht ook Nepal tegen COVID. Net als in de meeste landen zijn er maatregelen zoals afstand houden, masker dragen, en lockdown. De meeste nieuwsberichten in Nepal gaan namelijk niet langer over COVID en over de gevolgen van de lockdown. Het gaat nu over sprinkhanen en de gevolgen van de moesson.

Sprinkhanen

Vanuit India zijn er een aantal grote zwermen sprinkhanen het land binnen gekomen. Deze worden meegevoerd door een combinatie van klimaat en wind. Langs de grens met India liggen de vruchtbaarste landbouwgebieden van Nepal. De angst is groot dat de oogst verloren gaat. En er was al angst dat de oogst erg ging tegenvallen door de COVID maatregelen. Boeren hebben maandenlang hun land niet kunnen bewerken, en tevens is er een tekort aan meststoffen ontstaan. En veel boeren hebben een lening afgesloten om hun land te beplanten. En nu dus het risico dat de oogst opgegeten wordt. Om het gebruik van ongezonde pesticiden te voorkomen heeft de overheid een beloning uitgeloofd voor mensen die sprinkhanen vangen. De overheid koopt de gevangen sprinkhanen nu voor 500 roepies per kg. Dat is ongeveer 4 euro per kg.  Daarnaast trommelen mensen op alles wat lawaai maakt als sprinkhanenzwermen in de buurt komen. Dat zou helpen om ze af te schrikken.

https://youtu.be/MB2gAQyba6w

Aardverschuivingen

Naast de sprinkhanenplaag is vooral ook het effect van de moesson veel in het nieuws. Volgens de berichten is de moesson de laatste jaren (door klimaatverandering) van karakter veranderd. Langdurige regenbuien zijn vervangen door kortere maar heftigere buien. Het gevolg is dat deze moesson tot nu toe de dodelijkste moesson is sinds jaren. Op allerlei plaatsen zijn landslides (aardverschuivingen) waarbij wegen en huizen door modderstromen meegesleurd worden. Ook hier rondom Pokhara komen ze voor. In Sarangkot (een 1700meter hoge heuvel aan de rand van Pokhara met een prachtig uitzicht op de Himalaya) is in de nacht een aantal huizen weggesleurd door een landslide. 5 mensen zijn daarbij omgekomen. Dit weekend zijn in drie dagen tijd 40 mensen omgekomen door aardverschuivingen. Dat is meer dan er tot nu toe aan erkende COVID doden te betreuren is in Nepal. Vanuit kerken ontvangen we berichten dat ze mensen naar de getroffen plaatsen sturen om te helpen met zoeken naar slachtoffers en overlevenden, en om ook pastoral hulp te bieden.

Overstromingen

De moessonregens zorgen ook voor overstromingen rondom de vele rivieren die soms erg snel gebeuren (flash floods). Dit gebeurt overal in Nepal, maar vooral vaak in de Terai, het laagland van Nepal. Veel gebieden hier lopen bijna standaard elk jaar onder in de moesson. Ook hierdoor worden veel mensen uit hun huizen verdreven, storten huizen in, verliezen ze bezittingen en hun oogst, en verdrinken mensen. 1600 mensen zijn tot nu toe al al hun huizen verdreven door de gevolgen van moesson. Omdat veel opvangplaatsen nu al in gebruik zijn als quarantainecentrum worden veel mensen in tenten opgevangen. Dit is een enorm risico voor het uitbreken van ziekten die zich via water verspreiden. Volgens het ministerie van gezondheid is het aantal gevallen van diarree, hepatitis A en E en tyfus nu al vele malen toegenomen sinds de start van moesson. En dit geldt ook voor dengue en malaria. Omdat de gezondheidszorg de focus nog vooral op COVID heeft gericht, en veel ziekenhuizen maar beperkt beschikbaar zijn voor andere ziektegevallen is men bang dat dit jaar ook hoge sterfte zal geven voor deze ziektes.

In Nepal is COVID dus niet bepaald de enige dreiging voor de mensen…

https://youtu.be/tuTv9a15Zm8?t=148

Lees verder]]> Over toen ik pre-lockdown in de stoffenwinkel mijn Nepalees oefende: 

‘Usle laatsj lagyo!’ (ze is verlegen), zei ik vol zelfvertrouwen. Ik was zo blij dat ik dit had geleerd. Het leek me handig in het dagelijks leven. De Nepalese mensen zijn namelijk ontzettend vriendelijk naar kinderen, maar die vriendelijkheid komt met een stevig kneepje in de wang van het kind. Iets wat onze dametjes niet altijd waarderen. De uitspraak van het Nepalese woord voor verlegen bleek lastiger. ‘Usle leetsj lagyo!’ herhaal ik, met iets andere klinkers. Helaas. Drie giechelende dames kijken me verbaasd aan. Ik zeg het nog een keer en leg nu de klemtoon op het einde van het woord. Ik zie aan de dames dat ze zich wat ongemakkelijk gaan voelen onder mijn aanhoudende pogingen Nepalees te spreken. Ik probeer het nog één keer: ‘Laatsh? Laetsj?’ Geen verbale respons, wel verwarring die van de gezichten af te lezen is. Oké, het is tijd om te stoppen. ‘She is shy’, mompel ik.  ‘Ohhhh!’ De dames kijken me blij én oplucht aan. Ze zouden het namelijk heel vervelend voor mij vinden als ik ondanks mijn aanhoudende pogingen tot Nepalees spreken, niet begrepen wordt. Dan lijd ik gezichtsverlies. Iets wat je in de Nepalese cultuur een ander nooit (opzettelijk) aan zou doen. Voor mij een interessant leermoment. Want als ik zou doorzetten en het woordje net zo lang zou herhalen tot ik het goed had was mijn uitspraak misschien wel goed geweest, maar hadden mijn gesprekspartners zich ongelukkig gevoeld. En dan kan ik het woord wel uitspreken, maar dan wordt een volgend gespreksmoment minder ontspannen.

Toen ik tijdens de lockdown baalde omdat de leuke stofjes nog niet zijn omgezet in kleding.

Lees verder]]> Ik rijd op mijn fiets door de verlaten straten van onze wijk. Het voelt onwerkelijk. Bijna alle winkels hebben de rolluiken naar beneden. Alleen een enkel groentewinkeltje, drogisterijtje of supermarktje is open. Zij hebben vaak de toegang beperkt met een half open rolluik of een half open deur. Er mag slechts een beperkt aantal mensen tegelijk naar binnen, en er staan strepen en cirkels op de vloer om 1,5 meter afstand te helpen houden. Het land is nu 3 weken in lockdown. Iedereen moet thuis blijven. Alleen voor boodschappen in de buurt kun je te voet de straat op, of om naar je werk te gaan als je cruciaal werk doet. De politie handhaaft dat ook met harde hand. Omdat ik voor het Green Pastures-ziekenhuis werk kan ik wel naar mijn werk gaan.

Een supermarktje in de buurt dat wel open is, maar gedoseerd mensen toelaat.

Deze lockdown heeft enorme impact op het land. Veel mensen werken voor dagloon. En omdat ze nu niet kunnen werken krijgen ze dus geen dagloon. Veel dagloners hebben normaal gesproken al moeite om rond te komen en hebben dus geen reserves. Armoede en honger liggen dus al heel snel op de loer voor deze groep. Iemand citeerde niet bang te zijn voor het virus, maar veel meer bang te zijn om om te komen door honger. Gelukkig is de overheid in Pokhara wel gestart met het uitdelen van bijvoorbeeld rijst en olie aan deze groep. Ook de kerken kijken hoe ze hulp kunnen bieden. Ook de expat-community denkt na hoe ze lokale mensen kunnen ondersteunen. Wij hebben bijvoorbeeld besloten om onze kaam garne didi (de vrouw die helpt in huis) door te blijven betalen aangezien zij kostwinner is voor haar gezin. Een andere grote groep mensen die in problemen gaan komen zijn mensen die op de een of andere manier direct of indirect werken in het toerisme. Hotels, restaurants, homestays, hun toeleveranciers, taxichauffeurs, gidsen, dragers, etc., etc. Een enorme groep, aangezien toerisme een van de belangrijkste inkomensbronnen van de economie in Nepal is. En het hoogseizoen is nu begonnen. Maar geen toerist komt het land in. Voor veel mensen in Nepal wordt dit een heel zwaar jaar; en dat met een zeer beperkt sociaal vangnet.

Ondertussen ben ik op mijn fietsje aangekomen bij het Green Pastures-ziekenhuis. Daar is alles anders dan normaal. Het grote toegangshek dat normaal openstaat is nu dicht. Er hangen aanplakbiljetten met informatie over COVID-19. De beveiliging laat mensen een voor een binnen. Personeel moet hun handen wassen en temperatuur laten controleren. Patiënten (die maar zeer beperkt kunnen komen) moeten daarnaast een aantal vragen beantwoorden en worden dan doorverwezen naar een tent. Daar wordt de triage gedaan. Bekende patiënten die voor bijvoorbeeld hun leprabehandeling komen kunnen naar de aangewezen afdeling. Mensen met koorts worden doorverwezen naar de Fever Clinic (koortskliniek) in het oorziekenhuis. Mensen met klachten die op COVID kunnen wijzen worden doorverwezen naar een ander ziekenhuis dat door de overheid is aangewezen als COVID-ziekenhuis. Hier kan getest worden, en hier zullen ook de patiënten opgevangen worden. Alle overige patiënten die naar huis kunnen zijn naar huis gestuurd.

Het gesloten toegangshek met toegangscontrole (boven), de vergaderruimte van het COVID-responseteam (linksonder) en de koortskliniek in het oorziekenhuis (rechtsonder).

International Nepal Fellowship (INF) werkt nauw samen met de overheid. Het communicatieteam van INF ondersteunt de overheid rondom COVID-informatie naar de samenleving. De INF-COVID-taskforce ondersteunt en adviseert de overheid met informatie. Deze taskforce maakt ook plannen voor de bredere respons van INF in heel Nepal. En het Green Pastures-ziekenhuis wordt voorbereid om COVID-patiënten op te kunnen vangen als de aangewezen overheidsziekenhuizen overlopen. Dat is een grote stap, want het is geen algemeen ziekenhuis. Er is geen spoedeisende hulp, er is geen intensive care, er is geen beademingsapparatuur voor langdurige beademing.

Ik probeer mijn bijdrage te leveren door vanuit mijn technische perspectief mee te denken, informatie aan te leveren en zaken te regelen. Door vragen te stellen waar een arts niet aan denkt. Door te berekenen hoeveel zuurstof er eigenlijk nodig is voor het aantal patiënten dat we willen kunnen opvangen. Er is geen centrale zuurstofvoorziening met een zuurstoffabriekje in het ziekenhuis. Alles werkt met zuurstofcilinders die leeg raken en opnieuw gevuld moeten worden bij een leverancier. En dan blijkt na mijn berekening dat dit een enorme logistieke uitdaging is. Daarom is het aantal patiënten wat we denken aan te kunnen naar beneden bijgesteld. Beter vooraf bijstellen dan tijdens een crisis ontdekken dat het niet lukt. Ik heb meegedacht hoe we de zuurstofvoorziening voor de patiënten kunnen regelen. En wat daar dan voor nodig is. Zo heb ik een rek ontworpen en laten maken voor het plaatsen van zuurstofflessen naast de bedden. En ik heb me verdiept in het maken en hergebruiken van persoonlijke beschermingsmiddelen zoals mondkapjes, overjassen en gezichtsmaskers. Mijn contact met de TU Delft is daarvoor van groot belang. Collega’s bij de TU Delft doen namelijk onderzoek in hoeverre hergebruik van beschermingsmiddelen mogelijk is.

Voorbereidingen. Van ontwerpje (linksboven), productie (rechtsboven) tot gebruik (rechtsonder) van een zuurstofcilinderrek. Oorziekenhuis  afgesloten voor voorbereiding voor opvang van COVID-patiënten (linksonder), scheiden van beschermingsmiddelen voor hergebruik (middenonder).

We vinden het bijzonder dat we precies nu hier zijn. Ja, we maken ons soms zorgen over hoe COVID hier gaat verlopen en wat dat voor ons betekent. Ja, de capaciteit en kwaliteit van de gezondheidszorg komt niet in de buurt van Nederlandse standaarden. Ja, we kunnen nu het land niet meer uit als de situatie heel erg verslechtert. En ja, we missen onze familie en we kunnen daar nu niet meer naar toe als daar noodzaak voor zou zijn. Maar vooral zien we Gods leiding in de timing van onze aankomst in Nepal. Na een klein maandje werken met vooral plannen maken en het ziekenhuis leren kennen kan ik nu gelijk een direct waardevolle bijdrage leveren. In onze oorspronkelijke planning waren we een maand later vertrokken en had ik nu wellicht zelfs nog geen werkvisum gehad. En dan hadden we dat voorlopig ook niet gekregen, want ook de overheidskantoren zijn dicht. Ook was ik dan nu nog niet voldoende bekend met het ziekenhuis om dezelfde bijdrage te kunnen leveren. Daarnaast zijn ook mijn banden met TU Delft erg waardevol in deze situatie, wat me toegang tot allerlei waardevolle informatie geeft. Allemaal puzzelstukjes die God op z’n plek gelegd heeft in Zijn grote puzzel!

Het uitzicht vanuit mijn kantoor doet me denken aan Psalm 121:
‘Ik sla mijn ogen op naar de bergen,
vanwaar mijn hulp komen zal.
2Mijn hulp is van de HEERE,
Die hemel en aarde gemaakt heeft.’

Voor meer info en inkijkjes in de huidige situatie:

• Voor wat beelden van Pokhara in lockdown kun je hier kijken op Youtube.
• INF plaatst regelmatig updates op hun website, zie https://www.inf.org/resources/news/.
• Wat foto’s en video’s van lege toeristische plaatsen in Kathmandu vind je hier en hier.

Lees verder]]> Het is een druilerige, mistige, grijze dag. Het is koud. De ijzige wind blaast door de open ramen voorin de minibus naar binnen. De Nepalese chauffeur en zijn bijrijder lijken het volkomen normaal te vinden om hun zijramen volledig open te houden. De bus hotst en botst over een kronkelend bergweggetje: De ‘snelweg’ van Pokhara richting Tansen en Butwal in het zuiden. We zijn in de vroege ochtend vertrokken uit Pokhara en het is bijna tijd voor een koffie-/ontbijtstop. We zijn op weg naar Nepalgunj, een stad ten westen van Pokhara, aan de grens met India. Het is slechts 410 kilometer, maar we zullen er zo’n 13 uur over gaan doen, inclusief stops voor ontbijt, koffie/thee en lunch.

De route van de Midwest-reis (klik om in Google Maps te zien)

Samen met een aantal andere INF-families ga ik (Arjan) projecten van INF in het mid-westen bezoeken als onderdeel van ons oriëntatieprogramma. Het doel is om een ander deel van Nepal te zien, welke issues daar spelen, en hoe INF daar projecten voor inricht. Corine hoopt deze reis later dit jaar te doen; we wilden onze meiden deze lange oncomfortabele reis niet aandoen.

Onderweg (linksboven, met de klok mee): Onze bus, een bergweg, heuvels met rijstvelden, de Terai.

Nepalgunj en leprazorg

Onderweg zie ik het welvaartsniveau langzaam maar zeker afnemen. De grote betonnen huizen veranderen in Banke district in kleine hutachtige huisjes met muren van houten stokken die met klei bestreken zijn. We verblijven een drietal dagen in Nepalgunj. We bezoeken we een INF-familie thuis, we bezoeken hun kerkdienst op zaterdagochtend, en we doen een korte tour door de stad. We bezoeken ook het INF Shining Hospital in Nepalgunj, waar met name leprapatiënten behandeld worden. Het is een veel kleiner ziekenhuis dan het Green Pastures Hospital in Pokhara. Er zijn twee zalen voor alle patiënten. Eén voor de mannen en één voor de vrouwen. Naar onze maatstaven is het een kale, koude, kille ziekenzaal waar de mensen zich onder dekens wapenen tegen de kou. Wij zouden ruimte graag wat opvrolijken met wat leuke kleuren, gordijnen, schilderijtjes, etc. Maar naar de maatstaven van de patiënten is het een comfortabel verblijf waar ze meer gemak hebben dan thuis en ook nog eens verzorgd worden.

Impressie van Nepalgunj (linksboven, met de klok mee): oudste tempel van Nepal, de grens met India, paardentaxi, visverkoper, kleermaker.

Anti-mensenhandel

Nepalgunj ligt in de Terai, vlak bij India. Veel (jongere) mensen zien het niet altijd zitten om hier een bestaan op te bouwen. Ze zoeken hun heil in India om daar te gaan werken. Mensen worden aangemoedigd om naar India te gaan voor werk door ze allerlei ideaalbeelden voor te houden. Eenmaal daar valt het erg tegen, en kunnen ze niet meer terug. Deze vorm van mensenhandel probeert INF te bestrijden. Een van de manieren is om kwetsbare mensen samen te brengen in zelfhulpgroepen, en ze dan te helpen om een stabiel inkomen te vinden. We bezochten een meisje dat geleerd had om 8 verschillende soorten pluche knuffels te maken. Deze worden vervolgens verkocht in een winkeltje in Nepalgunj. Zo kan ze voor haar eigen inkomen zorgen en zelfs weer naar school gaan. Ze is zo veel minder kwetsbaar om slachtoffer te worden van mensenhandel. Het was prachtig om te zien hoe trots ze haar knuffels aan ons liet zien. En na ons bezoek was ze gelijk door haar voorraad heen ;).

Zelfhulp rond moederschap en zwangerschap

Na het bezoek aan het meisje met de knuffels bezochten we een zelfhulpgroep voor zwangere vrouwen en moeders. Ze krijgen onderwijs over hoe ze goed voor zichzelf en hun kind kunnen zorgen tijdens en na de zwangerschap. Ze krijgen uitleg over vaccinaties, borstvoeding, kinderziekten, over bevallen en mogelijke complicaties, etc. Deze voorlichting helpt om de kindersterfte en complicaties na de bevalling terug te dringen. Na het bezoek reisden we terug naar Nepalgunj. We hoorden dat er een dodelijk ongeluk was gebeurd op onze route, wat vaak voor veel onrust, spanningen en opstandjes zorgt. Het is noodzaak om te zorgen dat je daar niet in terecht komt, dus we moesten een flinke omweg maken.

Nepalgunj INF projecten (linksboven, met de klok mee): de lepra-afdeling van het Shining Hospital, anti-mensensmokkel-zelfhulpgroep, moeder-zelfhulpgroep, verloskamer in overheidskliniek.

Lepra- en fistulazorg in Surkhet

We reisden verder naar Surkhet, zo’n 4 à 5 uur ten noorden van Nepalgunj. Terug de bergen in. We reisden door Bardia National Park waar tijgers in het wild leven. Helaas geen tijgers gezien! Wel een prachtig gebied! We kwamen ’s avonds laat in het donker aan. De volgende dag bezochten we INF Shining Hospital Surkhet, een vergelijkbare, maar wat grotere kliniek dan Nepalgunj. Ook hier wordt veel leprazorg gegeven. Ook in Surkhet ligt het INF Fistula Center. Dit ziekenhuis is nog splinternieuw. Hier wordt voor de wijde omgeving fistulazorg gegeven. Veel vrouwen op het platteland in Nepal bevallen thuis, zonder professionele bevallingszorg. Als de bevalling dan moeilijk verloopt en lang duurt ontstaat er vaak een fistula waardoor de vrouw incontinent wordt. Deze vrouwen worden vaak verstoten of weggepest uit hun dorp, want de geur die ze verspreiden is onaangenaam.

In principe is dit met een relatief simpele operatie te herstellen. Er zijn echter nauwelijks ziekenhuizen in het westen van Nepal die deze operaties aanbieden. En er is ook maar weinig kennis dat dit met een relatief simpele operatie hersteld kan worden. Daarom heeft INF hier het Fistula Center opgericht waar ze met name deze zorg aanbieden. Aangezien het centrum nog maar zo nieuw is zijn er nog maar weinig patiënten: het moet echt nog bekend worden dat deze operatie hier verricht kan worden.

Surkhet INF ziekenhuizen (linksboven, met de klok mee): Shining Hospital, Fistula Center, Operatiekamer in Fistula Center, Fysioruimte in Shining Hospital

Biomedische techniek Tansen

Na Surkhet reisden we met 2 overnachtingen in Nepalgunj en Tansen terug naar Pokhara. In Tansen bezochten we het United Mission to Nepal (UMN) ziekenhuis. Een druk, aardig groot algemeen ziekenhuis. Ik kon daar mooi de biomedische afdeling bekijken! Goed om te zien en te leren van de aanpak daar. En een waardevol contact voor later. Al met al zijn we een dikke 1000 km door het westen van Nepal gereisd. Een waardevolle reis, vol indrukken over het westen van Nepal, en het werk van INF.

Tansen (boven, met de klok mee): Ingang van het UMN-ziekenhuis, straatbeeld in Tansen, de biomedische afdeling in UMN-ziekenhuis Tansen.

Lees verder]]> Twee maanden geleden:

Onze hulp in huis vertelt onze taaldocent dat de kippen achter in de tuin (wij delen de tuin met de buren) te maken hebben met de komende baby. Arjan en ik begrijpen het niet, voor zover wij weten is er niemand zwanger. En we denken er niet meer aan.

Twee weken geleden:

Ik sta bij de achterdeur en hoor een baby huilen. Ik vermoed dat de achterburen misschien een baby’tje hebben. De dag erna hoor ik opnieuw een baby huilen. En het lijkt net alsof het van het balkon boven ons komt. Maar, ik had toch geen zwangere vrouwen bij onze bovenburen gezien?

Ondertussen wordt er elke paar dagen een kip geslacht. Ook dat gebeurt in de achtertuin, naast ons konijnenhok.

1 week geleden:

Een van de vrouwen die boven ons woont zit achter het huis bij een vuurtje. Tot mijn grote verbazing houdt ze een ieniemienie baby vast. Ik weet vrij zeker dat zij niet zwanger was. Naar mijn matige inschatting van leeftijd is ze ook wat te oud om een baby te krijgen. In mijn gebrekkige Nepalees vraag ik of het haar kind is. (dat is het enige dat ik kon vragen) Gelukkig begrijp ik haar antwoord en vertelt ze me dat het haar kleinkind is.

Op de voorgrond de schaal waar vuurtjes op gestookt worden. Op de achtergrond het kippenhok.

Deze week:

Dagelijks komen de baby, moeder (die ik nog niet kende), tante en oma even beneden bij een vuurtje zitten. Ze warmen hun handen aan het vuur en smeren de baby vervolgens in met olie.

Ondertussen gaan de kippen er langzaam allemaal aan.

Ook deze week:

Ik ontmoet een aantal INF teamgenoten die al wat langer in Nepal wonen en vertel hen dat ik verrast ben door de komst van de baby bij de bovenburen. Zij grinniken om mijn verbazing en vertellen me wat over de gebruiken in Nepal: twee weken na de geboorte van een baby gaat de moeder voor een maand terug naar het huis van haar familie. Gedurende deze maand wordt er voor haar gezorgd en wordt ze enorm in de watten gelegd. En dat zie ik. Veel familie komt langs en oma is druk met de baby. En hoe het zitten met de kippen? Herinner je wellicht onze nieuwsbrief over ‘warm en koud voedsel’? De de net bevallen moeder moet omgezondheidsredenen véél kip eten.