Lees verder]]> Stel je hebt ernstig COVID en je gaat naar het ziekenhuis om opgenomen te worden. Daar blijkt dat er te weinig zuurstof is en dat je geen zuurstof kunt krijgen. Klinkt gek he? Maar in Nepal was dit realiteit tijdens de 2e golf (ruwweg april t/m juli). Verreweg de meeste ziekenhuizen gebruiken zuurstofcilinders om aan het bed of via een leidingnet patiënten van zuurstof te voorzien. Deze cilinders raken bij hoog zuurstofverbruik snel leeg en moeten dan vaak bijgevuld worden. Dit kost tijd en de fabrieken konden dit niet bijhouden. Sowieso is het logistiek gezien een lastig proces als de cilinders vaak gewisseld en gevuld moeten worden. Voor het Green Pastures ziekenhuis had ik daar berekeningen voor gemaakt, en bleek dat we ternauwernood 10 COVID patiënten van continu veel zuurstof konden voorzien. De overheid heeft daarom bepaald dat ziekenhuizen vanaf een bepaalde grootte een eigen zuurstoffabriek moeten installeren. Volgens de richtlijnen van de overheid moet Green Pastures ziekenhuis daarom een eigen zuurstoffabriekje hebben. Daarmee kunnen we dan zelf lucht veranderen in zuurstof.

Zuurstofcilinders voor een van de afdelingen in Green Pastures

Dit project was net opgestart voordat we eind juni naar Nederland vertrokken. Er was al een donor gevonden om dit project te financieren en ik was net gevraagd om de technische leiding te nemen voor dit project. Voor ons vertrek kon ik daar nog net met verschillende sleutelfiguren afstemmen wat onze insteek zou zijn voor het gebruik van deze zuurstoffabriek en de bijbehorende infrastructuur. We hadden een aantal opties geformuleerd voor de opzet van de zuurstoffabriek op basis van verschillende afwegingen van veiligheid, capaciteit en flexibiliteit. Vanuit Nederland kon ik werken aan de technische specificaties waarmee een aantal leveranciers benaderd werd om prijsopgave te doen en technische details te geven. Uiteindelijk kregen we van een drietal leveranciers prijzen en technische details voor een zuurstoffabriek en de bijbehorende infrastructuur.  Deze leveranciers hebben een aantal varianten aangeboden. Uiteindelijk heb ik de technische afwegingen gemaakt en hiermee het ziekenhuis geadviseerd welk systeem en welke leverancier het beste bij onze wensen zou passen. Met deze leverancier hebben we een aantal verschillende varianten verder uitgewerkt en uiteindelijk gekozen voor een bepaalde variant.

Willekeurig voorbeeld van een zuurstoffabriekje

Green Pastures krijgt nu een voor Nepal vrij uniek opgezette zuurstoffabriek. In plaats van één grote  zuurstoffabriek kiezen we voor twee kleine zuurstoffabrieken. Dit heeft als voordeel dat bij normaal gebruik slechts één fabriekje hoeft te draaien, wat energiezuiniger is. Als de vraag groot is (denk aan COVID) dan kunnen beide fabrieken draaien. Daarnaast is het veiliger om 2 fabriekjes te hebben in plaats van 1 fabriekje, als er een storing is in de ene kan de andere fabriek nog steeds het ziekenhuis van zuurstof voorzien terwijl de storing wordt opgelost. We hebben gekozen om geen geld te besteden aan een vulstation voor cilinders omdat er een leidingnet in het ziekenhuis wordt aangelegd zodat werken met losse cilinders niet meer nodig is. In de westerse wereld is een dergelijke opzet heel standaard en zijn er regels voor hoe dit vorm te geven. In Nepal hebben de enkele ziekenhuizen die een zuurstoffabriek hebben meestal gewoon één zuurstoffabriek. Als deze vervolgens een storing heeft zit het hele ziekenhuis al snel zonder zuurstof. Onze opzet is daarom een hele stap vooruit voor de context van Nepal.

Schematische opzet van de zuurstoffabriek

Op dit moment wordt de overeenkomst met de leverancier afgerond en kan het werk de komende tijd snel gaan beginnen. Hopelijk kan ik er in een volgende blog wat foto’s van laten zien en kunnen we over enkele maanden zelf van gewone lucht zuurstof maken!

Lees verder]]> Ping! Het is zaterdagochtend 8 uur. Een berichtje: ‘Good morning sir!’ Het is van mijn collega biomedisch-techneut die nu een week bij Green Pastures ziekenhuis werkt. Blijkbaar is het in deze cultuur gebruikelijk om je leidinggevende in het weekend goedemorgen te wensen via Whatsapp. Ik denk niet dat veel van jullie dit ook doen of ontvangen in het weekend

Sinds een maand werkt er nu een Nepalese technicus in de biomedische afdeling. Het is een jonge jongen met een achtergrond in electronica (bachelor). Zijn eerste weken is hij veel bezig met de reparatie van een zuigmachine. Daarnaast had ik als leerproject een aantal oude apparaten die al een tijd buiten gebruik en ook al vervangen waren. Hier kon hij zonder risico of druk aan sleutelen om te begrijpen hoe de apparaten werken, wat het probleem er mee is, en eventueel of hij het kan oplossen. Het geeft hem een mogelijkheid om kennis te maken met medische apparaten en wat ervaring op te doen. Voor mij geeft het een gelegenheid om te zien wat voor vlees ik in de kuip heb. En ook om een manier te vinden om leiding te geven en samen te werken.

Het testen van een prototype sta-hulp door ons ontworpen voor de ergotherapieafdeling. Bijvoorbeeld voor dwarslaesiepatiënten.

Wat me allereerst opvalt zijn de culturele verschillen. Als Nederlander ben ik gewend aan een gelijkwaardige relatie met collega’s en leidinggevenden, en ook om zelf te sturen en te beslissen in mijn werk. In Nepal is er een duidelijke hiërarchische relatie: hij spreekt me altijd aan met ‘sir’ (meneer), hij vraagt toestemming voor elke stap in zijn werk,  en hij respecteert me ook in mijn positie als leidinggevende door in het weekend goedemorgen berichtjes te sturen. Voor mij voelt dat gek en ongemakkelijk om zo op een voetstuk gezet te worden. Het is zoeken om op een goede manier leiding te geven, een manier die zijn cultuur respecteert (ik ben tenslotte te gast in Nepal), maar die tegelijkertijd ook voor mij werkbaar is.

Het planbord waarop we het werk proberen te structureren en plannen.

Daarnaast valt me op dat hij best wat kennis heeft op het gebied van electronica, maar dat zijn kennis erg theoretisch is. Hij weet heel goed wat de eigenschappen zijn of functie is van een bepaald component. Maar het is lastiger voor hem om de functie van  een aantal verschillende componenten in een groter geheel te begrijpen. Ook het diagnosticeren van een probleem in een groter geheel is lastig. Het Nepalese onderwijs is erg gericht op feitenkennis en op het reproduceren van kennis. Het gebruiken van deze verschillende brokjes kennis in een andere situatie, en stapsgewijs een probleem isoleren is erg lastig. Als we samen een probleem analyseren en we meten of testen een aantal dingen ligt voor mij de conclusie voor de hand. Ik moet leren daarin geduld te beoefenen en hem in kleine stapjes in de richting van de conclusie te sturen.

De video toont het testen van een electrochirurgieapparaat op een mandarijntje!

Een mooie uitdaging dus om samen elkaar verder te helpen! Hij heeft nu al een aantal apparaten kunnen repareren. Hij is erg leergierig, en ik verwacht dat hij zich best snel zal ontwikkelen. Hopelijk kan ik me ook snel ontwikkelen in de Nepalese werkcultuur.

Lees verder]]> Ik rijd op mijn fiets door de verlaten straten van onze wijk. Het voelt onwerkelijk. Bijna alle winkels hebben de rolluiken naar beneden. Alleen een enkel groentewinkeltje, drogisterijtje of supermarktje is open. Zij hebben vaak de toegang beperkt met een half open rolluik of een half open deur. Er mag slechts een beperkt aantal mensen tegelijk naar binnen, en er staan strepen en cirkels op de vloer om 1,5 meter afstand te helpen houden. Het land is nu 3 weken in lockdown. Iedereen moet thuis blijven. Alleen voor boodschappen in de buurt kun je te voet de straat op, of om naar je werk te gaan als je cruciaal werk doet. De politie handhaaft dat ook met harde hand. Omdat ik voor het Green Pastures-ziekenhuis werk kan ik wel naar mijn werk gaan.

Een supermarktje in de buurt dat wel open is, maar gedoseerd mensen toelaat.

Deze lockdown heeft enorme impact op het land. Veel mensen werken voor dagloon. En omdat ze nu niet kunnen werken krijgen ze dus geen dagloon. Veel dagloners hebben normaal gesproken al moeite om rond te komen en hebben dus geen reserves. Armoede en honger liggen dus al heel snel op de loer voor deze groep. Iemand citeerde niet bang te zijn voor het virus, maar veel meer bang te zijn om om te komen door honger. Gelukkig is de overheid in Pokhara wel gestart met het uitdelen van bijvoorbeeld rijst en olie aan deze groep. Ook de kerken kijken hoe ze hulp kunnen bieden. Ook de expat-community denkt na hoe ze lokale mensen kunnen ondersteunen. Wij hebben bijvoorbeeld besloten om onze kaam garne didi (de vrouw die helpt in huis) door te blijven betalen aangezien zij kostwinner is voor haar gezin. Een andere grote groep mensen die in problemen gaan komen zijn mensen die op de een of andere manier direct of indirect werken in het toerisme. Hotels, restaurants, homestays, hun toeleveranciers, taxichauffeurs, gidsen, dragers, etc., etc. Een enorme groep, aangezien toerisme een van de belangrijkste inkomensbronnen van de economie in Nepal is. En het hoogseizoen is nu begonnen. Maar geen toerist komt het land in. Voor veel mensen in Nepal wordt dit een heel zwaar jaar; en dat met een zeer beperkt sociaal vangnet.

Ondertussen ben ik op mijn fietsje aangekomen bij het Green Pastures-ziekenhuis. Daar is alles anders dan normaal. Het grote toegangshek dat normaal openstaat is nu dicht. Er hangen aanplakbiljetten met informatie over COVID-19. De beveiliging laat mensen een voor een binnen. Personeel moet hun handen wassen en temperatuur laten controleren. Patiënten (die maar zeer beperkt kunnen komen) moeten daarnaast een aantal vragen beantwoorden en worden dan doorverwezen naar een tent. Daar wordt de triage gedaan. Bekende patiënten die voor bijvoorbeeld hun leprabehandeling komen kunnen naar de aangewezen afdeling. Mensen met koorts worden doorverwezen naar de Fever Clinic (koortskliniek) in het oorziekenhuis. Mensen met klachten die op COVID kunnen wijzen worden doorverwezen naar een ander ziekenhuis dat door de overheid is aangewezen als COVID-ziekenhuis. Hier kan getest worden, en hier zullen ook de patiënten opgevangen worden. Alle overige patiënten die naar huis kunnen zijn naar huis gestuurd.

Het gesloten toegangshek met toegangscontrole (boven), de vergaderruimte van het COVID-responseteam (linksonder) en de koortskliniek in het oorziekenhuis (rechtsonder).

International Nepal Fellowship (INF) werkt nauw samen met de overheid. Het communicatieteam van INF ondersteunt de overheid rondom COVID-informatie naar de samenleving. De INF-COVID-taskforce ondersteunt en adviseert de overheid met informatie. Deze taskforce maakt ook plannen voor de bredere respons van INF in heel Nepal. En het Green Pastures-ziekenhuis wordt voorbereid om COVID-patiënten op te kunnen vangen als de aangewezen overheidsziekenhuizen overlopen. Dat is een grote stap, want het is geen algemeen ziekenhuis. Er is geen spoedeisende hulp, er is geen intensive care, er is geen beademingsapparatuur voor langdurige beademing.

Ik probeer mijn bijdrage te leveren door vanuit mijn technische perspectief mee te denken, informatie aan te leveren en zaken te regelen. Door vragen te stellen waar een arts niet aan denkt. Door te berekenen hoeveel zuurstof er eigenlijk nodig is voor het aantal patiënten dat we willen kunnen opvangen. Er is geen centrale zuurstofvoorziening met een zuurstoffabriekje in het ziekenhuis. Alles werkt met zuurstofcilinders die leeg raken en opnieuw gevuld moeten worden bij een leverancier. En dan blijkt na mijn berekening dat dit een enorme logistieke uitdaging is. Daarom is het aantal patiënten wat we denken aan te kunnen naar beneden bijgesteld. Beter vooraf bijstellen dan tijdens een crisis ontdekken dat het niet lukt. Ik heb meegedacht hoe we de zuurstofvoorziening voor de patiënten kunnen regelen. En wat daar dan voor nodig is. Zo heb ik een rek ontworpen en laten maken voor het plaatsen van zuurstofflessen naast de bedden. En ik heb me verdiept in het maken en hergebruiken van persoonlijke beschermingsmiddelen zoals mondkapjes, overjassen en gezichtsmaskers. Mijn contact met de TU Delft is daarvoor van groot belang. Collega’s bij de TU Delft doen namelijk onderzoek in hoeverre hergebruik van beschermingsmiddelen mogelijk is.

Voorbereidingen. Van ontwerpje (linksboven), productie (rechtsboven) tot gebruik (rechtsonder) van een zuurstofcilinderrek. Oorziekenhuis  afgesloten voor voorbereiding voor opvang van COVID-patiënten (linksonder), scheiden van beschermingsmiddelen voor hergebruik (middenonder).

We vinden het bijzonder dat we precies nu hier zijn. Ja, we maken ons soms zorgen over hoe COVID hier gaat verlopen en wat dat voor ons betekent. Ja, de capaciteit en kwaliteit van de gezondheidszorg komt niet in de buurt van Nederlandse standaarden. Ja, we kunnen nu het land niet meer uit als de situatie heel erg verslechtert. En ja, we missen onze familie en we kunnen daar nu niet meer naar toe als daar noodzaak voor zou zijn. Maar vooral zien we Gods leiding in de timing van onze aankomst in Nepal. Na een klein maandje werken met vooral plannen maken en het ziekenhuis leren kennen kan ik nu gelijk een direct waardevolle bijdrage leveren. In onze oorspronkelijke planning waren we een maand later vertrokken en had ik nu wellicht zelfs nog geen werkvisum gehad. En dan hadden we dat voorlopig ook niet gekregen, want ook de overheidskantoren zijn dicht. Ook was ik dan nu nog niet voldoende bekend met het ziekenhuis om dezelfde bijdrage te kunnen leveren. Daarnaast zijn ook mijn banden met TU Delft erg waardevol in deze situatie, wat me toegang tot allerlei waardevolle informatie geeft. Allemaal puzzelstukjes die God op z’n plek gelegd heeft in Zijn grote puzzel!

Het uitzicht vanuit mijn kantoor doet me denken aan Psalm 121:
‘Ik sla mijn ogen op naar de bergen,
vanwaar mijn hulp komen zal.
2Mijn hulp is van de HEERE,
Die hemel en aarde gemaakt heeft.’

Voor meer info en inkijkjes in de huidige situatie:

• Voor wat beelden van Pokhara in lockdown kun je hier kijken op Youtube.
• INF plaatst regelmatig updates op hun website, zie https://www.inf.org/resources/news/.
• Wat foto’s en video’s van lege toeristische plaatsen in Kathmandu vind je hier en hier.

Lees verder]]> Het is een druilerige, mistige, grijze dag. Het is koud. De ijzige wind blaast door de open ramen voorin de minibus naar binnen. De Nepalese chauffeur en zijn bijrijder lijken het volkomen normaal te vinden om hun zijramen volledig open te houden. De bus hotst en botst over een kronkelend bergweggetje: De ‘snelweg’ van Pokhara richting Tansen en Butwal in het zuiden. We zijn in de vroege ochtend vertrokken uit Pokhara en het is bijna tijd voor een koffie-/ontbijtstop. We zijn op weg naar Nepalgunj, een stad ten westen van Pokhara, aan de grens met India. Het is slechts 410 kilometer, maar we zullen er zo’n 13 uur over gaan doen, inclusief stops voor ontbijt, koffie/thee en lunch.

De route van de Midwest-reis (klik om in Google Maps te zien)

Samen met een aantal andere INF-families ga ik (Arjan) projecten van INF in het mid-westen bezoeken als onderdeel van ons oriëntatieprogramma. Het doel is om een ander deel van Nepal te zien, welke issues daar spelen, en hoe INF daar projecten voor inricht. Corine hoopt deze reis later dit jaar te doen; we wilden onze meiden deze lange oncomfortabele reis niet aandoen.

Onderweg (linksboven, met de klok mee): Onze bus, een bergweg, heuvels met rijstvelden, de Terai.

Nepalgunj en leprazorg

Onderweg zie ik het welvaartsniveau langzaam maar zeker afnemen. De grote betonnen huizen veranderen in Banke district in kleine hutachtige huisjes met muren van houten stokken die met klei bestreken zijn. We verblijven een drietal dagen in Nepalgunj. We bezoeken we een INF-familie thuis, we bezoeken hun kerkdienst op zaterdagochtend, en we doen een korte tour door de stad. We bezoeken ook het INF Shining Hospital in Nepalgunj, waar met name leprapatiënten behandeld worden. Het is een veel kleiner ziekenhuis dan het Green Pastures Hospital in Pokhara. Er zijn twee zalen voor alle patiënten. Eén voor de mannen en één voor de vrouwen. Naar onze maatstaven is het een kale, koude, kille ziekenzaal waar de mensen zich onder dekens wapenen tegen de kou. Wij zouden ruimte graag wat opvrolijken met wat leuke kleuren, gordijnen, schilderijtjes, etc. Maar naar de maatstaven van de patiënten is het een comfortabel verblijf waar ze meer gemak hebben dan thuis en ook nog eens verzorgd worden.

Impressie van Nepalgunj (linksboven, met de klok mee): oudste tempel van Nepal, de grens met India, paardentaxi, visverkoper, kleermaker.

Anti-mensenhandel

Nepalgunj ligt in de Terai, vlak bij India. Veel (jongere) mensen zien het niet altijd zitten om hier een bestaan op te bouwen. Ze zoeken hun heil in India om daar te gaan werken. Mensen worden aangemoedigd om naar India te gaan voor werk door ze allerlei ideaalbeelden voor te houden. Eenmaal daar valt het erg tegen, en kunnen ze niet meer terug. Deze vorm van mensenhandel probeert INF te bestrijden. Een van de manieren is om kwetsbare mensen samen te brengen in zelfhulpgroepen, en ze dan te helpen om een stabiel inkomen te vinden. We bezochten een meisje dat geleerd had om 8 verschillende soorten pluche knuffels te maken. Deze worden vervolgens verkocht in een winkeltje in Nepalgunj. Zo kan ze voor haar eigen inkomen zorgen en zelfs weer naar school gaan. Ze is zo veel minder kwetsbaar om slachtoffer te worden van mensenhandel. Het was prachtig om te zien hoe trots ze haar knuffels aan ons liet zien. En na ons bezoek was ze gelijk door haar voorraad heen ;).

Zelfhulp rond moederschap en zwangerschap

Na het bezoek aan het meisje met de knuffels bezochten we een zelfhulpgroep voor zwangere vrouwen en moeders. Ze krijgen onderwijs over hoe ze goed voor zichzelf en hun kind kunnen zorgen tijdens en na de zwangerschap. Ze krijgen uitleg over vaccinaties, borstvoeding, kinderziekten, over bevallen en mogelijke complicaties, etc. Deze voorlichting helpt om de kindersterfte en complicaties na de bevalling terug te dringen. Na het bezoek reisden we terug naar Nepalgunj. We hoorden dat er een dodelijk ongeluk was gebeurd op onze route, wat vaak voor veel onrust, spanningen en opstandjes zorgt. Het is noodzaak om te zorgen dat je daar niet in terecht komt, dus we moesten een flinke omweg maken.

Nepalgunj INF projecten (linksboven, met de klok mee): de lepra-afdeling van het Shining Hospital, anti-mensensmokkel-zelfhulpgroep, moeder-zelfhulpgroep, verloskamer in overheidskliniek.

Lepra- en fistulazorg in Surkhet

We reisden verder naar Surkhet, zo’n 4 à 5 uur ten noorden van Nepalgunj. Terug de bergen in. We reisden door Bardia National Park waar tijgers in het wild leven. Helaas geen tijgers gezien! Wel een prachtig gebied! We kwamen ’s avonds laat in het donker aan. De volgende dag bezochten we INF Shining Hospital Surkhet, een vergelijkbare, maar wat grotere kliniek dan Nepalgunj. Ook hier wordt veel leprazorg gegeven. Ook in Surkhet ligt het INF Fistula Center. Dit ziekenhuis is nog splinternieuw. Hier wordt voor de wijde omgeving fistulazorg gegeven. Veel vrouwen op het platteland in Nepal bevallen thuis, zonder professionele bevallingszorg. Als de bevalling dan moeilijk verloopt en lang duurt ontstaat er vaak een fistula waardoor de vrouw incontinent wordt. Deze vrouwen worden vaak verstoten of weggepest uit hun dorp, want de geur die ze verspreiden is onaangenaam.

In principe is dit met een relatief simpele operatie te herstellen. Er zijn echter nauwelijks ziekenhuizen in het westen van Nepal die deze operaties aanbieden. En er is ook maar weinig kennis dat dit met een relatief simpele operatie hersteld kan worden. Daarom heeft INF hier het Fistula Center opgericht waar ze met name deze zorg aanbieden. Aangezien het centrum nog maar zo nieuw is zijn er nog maar weinig patiënten: het moet echt nog bekend worden dat deze operatie hier verricht kan worden.

Surkhet INF ziekenhuizen (linksboven, met de klok mee): Shining Hospital, Fistula Center, Operatiekamer in Fistula Center, Fysioruimte in Shining Hospital

Biomedische techniek Tansen

Na Surkhet reisden we met 2 overnachtingen in Nepalgunj en Tansen terug naar Pokhara. In Tansen bezochten we het United Mission to Nepal (UMN) ziekenhuis. Een druk, aardig groot algemeen ziekenhuis. Ik kon daar mooi de biomedische afdeling bekijken! Goed om te zien en te leren van de aanpak daar. En een waardevol contact voor later. Al met al zijn we een dikke 1000 km door het westen van Nepal gereisd. Een waardevolle reis, vol indrukken over het westen van Nepal, en het werk van INF.

Tansen (boven, met de klok mee): Ingang van het UMN-ziekenhuis, straatbeeld in Tansen, de biomedische afdeling in UMN-ziekenhuis Tansen.

Lees verder]]> We zitten in een volle zaal. Een voor een worden noemt de dagvoorzitter namen op. Iemand in de grote zaal staat op en loopt, onder een flink applaus, naar voren naar het podium. Ondertussen brengt hij met samengebrachte handen en een klein buiginkje met het hoofd de ‘Namasté’ groet aan de mensen om zich heen. Op het podium wordt de persoon met opnieuw begroet. De persoon ontvangt een soort sjaaltje met een sierlijk patroon erop, een bos bloemen, en een ingepakt cadeautje. Daarna wordt hij naar een stoel op het podium geleid. Dit is hoe iedere eregast bij wat formelere bijeenkomsten in Nepal verwelkomd en geëerd wordt. Na zo’n 10 minuten zitten alle 9 eregasten op een rijtje op het podium. (De 9e gast, de burgemeester van Pokhara, komt naar goed gebruik fashionably late.) Ik verwachtte eigenlijk dat ze na de eerste officiële begroeting weer terug zouden mogen naar hun zitplaats in de zaal. Maar ze blijven gedurende het gehele programma op het podium zitten.

De eregasten op het podium, met het gezicht naar de zaal.

We zijn te gast op de 67e INF-dag (International Nepal Fellowship) in het net opgeleverde multifunctionele leercentrum op het terrein van het Green Pastures Ziekenhuis.  Op deze feestelijke dag wordt stilgestaan bij het werk van INF en teruggekeken op het afgelopen jaar. Voor een nieuweling als ik – met gebrekkige kennis van de Nepalese taal – is het een uitdagende dag. De eerste spreker is de directeur van INF Nepal. Hij gaat in vogelvlucht door de geschiedenis van INF heen. Beginnend met de eerste vrouwelijke Britse missionarissen die in 1952 vanuit India naar Pokhara liepen. Deze plek hadden ze in een visioen gezien, ze herkenden de plek, en daar begonnen ze de eerste leprakliniek. Toen nog een simpel afdakje op palen waaronder patiënten werden gezien. De toespraak eindigt bij de recente oplevering van het nieuwe multifunctionele leercentrum op het terrein van het Green Pastures ziekenhuis. Dit centrum is gebouwd in het hart van het Green Pastures complex. Gebouwd om een plek te bieden aan bijeenkomsten, trainingen, en vooral voor het houden van vieringen met patiënten en staf. De kleinere ruimtes van het gebouw bieden privacy voor een-op-eengesprek tussen patiënt en pastoraal zorgverlener. Het gebouw is rolstoelvriendelijk (redelijk uniek in Nepal), en de deuren zijn groot genoeg om zelfs patiënten met bed en al naar binnen te rijden. Zo is er meer ruimte voor de pastorale kant van holistische zorg, wat toch het hart vormt van de missie van Green Pastures.

Het multifunctionele leercentrum

Ondertussen zitten de eregasten nog steeds op het podium voor in de zaal. De Nepalezen zitten duidelijk op hun gemak. Ze zijn het zo te zien gewend om op deze manier geëerd te worden. Het is ook geen enkel probleem voor ze om al zittend op het podium een binnenkomend telefoontje te beantwoorden. De twee westerlingen op het podium lijken minder op hun gemak, zo vol in het zicht. Drie uur en vele sprekers later is de bijeenkomst afgelopen, en verlaten de eregasten het podium. Buiten wacht de lunch.

Ikzelf ben ook blij dat het voorbij is. Drie uur speeches in het Nepalees volgen valt nog niet mee. We herkennen steeds meer woorden en zinsconstructies, maar een heel verhaal volgen is nog wel wat anders…

In de rij voor de lunch tijdens de INF-dag. Met een vol bord met bhaat (rijst), dhal (linzen en bruine bonensoep), bloemkool curry met kip, saag (soort gebakken andijvie) en pickle (groente in pittige saus). En de taart was heerlijk, wel erg zoet.

Lees verder]]> Ter illustratie van het onderwerp van de les geeft de docent me een leeg velletje papier in de les. Alsof ik een gemaakte opdracht terug krijg. Als feedback zegt hij: “je hebt een enorme hoeveelheid werk in deze opdracht gestoken”. Als Nederlander hoor ik wat er gezegd wordt en bedank ik vriendelijk voor het compliment. De Britten in de klas grinniken. De boodschap die tussen de regels (via intonatie) gecommuniceerd werd is: “er klopt niks van, begin maar opnieuw”. Dit is een voorbeeld in de les dat communicatie zoveel meer is dan wat er daadwerkelijk gezegd wordt. De context van de letterlijke woorden telt vaak flink mee. Dat geldt voor Engeland, maar helemaal voor de meeste Aziatische landen zoals Nepal!

Deze (laatste) term volg ik 2 vakken: ‘intercultureel teamleiderschap’ en ‘Aziatische studies’. Het laatste vak richt zich op de geschiedenis, culturen en religies van Aziatische landen. Het wordt in relatie gebracht tot leven als christen in deze landen. Een hele week lang gaan alle lessen dan over Nepal; ik ben erg benieuwd wat ik daar allemaal ga leren over dit fascinerende land en zijn culturen en religies.

De introductie van deze blog overkwam me tijdens een van de eerste lessen van intercultureel teamleiderschap. Eerder (vrij lang geleden al) schreef ik een blog over de cultuurkaart; 7 waarden die het intercultureel samenwerken aardig in de weg kunnen zitten.  Deze verschillen kunnen ook leiding geven of leiding ontvangen gecompliceerd maken. Dit vak gaat er dan ook over leiding geven in een intercultureel team. Het verhoogt je begrip van zowel geleid worden dan wel leiding geven.

De cultuurkaart; Nederland vs. China en India. Nepal zal aardig overeenkomen met China en India. Engeland bevind zich ergens in het midden.

En dat is voor mij hoogst relevant; tijdens onze reis naar Nepal werd duidelijk dat mijn toekomstige rol niet zozeer adviserend zal zijn (wat mijn aanvankelijke beeld was), maar leidinggevend aan een nog te vormen afdeling. Het team zal voornamelijk bestaan uit Nepalese monteurs/technici, incidenteel wellicht aangevuld met andere nationaliteiten, en mijn directe leidinggevende heeft de Australische nationaliteit. Opdrachtgevers voor het verrichten van werkzaamheden in het ziekenhuis zullen Nepalese en Engelse/Amerikaanse/Australische/Duitse/etc. artsen en verplegers zijn. Goed om dan van elkaar te weten waar ieder zich op deze cultuurkaart bevindt. En wat dat dan betekent voor samenwerking en voor het risico op het ontstaan van conflicten. En hoe je dit vanaf het begin op een goede manier kunt inrichten en met elkaar afspreken.

Ik zie uit naar deze laatste term! Vooral omdat het gat tussen mij als Nederlander en de Nepalezen op eigenlijk alle 7 waarden enorm groot is. Ik zal die afstand nooit helemaal kunnen overbruggen, maar hoop door de lessen voldoende voorbereid te worden om crossculturele incidenten te voorkomen.  Want de context doet mee in Nepal!

Lees verder]]> Letsel door ongelukken leidt vaak tot een blijvende beperking indien de verwonding niet de juiste traumazorg krijgt. In Nepal woont en werkt 80% van de traumachirurgen in verstedelijkte gebieden. Dit terwijl 80% van de bevolking en ook 80% van de ongevallen op het platteland plaats vindt. Op een bevolking van 29 miljoen zijn er slechts 2 revalidatiecentra, geen wonder dus dat lichamelijke beperkingen in Nepal veel voorkomen.

Het hebben van een beperking komt met name veel voor onder de armere bevolking. Er is namelijk een verband tussen armoede en het hebben van een lichamelijke beperking. Voor mensen die in armoede leven is een inkomen van levensbelang. Dit betekent in de praktijk dat veel werk in gevaarlijke werkomstandigheden of onder hoog risico verricht wordt. De werknemer heeft hierin weinig in te brengen; weigeren betekent geen werk en dus geen inkomen voor het gezin. Gevaarlijke werkomstandigheden leiden tot meer ongevallen en verwondingen. Hierdoor hebben mensen die in armoede leven een grotere kans om letsel op te lopen in hun werkomstandigheden dan mensen die niet in armoede leven.

De vicieuze cirkel van armoede en lichamelijke beperkingen

Het gevolg is een vicieuze cirkel: door armoede is toegang tot goede zorg onmogelijk.  Daarnaast is armoede ook vooral veel op het platteland te vinden, waar kwalitatief goede gezondheidszorg dun gezaaid is. Tenslotte wordt vanuit religieus oogpunt het hebben van een beperking of het leven in armoede gezien als een gevolg van misstappen in een vorig leven en deze moet daarom gedragen worden. Deze cocktail van redenen tot het mislopen van goede zorg geeft dat een flinke verwonding tot blijvend letsel kan leiden. Hierdoor kunnen mensen niet meer kunnen werken en worden uit de samenleving verstoten (regelmatig, niet altijd!). Wanneer vervolgens het inkomen wegvalt en een sociaal vangnet verdwijnt, nemen de armoede en kwetsbaarheid toe, dat weer tot verslechtering van de gezondheid of omstandigheden kan leiden.  Armoede en lichamelijke beperkingen zijn dus een vicieuze cirkel waar maar lastig op eigen kracht uit te komen is.

Het Green Pastures Hospital wil juist zorg leveren aan mensen in armoede zodat deze vicieuze cirkel doorbroken kan worden. Zorg die gratis is voor mensen die dat niet kunnen betalen. Mooi werk dat een leven kan veranderen! Daarom zien we er naar uit daar aan de slag te gaan!

Entree Green Pastures Complex

Lees verder]]> Woensdagochtend vertrokken we in alle vroegte richting de ferry naar Nederland: We zijn op verlof! Om half 5 ging de wekker en rond kwart voor 6 reden we met een nog wat slaperig hoofd richting Harwich. Na een voorspoedige reis kwamen we rond 18 uur in Delft aan, waar we tot de kerst mogen verblijven in het huis van Jaco en Annelies. En de lasagne stond al klaar! Wat een ontvangst :-D!

We hebben verlof, maar het is overduidelijk geen vakantie. De komende weken worden druk. Overigens niet erg, het is leuk om te doen! Benieuwd wat er allemaal op de planning staat?Op de agenda staan onder andere:

• pitch, meet&greet en presentatie in de Marcuskerk;
• gesprekken met diverse fondsen voor mogelijke financiële ondersteuning;
• praktische zaken regelen (verlenging rijbewijs, bezoekje aan de notaris voor testament en volmacht, e.d.);
• ontmoetingen met familie en vrienden (verjaardagen, sinterklaas, kerst, oud en nieuw);
• Corine werkt een aantal dagen als fysio op haar oude werkplek in Slingedael;
• ontmoetingen met experts voor verdere oriëntatie op onze toekomstige rollen in Nepal;
• ontmoetingen bij onze zendende organisatie;
• afspraken bij de tandarts en het consultatiebureau;
• en: de eerste Nepal-vaccinaties!

Rond de kerst verhuizen we richting Corines ouders, en op 9 januari vertrekken we weer naar Engeland voor de start van het volgende semester. De eerstvolgende blog verschijnt daarom in 2019. Alvast een mooi kerstfeest gewenst en leuk dat je ons dit jaar volgde!

Lees verder]]> Slechts 3,5% van de chirurgische ingrepen wereldwijd wordt in ontwikkelingslanden (low income countries) verricht. Terwijl hier wel 35% van de wereldbevolking woont!  De andere (rijkere) 65% van de wereld ontvangt 96,5% van de chirurgische ingrepen! Nu kan het zijn dat er in die armere landen minder chirurgie nodig is voor de bekende welvaartsziekten die de rijkere landen kenmerken. Maar helaas, er is meer aan de hand.

Deze maand ben ik begonnen met mijn werk (1 dag per week) voor de TU Delft. De bedoeling is om onderzoek te doen naar het verbeteren van medische/chirurgische techniek voor landen als Nepal. Het doel van het onderzoek is dat meer mensen in Nepal toegang krijgen tot chirurgie door geschikte techniek te realiseren. Om de situatie wat beter te leren kennen ben ik artikelen aan het lezen die gaan over (problemen met) chirurgie in Nepal. In deze blog wil ik wat delen over wat ik hieruit heb geleerd.

Er is een groot onderzoek gedaan in 2013-2014 in heel Nepal. Het doel was om inzicht te krijgen welke chirurgische behoefte er onder de bevolking en om ook te zien in hoeverre die behoefte vervuld wordt. Uit het onderzoek blijkt dat:

• 10 % van de Nepalese bevolking heeft chirurgie nodig en 5,7% heeft geen toegang tot chirurgie….
• dit betekent dat 2,9 miljoen Nepalezen chirurgie nodig hebben en dat daarvan 1,67 miljoen Nepalezen geen toegang hebben tot chirurgie. Dit zijn evenveel mensen als de inwoners van de provincies Utrecht en Zeeland samen. (Deze getallen zijn van VOOR de grote aardbeving in 2015. De verwachting is dat de situatie door de aardbeving verslechterd is!)

Verder bleek dat mensen geen toegang hebben tot chirurgie omdat :

• er geen of onvoldoende zorgpersoneel/ziekenhuizen/apparatuur beschikbaar is,
• er geen geld is voor het betalen van de zorg of het transport,
• er angst is voor/geen vertrouwen is in de medische zorg.

Veel gebieden kennen slechte wegen en zijn vooral te voet toegankelijk – een van de vele voetgangersbruggen in Nepal.

Tot slot werd duidelijk dat verwondingen en aandoeningen aan het bewegingsapparaat samen ongeveer 30% van de aandoeningen vormen waarvoor chirurgie nodig is. Deze aandoeningen leiden vaak tot een beperking/handicap waardoor mensen niet meer kunnen werken, of zich schamen en geen deel meer van de gemeenschap kunnen/durven uitmaken. Zij kunnen hierdoor de volheid van het leven niet (meer) ervaren. Dit is een van de redenen dat het Green Pastures ziekenhuis zich steeds meer richt op deze patiëntengroepen, door het aanbieden van orthopedie, revalidatie en straks ook traumachirurgie. Zo ontvangen mensen die het zich niet kunnen veroorloven toch goede zorg en ervaren ze (een stukje van) de volheid van het leven! (Joh. 10:10b, Ef. 3:19). Wij zien er naar uit om hieraan mee te gaan helpen; helpt u ook met ons mee?

https://www.youtube.com/watch?v=NHxbcmSB908

Bronnen

1. Gupta S, Shrestha S, Ranjit A, Nagarajan N, Groen RS, Kushner AL, et al. Conditions, preventable deaths, procedures and validation of a countrywide survey of surgical care in Nepal. Br J Surg. 2015 May;102(6):700–7.
2. Gupta S, Wong EG, Nepal S, Shrestha S, Kushner AL, Nwomeh BC, et al. Injury prevalence and causality in developing nations: Results from a countrywide population-based survey in Nepal. Surgery. 2015 May;157(5):843–9.
3. Boeck MA, Nagarajan N, Gupta S, Varadaraj V, Groen RS, Shrestha S, et al. Assessing access to surgical care in Nepal via a cross-sectional, countrywide survey. Surgery. 2016 Aug;160(2):501–8.
4. van Loenhout JAF, Delbiso TD, Gupta S, Amatya K, Kushner AL, Cuesta JG, et al. Barriers to surgical care in Nepal. Bmc Health Serv Res. 2017 Jan 23;17:72.
5. Chawla SS, Khanal S, Ghimire P, Nagarajan N, Gupta S, Varadaraj V, et al. Musculoskeletal disease in Nepal: A countrywide cross-sectional survey on burden and surgical access. Int J Surg. 2016 Oct;34:122–6.
6. Shah MT, Bhattarai S, Lamichhane N, Joshi A, LaBarre P, Joshipura M, et al. Assessment of the availability of technology for trauma care in Nepal. Inj-Int J Care Inj. 2015 Sep;46(9):1712–9.
7. http://www.metatopos.eu/provincies_eu.php

Lees verder]]> Het was al lang bedtijd voor onze meiden, maar toen ontdekten we grote aantallen ‘ladybirds’ (lieveheersbeestjes) op de plafonds in onze kamers. En in de hoekjes kruipen ze met z’n allen bij elkaar en vormen zo een ‘loveliness’. Het werd dus eerst stofzuigen geblazen (en dat is erg handig met van die hoge plafonds…). De meiden gingen die avond erg laat naar bed… En het herhaalde zich een paar dagen later opnieuw. Ladybirds zijn in heel Engeland massaal op zoek naar een plekje binnenshuis voor de winterslaap. Iets met een warme zomer. Hopelijk hebben ze allemaal snel hun definitieve plekje gevonden!

De meiden gaan vanaf deze week 4 ochtenden (in plaats van 3) naar de gastouder. Mirthe heeft het enorm naar haar zin en vraagt elke dag of ze weer naar Alison mag gaan. Naomi moest even wennen, maar sinds deze week strekt ze haar armen naar Alison uit in plaats van een reeks protestgeluiden die ze tot voor kort vaak liet horen. Daar zijn we enorm blij mee en dankbaar voor! En deze 4 ochtenden kunnen we goed gebruiken om allebei wat de studeren en te werken. De studiedrukte is namelijk wel echt losgebarsten. Corine studeert full-time, ik volg 2 vakken en daarnaast ben ik per 1 oktober begonnen om 1 dag per week voor de TU Delft te werken. Zodra we in Nepal wonen ga ik die dag gebruiken om onderzoek te doen naar het inzetten en verbeteren van chirurgische technologie in Nepal. Totdat we in Nepal zijn ga ik me alvast inlezen op dit onderwerp en op afstand alvast onderzoek doen.

Hiervoor ben ik in contact met een aantal artsen van verschillende missieziekenhuizen in Nepal om de situatie te inventariseren. Welke patiëntengroepen of ziekten kunnen ze niet behandelen omdat de technologie die daarvoor nodig is niet beschikbaar is? En waarom is die technologie er niet? Is het te duur? Of is het te ingewikkeld om de apparatuur te onderhouden? Of is het niet te koop? Het doel is om dan hiervoor geschikte, passende oplossingen uit te denken samen met de TU. Ik zie er naar uit om ook dit stukje van onze missie op te pakken!