Lees verder]]> Op de voordeur zie ik prachtig houtsnijwerk. Gedetailleerde vormen zijn zorgvuldig uitgesneden. Het hout glanst van de lak. Ik zie niet hoeveel hindoegoden erop staan, maar ik zie wel een grote Ganesh midden op de deur. Het is een echte blikvanger zeg maar, op onze toekomstige voordeur, en het geeft me een ongemakkelijk gevoel.

In Nepal is religie een groot onderdeel van het dagelijks leven en de cultuur. Religie is overal terug te zien. Op straat bij tempeltjes, offers voor voordeuren en in veel huizen door symboliek op bijvoorbeeld deuren en plafonds. Toen wij bij ons huis gingen kijken werd ik geconfronteerd met een grote hindoegod op de voordeur. Met de lessen van Bijbelschool over geestelijke strijd nog vers in het geheugen trok ik mijn wenkbrauwen op. De Nepalese christen die met ons mee was zag mijn blik en zei: ‘Het is maar hout. Er zit geen kracht in. Jezus heeft alle macht.’ True. Maar het idee dat ik dagelijks tegen Ganesh aan zou gaan kijken vond ik een wel een dingetje.

Christenen gaan verschillend om met andere religies. Voor sommige christenen is het oké om zich bloot te stellen aan de praktische uitoefening van een andere religie met eventueel andere goden. Denk bijvoorbeeld aan het bezoeken van een islamitische dienst of bijvoorbeeld het eten van aan hindoegoden geofferd fruit. Andere christenen zijn hier meer terughoudend in. Of soms zelfs angstig. Want is er invloed als je je inlaat met hindoegoden door geofferd fruit te eten? Stel ik me dan open voor de spirituele wereld die hier volgens sommigen in meekomt? Een overtuiging zoals de hierboven omschreven ‘God heeft alles overwonnen’ kan hierin leidend zijn.

Persoonlijk denk ik dat hier geen strikt goed of fout in bestaat. Jouw beslissing is afhankelijk van je context, je relatie met God en je persoonlijkheid. Zo zijn Arjan en ik hier bijvoorbeeld totaal verschillend in. En dat is prima. Gelukkig vinden we elkaar wel in een gezamenlijke beslissing ;). Toen ik geconfronteerd werd met onze prachtige handgemaakte deur vol hindoe-symboliek heb ik een aantal weken na moeten denken en God gevraagd om wijsheid. Hoe moesten we hiermee omgaan? Moesten we iets doen aan die deur? Als we die deur zouden vervangen zouden we dan niet juist erkennen dat er macht in een stuk hout zit? Wat doet het met onze relatie met onze huurbaas als we ‘zomaar’ die kostbare deur zouden wegdoen? En ook, hoe zal het voor ons zijn als we iedere keer dat we ons huis binnenstappen begroet worden door Ganesh?

Het duurde even voordat we de beslissing hadden genomen: de deur blijft. Er zullen christenen zijn die onze beslissing begrijpen en anderen die hem niet zullen begrijpen. En dat is prima. Het is belangrijk te beseffen dat christenen verschillend omgaan met dit type vraagstukken en ondanks dat de Bijbel ons input geeft, is er vaak geen heel duidelijke goed of fout in dit type situatie. We kijken vanuit ons eigen perspectief naar een situatie, vormen onze argumenten, betrekken God en nemen een beslissing waarvan we geloven dat die door God geleid is. Zowel jij als ik. Andere keuzes, maar allebei goed.

De deur zit er dus nog in. In de ingewikkelde structuren zie ik bloemen, patronen, details, diverse hindoegoden én uren arbeid van een vakman. Boven onze deur hingen ook nog de restanten van een puja, een offering aan een hindoegod. In tegenstelling tot het houtsnijwerk wijst mij dit op bewuste aanbidding van de hindoegoden. En dat gelinkt aan ons huis. Arjan en ik hadden daar meer moeite mee en in goed overleg met onze huurbaas is dit weggehaald. Dat dan weer wel.

Houtsnijwerk op onze voordeur

Lees verder]]> Over toen ik pre-lockdown in de stoffenwinkel mijn Nepalees oefende: 

‘Usle laatsj lagyo!’ (ze is verlegen), zei ik vol zelfvertrouwen. Ik was zo blij dat ik dit had geleerd. Het leek me handig in het dagelijks leven. De Nepalese mensen zijn namelijk ontzettend vriendelijk naar kinderen, maar die vriendelijkheid komt met een stevig kneepje in de wang van het kind. Iets wat onze dametjes niet altijd waarderen. De uitspraak van het Nepalese woord voor verlegen bleek lastiger. ‘Usle leetsj lagyo!’ herhaal ik, met iets andere klinkers. Helaas. Drie giechelende dames kijken me verbaasd aan. Ik zeg het nog een keer en leg nu de klemtoon op het einde van het woord. Ik zie aan de dames dat ze zich wat ongemakkelijk gaan voelen onder mijn aanhoudende pogingen Nepalees te spreken. Ik probeer het nog één keer: ‘Laatsh? Laetsj?’ Geen verbale respons, wel verwarring die van de gezichten af te lezen is. Oké, het is tijd om te stoppen. ‘She is shy’, mompel ik.  ‘Ohhhh!’ De dames kijken me blij én oplucht aan. Ze zouden het namelijk heel vervelend voor mij vinden als ik ondanks mijn aanhoudende pogingen tot Nepalees spreken, niet begrepen wordt. Dan lijd ik gezichtsverlies. Iets wat je in de Nepalese cultuur een ander nooit (opzettelijk) aan zou doen. Voor mij een interessant leermoment. Want als ik zou doorzetten en het woordje net zo lang zou herhalen tot ik het goed had was mijn uitspraak misschien wel goed geweest, maar hadden mijn gesprekspartners zich ongelukkig gevoeld. En dan kan ik het woord wel uitspreken, maar dan wordt een volgend gespreksmoment minder ontspannen.

Toen ik tijdens de lockdown baalde omdat de leuke stofjes nog niet zijn omgezet in kleding.

Lees verder]]> Deze week las ik tijdens een wandeling Lukas 13:29 (NIV): “People will come from east and west and north and south, and will take their places at the feast in the kingdom of God.” Die tekst gaf me wat gedachten die ik hier met jullie wil delen.

Een van de theologische kernen in het Lukasevangelie is het Koninkrijk van God voor de verdrukten: Jezus die goed nieuws brengt aan de gemarginaliseerden en ze bevrijdt van hun lijden. Dit kan fysiek lijden zijn, of spiritueel, psychisch, socio-economisch, socio-politiek lijden. Voorbeelden hiervan zijn de tollenaar (Luk. 19:1-10, socio-politiek lijden) die als collaborateur zichzelf verrijkte ten koste van zijn landgenoten en daarom veracht werd. Een ander voorbeeld is het grote feestmaal (Luk. 14:15-24, socio-economisch lijden) waarbij de oorspronkelijke genodigden te druk met hun eigen sores waren en hun plek werd ingenomen door de armen, verminkten, kreupelen en blinden. Weer een ander voorbeeld is de positie van kinderen (Luk. 18:15-17) die naar voren gehaald werden in plaats van achtergesteld, zoals toen cultureel de norm was. Als laatste voorbeeld noem ik verschillende helingen, van bijvoorbeeld de blinde bedelaar (Luk. 18:35-43 fysiek lijden) of de bezetene (Luk. 8:26-36, spiritueel lijden) die door Jezus gezien en gehoord werd en heling ontvingen.

Tegelijkertijd was Hij scherp naar de gevestigde geestelijke orde die geen oog had voor deze groepen mensen, maar druk was met eigenbelang (bijvoorbeeld Luk. 13:14-15, Luk. 16:15, Luk. 19:46, socio-politiek). Jezus zegt hierover dat in het Koninkrijk van God de dingen omgekeerd zijn; de eersten (belangrijksten) zullen de laatsten (onbelangrijksten) zijn en de laatsten zullen de eersten zijn. En deze (gemarginaliseerde) mensen zullen vanuit het oosten en het westen en vanuit het noorden en zuiden komen om hun plek in te nemen aan de tafel van het feestmaal in het Koninkrijk van God (Luk. 13:29). Verlost van hun verdrukkingen, van welke aard dan ook. Hun plek: blijkbaar wordt er op ze gerekend. Jezus bediening was dus holistisch: niet alleen de boodschap van geestelijke verlossing maar ook daadwerkelijke aardse verlossing: Gods Koninkrijk is gekomen! Leven in al zijn volheid (Joh. 10:10).

In Nepal richt International Nepal Fellowship zich op holistisch herstel voor de gemarginaliseerden onder de bevolking. Daarom is hun slogan “Life in all its fullness” (Joh. 10:10). Via het Green Pastures ziekenhuis richten ze zich in het bijzonder op hulp aan gemarginaliseerde mensen. Mensen die aan de zijlijn van de samenleving staan, die nergens bij horen, die maatschappelijk gezien geen bestaansrecht hebben. In Nepal zijn dat bijvoorbeeld leprapatiënten, lichamelijk beperkte mensen en mensen met uiterlijke afwijkingen. In het Green Pastures is wél een plek voor hen. Deze mensen komen uit het oosten en westen, noorden en zuiden naar het ziekenhuis toe met hun aandoeningen. Juist aan deze gemarginaliseerden wil het ziekenhuis medische hulp bieden, en hen verlichten of zelfs verlossen van hun aandoeningen. In het Green Pastures ervaren ze dat ze worden geaccepteerd zoals ze zijn. Dat is pas een Feest in het ziekenhuis!

We voelen ons bevoorrecht dat we voor deze organisatie en in dit ziekenhuis mogen gaan dienen.

foto: Pixabay

Lees verder]]> Het is een klein wit gebouwtje met een knalblauw dak van golfplaten. Binnen zijn de ventilatoren hard aan het werk om de kerkgangers – waaronder ik – wat verkoeling te brengen. Vandaag zijn er zo’n 25 Nepalezen bij elkaar gekomen om elkaar te ontmoeten en God te aanbidden. Zo halverwege de dienst staat voorin de zaal een vrouw op. Ze vraagt wie er gebedspunten heeft. Tot mijn grote verbazing steekt bijna de helft van de kerkgangers onmiddellijk zijn of haar hand op. Gehaast, alsof de tijd er bijna op zit. Alsof men niet aan de beurt komt. Er is een verlangen, misschien wel urgentie om het gebedspunt te delen. Best anders dan ik gewend ben en dat zet me aan het denken.

Meestal als ik in een situatie ben waarin om gebedspunten wordt gevraagd, worden deze met enige terughoudendheid gedeeld. Men (waaronder ik) heeft tijd nodig om na te gaan welk gebedspunt men zal delen en ervaart misschien ook een drempel om deze te delen. Dat is anders dan mijn ervaring in de Nepal. Hoe komt dat? Is het makkelijker om een persoonlijk gebedspunt te delen in een kleine gemeenschap? Of heeft de andere culturele achtergrond invloed? Is men misschien naïef dat men denkt dat God alle gebeden verhoort?

Nee, ik proef hier iets anders dan naïviteit, namelijk verwachting. Voor deze mensen lijkt het geen vraag óf God hoort maar wannéér. Men bidt alsof ze ervan uitgaan dat God hoort en ingrijpt. En als dat je uitgangspunt is, dan is de urgentie om te bidden groot. Als je alles van God verwacht vallen eventuele drempels weg. De urgentie om je gebedspunten te delen wint het dan van terughoudendheid of verlegenheid.

Niet al mijn gebeden zijn verhoord. Heb ik te weinig verwachting? Ziet God soms een plaatje dat ik niet zie en besluit Hij anders? Ik weet niet waarom sommige gebeden niet verhoord worden of waarom Gods leiding pas jaren later duidelijk wordt. Onverhoorde gebeden kunnen veel vragen en pijn geven. Wat ik wel weet is dat Jezus ons leert om vol geloof te bidden (Markus 11:24) en gebedsverhoring te verwachten (Lukas 11). En ik weet dat er soms wonderlijke dingen gebeuren als men vol geloof bidt. Het is niet eenvoudig maar ik kies ervoor om met verwachting te bidden, juist in moeilijke situaties. Niet twijfelachtig, maar overmoedig. Dapper en met grootse verwachtingen van Hem. God wordt zo deel van mijn leven en in al mijn vragen aanbid ik Hem, erken ik Zijn grootheid en maak ik Hem Koning van mijn leven.

In de Nepalese kerk spatte het dak eraf toen men begon te bidden. Geen twijfel, geen terughoudendheid maar met urgentie en vol verwachting. God werd groot gemaakt in hun vragen. Daar kan ik wat van leren.

‘Daarom zeg Ik jullie: alles waar je om bidt, zal gebeuren als je gelooft dat je het zal krijgen.’

(Markus 11:24)

Foto: www.pixabay.com

Lees verder]]> Wat is het heerlijk om na een week vol afspraken even in de natuur te zijn! Begnas Lake is prachtig, evenals de schitterende bergen er omheen. Al snel na onze aankomst op deze mooie plek schoten we echter een beetje in de stress. Er was geen westerling te bekennen. We zagen alleen Nepalezen. Zou het eten hier wel hygiënisch en vers bereid zijn? Kunnen we hier wel eten met twee onze meiden?

Begnas Lake

We vroegen het na bij het hotel. De meneer keek of hij nog nooit van zoiets gehoord had. We wilden het zekere voor het onzekere nemen, en belden na een tijdje met een contactpersoon bij INF. Die stelde ons gerust. Het was geen hoogseizoen, normaal komen hier wel westerlingen. Reizen door Nepal mét kinderen is heel anders dan  saampjes… We ervaren dat we meer bewust worden van risico’s die we voor onszelf voor lief zouden nemen.

Lekker én veilig eten

Alweer ruim een week geleden stapten we met z’n viertjes in het vliegtuig naar Nepal. Voor Arjan en mij (Corine) het derde bezoek aan dit land. Mirthe en Naomi zijn er voor het eerst. Na een soepele reis (wat waren onze dametjes stoer!) arriveerden we. Veel dingen zijn onveranderd: stoffige wegen, kleurrijke huizen, rijkdom en armoede naast elkaar, lekkere en vreemde geurtjes, ongedierte en de prachtige natuur. Sommige dingen zijn wel anders.

We zijn hier niet als toerist. Ons bezoek is doelgericht en staat in teken van onze emigratie later dit jaar. We hebben de eerste dagen in Kathmandu veel goede gesprekken gehad. Die gaven ons beter inzicht in onze toekomst hier. Zo weten we nu dat we de eerste vijf maanden taalstudie zullen volgen. We zijn verrast door de hoge prijzen van sommige (westerse) boodschappen. En we kregen bevestigd dat het aanvragen van een werkvisum niet perse betekent dat het visum ook (snel) toegekend zal worden. In het gesprek met een andere familie hoorden we dat we schoenen ‘op de groei’ moeten meenemen voor de meiden. Ook blijkt het handig om bijv. een mixer mee te nemen vanuit Nederland. Die zijn in Nederland veel goedkoper en van betere kwaliteit.

Straatbeeld in Kathmandu

We zijn nog maar een week in Nepal en hebben al zoveel geleerd en ervaren. We zijn ontzettend blij dat we deze reis kunnen maken. Momenteel hebben we een paar dagen vakantie voordat we maandag in Pokhara starten met een week vol afspraken. Door alle leuke afspraken die we al hebben gehad, hebben we hier erg veel zin in!

Lees verder]]> Het is woensdagavond en ‘Quiet Day’ is afgelopen. Gedurende de afgelopen 24 uur was het stiller op college. Er waren geen lessen, geen verplichte corvee taken en mensen zonderden zich af. Tijdens ‘Quiet Day’ wordt iedereen aangemoedigd om stil te worden. Om even los te komen van de studiedrukte en te focussen op God.

Stil worden te midden van een gezin is een uitdaging. Onze dametjes zijn namelijk nooit stil en hebben uiteraard onze zorg nodig. Maar omdat we geen lessen hadden, konden we allebei tijd alleen en veelal in stilte doorbrengen. Het is nog best lastig om die stilte niet gelijk op te vullen met to-do’s.

Toen Arjan tijdens zijn wandeling verschillende vogels zag, moest hij denken aan een Bijbeltekst waarin Jezus zijn leerlingen erop wijst dat we ons geen zorgen hoeven te maken. Hij gebruikt hiervoor het voorbeeld van vogels. Tijdens mijn wandeling luisterde ik via de Bijbelapp toevallig naar Mattheus 6 waar dit voorbeeld vandaan komt en werd ook ik herinnerd aan Gods zorg voor ons.

Afgelopen weken waren intensief voor ons. Elk langskomend virusje leken we op te pakken en er was altijd minimaal 1 gezinslid met koorts. Hoe mooi dan om op ‘Quiet Day’ erbij stil te staan dat God precies weet wat we nodig hebben en dat we ons geen zorgen hoeven te maken. Niet nu we allemaal geveld worden door een griepje en niet om onze toekomst in Nepal. Dat betekent niet dat het allemaal gemakkelijk zal zijn, maar Hij is erbij en weet wat ieder persoontje van ons gezin nodig heeft.

Tijdens de start van ‘Quiet Day’ zongen we het lied ‘Good good father’ waar de volgende tekst in voorkomt:

‘I’ve seen many searching for answers far and wide
But I know we’re all searching
For answers only you provide
‘Cause you know just what we need
Before we say a word’

Dit lied klinkt nog even door in mijn achterhoofd. Vermoeide wandelbenen en een vernieuwde focus op God en zijn karakter als zorgzame Vader: wat mij betreft een prima afsluiting van ‘Quiet Day’.

Lees verder]]> Voor het eerst emigreren met het gezin, voor langere tijd afscheid nemen van dierbaren, voor het eerst wonen in een andere cultuur, voor het eerst al je spullen grotendeels wegdoen en voor het eerst op verlof. Een mini-verlof weliswaar, vanuit het nog nabije Engeland en voor enkele weken. Maar toch, het gaf ons een idee hoe onze toekomstige verlofperiodes eruit kunnen zien en wat handig of onhandig is tijdens zo’n periode. Een oefenverlof dus.

Samen op pad naar een afspraak.

Wat hebben veel gedaan de afgelopen weken. Zo hebben we genoten van het contact met familie en vrienden, hadden we in onze thuisgemeente een ontzettend leuke bijeenkomst, heb ik een nieuw rijbewijs, zijn we alle vier wat vaccinaties rijker, hadden we een gesprek bij een stichting, zijn we met de dametjes op pad geweest naar bekende en nieuwe plekjes. En ga zo maar door. In Engeland hadden we een flink to-do lijstje gemaakt die inmiddels grotendeels is afgevinkt. En daarbij waren hele leuke ontmoetingen, bedankt daarvoor! Helaas konden we niet iedereen ontmoeten. Ook merkten we dat de dag soms te vol of de week te onrustig verliep, vooral voor onze meiden. En dat is prima, daar leren we van. We zijn trots op onze dametjes. Ze hebben zich ontzettend goed vermaakt en bleken flexibel. Ze hobbelden lekker met ons mee en maakten van elke huiskamer of kantoor een speelplek (meestal zonder schade).

Mirthe en Naomi op de kinderboerderij

Maandag starten de lessen weer en hier zien we ook naar uit. Weer een stukje regelmaat in onze weken en verder leren en ontdekken voor onze toekomst in Nepal. Aankomende periode volgen we allebei flink wat onderwijs en we zullen daar in de aankomende blogs over delen. Ook voor Mirthe en Naomi is het fijn dat er weer structuur in de dag zal zijn. Mirthe heeft al zin om weer naar de gastouder te gaan! De hond heeft hier overigens een grote rol in…

Lees verder]]> Samen met medestudente Vanya en onze mentor Lorraine loop ik, met een chaplain* jasje (zie uitleg onderaan pagina) aan, langs de kanalen. Het is een rustige middag. De lucht is fris en het zonnetje schijnt voorzichtig. We zien allerlei verschillende boten. Sommige zijn kleurig versierd met bloemen, andere hebben strakke blauwe lijnen. Soms zien ze er goed onderhouden uit, vaker kan de boot wel wat reparaties gebruiken. Trekschuiten zouden we ze in Nederland noemen. Ze zijn lang en smal en vroeger werden ze gebruikt om vracht te vervoeren. Nu worden ze vooral gebruikt als vakantieverblijf tijdens de zomer. Maar niet voor iedereen.

Er is een grote groep mensen die permanent op deze boten verblijft en die worstelt met allerlei zaken; het leven op de boot bleek toch niet zo goedkoop als verwacht of lukt het niet om aan de regels te voldoen waardoor ze dreigen hun drijvende huis te verliezen. Er kan gemakkelijk een vicieus cirkeltje van uitdagingen ontstaan; zonder vergunning kun je geen toeslag aanvragen, maar zonder toeslag kun je geen vergunning betalen. Lorraine vertelt dat er veel nood onder de mensen die permanent op het water leven zoals armoede, verslavingsproblematiek en mentale gezondheidsissues. Lorraine zet zich in om deze mensen een luisterend oor te bieden en praktische of geestelijke hulp waar dit nodig en gewenst is. En Vanya en ik helpen wekelijks een handje mee.

foto gebruikt van www.pixabay.com.

We lopen een paar kilometer over het ‘towpath’. Dit is het pad langs het water waar vroeger de paarden op liepen die de schepen voorttrokken. Een enkele motor van een boot draait (om elektriciteit op te wekken). Maar de meeste boten liggen stil, met gesloten deuren en gordijnen. Lorraine vertelt dat ze denkt dat veel bewoners op pad zijn. Maar legt ook uit dat mensen zich regelmatig afzonderen. Na een uurtje te hebben gelopen begin ik me wel een beetje af te vragen of dit wandelingetje misschien niet zonde van mijn tijd is. Al geniet ik enorm van het mooie weer en de prachtige natuur.

Wanneer Vanya en ik voorzichtig aan Lorraine vragen of het vaker voorkomt dat ze niemand tegenkomt tijdens haar wandeling langs de kanalen, bevestigt ze dit. Vervolgens benadrukt ze hoe belangrijk het is dat de mensen die nu achter die gesloten gordijnen zitten ons kunnen zien. Zodat ze ons een volgende keer weer zien. En daarna weer. En dan wellicht de stap durven te nemen om op ons af te stappen als er nood is. Want die is er. Enkele weken geleden pleegde een ‘boater’ zelfmoord, een ander probeert van zijn drankverslaving af te komen en afgelopen week zonk een boot. Het zal je huis maar zijn.

Toen Lorraine startte met werken, zag ze nauwelijks mensen bij de boten. Mensen stapten niet op haar af. Maar ze zagen haar wel lopen. Na een periode werd ze opeens benaderd door een man die haar regelmatig had zien lopen langs het water met haar ‘Chaplain’ jasje aan. Of zij het huwelijk tussen hem en zijn vrouw misschien wilde zegenen? En hij was ongeneeslijk ziek. Wilde zij misschien zijn begrafenis leiden? Ze heeft hen kunnen helpen. Soms zien we niet direct resultaat van onze inspanning. Maar door zichtbaar en beschikbaar te zijn voor mensen wordt er gewerkt aan vertrouwen. Soms is dat de manier om een relatie op te bouwen.

*In Nederland kennen we het woord ‘chaplain’ niet zo. Maar je zou chaplains kunnen zien als afgevaardigden van een kerk die, in dit geval, omzien naar de mensen die wonen op het water en hulp bieden waar gewenst. Voor mijn stage ben ik benoemd als tijdelijke chaplain. Je mag jezelf niet zomaar ‘chaplain’ noemen. Je moet hiervoor o.a. een training volgen en gecheckt zijn (VOG). Onze (Vanya en mijzelf) training en VOG check is nog niet rond. Mede daarom doen wij dit werk samen met Lorraine. 

Lees verder]]> Op onze website. Leuk dat je een kijkje komt nemen. Naar verwachting worden wij in 2019 door PKN Delft (wijkgemeente Mattheüs) uitgezonden naar Nepal. Om ons daar in te zetten voor betere (technologie in de) zorg. Aankomend voorjaar hopen wij naar Engeland te gaan voor een periode van scholing. Op deze website plaatsen we regelmatig een update over ons leven in deze periode van voorbereiding. Ook willen we hier zo nu en dan wat delen over onze drijfveren en hoe we tot deze beslissing zijn gekomen. En we vinden het leuk als je ons wilt volgen en zo met ons mee wilt leven!

Ons leven zit momenteel in een stroomversnelling. Maar de wens om dit te gaan doen bestaat al veel langer. Sowieso bij Corine. Maar inmiddels heeft Arjan deze wens ook alweer anderhalf jaar. Het duurde echter even voordat wij ons helemaal over konden geven aan dit plan, wat wij zien als Gods plan. Sinds oktober 2017 zijn wij bezig om onze plannen concreet te maken. En sinds december hebben wij een thuisfrontcommissie (TFC) die ons helpt bij allerlei voorbereidingen. Sindsdien gaat het nog harder . Er wordt door de TFC waanzinnig veel inspanning geleverd om ons toekomstige werk een kans te geven. In de aankomende tijd worden onze familie, vrienden en kennissen geïnformeerd over de veranderingen in ons leven. Om ons werk uit te kunnen gaan voeren hebben wij een netwerk van mensen om ons heen nodig die ons toekomstig werk in Nepal willen ondersteunen.

En concreet in ons dagelijks leven? Wij hebben ons huis (onder voorbehoud) verkocht, Corine heeft haar baan grotendeels opgezegd, begin februari hopen we naar Woerdense Verlaat te verhuizen en half februari vertrekt Arjan voor 2 weken met een collega van de TU Delft naar Nepal. Ons huis wordt langzamerhand steeds leger en we zijn ervaren marktplaats handelaren geworden. Mirthe weet inmiddels dat we een poosje bij opa en oma gaan wonen en heeft daar wel zin in. Het gaat goed met ons! We zien met gezonde spanning en enthousiasme uit naar alles wat gaat komen.

Tot slot;

• bekijk de agenda om te zien waar en wanneer we een presentatie gaan geven. Er komt binnenkort nog een datum bij van een presentatie in de omgeving Delft.
• Een aantal keer per jaar zal een nieuwsbrief verschijnen die verspreid wordt per post/mail. Deze bevat andere informatie dan de blog. Hiernaast kun je je hiervoor inschrijven.
• Deze website is in opbouw. Neem gerust regelmatig een kijkje voor nieuwe info.
• Vragen of suggesties? Stuur dan een mailtje naar tfc@arjancorine.nl