Lees verder]]> “Ik hoor de vuilniswagen!” Opgelucht en een tikje gestresst kijkt Corine me aan.  Toet toet toet… toet toet toet… hoor ik zachtjes in de verte.

Enige weken geleden zijn we verhuisd. In tegenstelling tot ons vorige huis woont hier geen landlord in het huis die zaken zoals het afval regelt. Dat betekent weer ouderwets zelf het afval naar de straat brengen. Maar ja, wanneer komt de vuilnisauto? Op welke dag? Waar? En hoe laat? En hoe vaak komt de auto? En kun je de zakken gewoon aan de straat zetten of moet je het overhandigen? En waar bewaren we ons afval eigenlijk zodat er geen ongedierte bij kan?

De voorkant van ons nieuwe huis

Zo’n twee weken na onze verhuizing hebben we een aantal zakken afval vol en beginnen we ons af te vragen wat we er mee moeten doen. Een verhuizing geeft toch altijd wat extra rommel. We vragen na bij de oude bewoners van het huis of zij weten wanneer de auto komt. Helaas, het blijkt geen vaste dag te zijn. Of vast tijdstip. En na drie weken zijn we al aardig alert op de toeter van de vuilnisauto (dat is een heel typerend geluid wat we gelukkig al wel kenden). Eerder hoorde Corine al eens de toeter terwijl Arjan aan het werk was.  Ze sleepte een x-aantal zakken richting de grote weg, met de meiden achter zich aan. Na 100m rennen met vuilniszakken en twee meisjes was ze bij de weg. Helaas was er geen vuilniswagen te bekennen, Corine was te laat. Volgens de buren is de wagen al geweest en nee de zakken mogen niet bij de weg gezet worden.

“Ik hoor de vuilniswagen!” 

Een week later zitten we met onze taaldocent in de tuin en opnieuw klinkt daar de toeter. We springen overeind en laten onze taaldocent ietwat verbaasd achter. Samen rennen we we naar de weg met onze handel vol afval. Opnieuw geen vuilniswagen. Maar, we zien de typerende groene vrachtwagen wel op het straatje achter ons huis rijden. Dus pakken we onze zakken op en hollen op een drafje naar de boerderij achter ons huis. Met onze handen vol afval wurmen we ons tussen de kalfjes en koeienpoep door. En, we zijn precies op tijd om ons afval in te leveren. De man in de vuilnisauto stapelt onze zakjes netjes op in de truck. Onze afvalrace is gelopen.

Kalfjes op de boerderij

Nu is het wachten op de volgende keer dat de toeter klinkt. Zal het over 1 week zijn of over 2 weken? Op welke dag en hoe laat? Wat doen we met het afval als we de truck missen? Soms is het best fijn als alles netjes op schema gaat zoals in Nederland; zodat je het in je agenda kunt zetten en je netjes een herinnering krijgt als de afvalcontainer weer aan de straat gezet moet worden.

Een typische vuilnisauto in Pokhara

Lees verder]]> Met een kleine brok in mijn keel verliet ik vorige week dinsdag ons huis om op trekking te gaan met drie andere vrouwen. Ik voelde me emotioneel wiebelig omdat ik mijn meisjes voor het eerst vijf nachten achter zou laten bij manlief. Tegelijkertijd wist ik ook dat een trekking (Mardi Himal voor de geïnteresseerden)  me goed zou doen. Het afgelopen jaar had ik voor het eerst geen werk- of studierol en lag mijn focus volledig op het integreren in Nepal en de zorg voor het gezin. Die fulltime moederrol was nieuw voor me. En hoewel ik er meestal van genoot maakte het mijn wereldje ook klein. Ik zag daarom uit naar een uitstapje met andere vrouwen. Even zonder kids en met andere vrouwen genieten van de door God gecreëerde natuur. Het waren prachtige dagen met flinke lichamelijke vermoeidheid, veel lol, mooie gesprekken en onverwachts veel  Nepalese taallessen (alleen als je met vrouwen op reis gaat leer je de informele versie van ‘naar de wc gaan’). Het was mijn eerste trekking in Nepal en ik heb genoten. Momenteel geniet ik nog na door wat napijn maar vooral door de foto’s. Graag deel ik een aantal beelden met jullie. Geniet ervan! En stuur me gerust een berichtje als je naar aanleiding van de foto’s een vraag hebt.

Onderweg komen we regelmatig gebedsvlaggetjes tegen. Zo ook bij de guesthouses waar we verblijven.

Met deze drie vrouwen was ik op stap. Een van hen was jarig en we vierden haar verjaardag met een zelf-geknutselde verjaardagstaart van snacks.

In de bergen worden paarden en ezels gebruikt om spullen te vervoeren.

Yak! Op deze hoogte (3000+m) leven ze en worden ze door boeren gehouden. Ze worden gehouden voor de melk en vacht.

Voor een deel van de trek naar Mardi Himal loop je over een bergkam (‘ridge walk’). Er is niet direct gevaar dat je naar beneden valt maar toch voelt het soms wel wat kwetsbaar.

Om een mooie zonsopgang te kunnen zien stonden we één keer om 4 uur ’s nachts op om naar het ‘viewpoint’ te lopen. In het donker en zonder ontbijt viel dat niet mee, maar het uitzicht was het waard!

Doel bereikt! Achter mij de ‘Machhapuchhre’ (6997m) ook wel ‘Fishtail’ genoemd. Bij helder weer zie ik deze piek ook vanuit huis in Pokhara. Maar vanaf Mardi Himal was hij veel dichterbij. Ik ben dankbaar dat ik dit indrukwekkende stukje van Gods schepping op zo’n bijzondere plek mocht bekijken.

Onderweg naar beneden kwamen we langs een dorpje. Omdat mijn reisgenoten goed Nepalees spreken konden zij een praatje maken met deze vrouw. Deze familie leeft van de dieren die ze houden en de groente die ze verbouwen.

Geitjes en buffels worden gehouden voor de verkoop, de melk en de mest. Blijkbaar is buffel-mest kostbaar omdat het goed is voor de grond wanneer je groente wil verbouwen.

Typisch plaatje voor Nepal: de nationale bloem (Marigold) en een bergtop (Macchapuchhre).

Rijstvelden. De oogst is in volle gang.

Een dorpje met huizen in de traditionele bouwstijl. In veel dorpen zijn na de aardbeving in 2015 aanpassingen gemaakt aan de huizen (om veiligheidsreden), wat veel impact heeft op het straatbeeld. Mooi om dus ook een dorpje in traditionele bouwstijl te zien.

Bij de ingang van ons guesthouse stonden twee gebedsmolens (boeddhisme). De gastvrouw draaide deze in de ochtend.

Nog een foto van het dorpje. Naar ik begreep is dit een ‘Gurung’ dorp. Gurung verwijst naar een van de vele etnische groepen in Nepal. Iedere etnische groep heeft zijn eigen gebruiken en soms ook kleding en taal.

Lees verder]]> Net als de hele wereld vecht ook Nepal tegen COVID. Net als in de meeste landen zijn er maatregelen zoals afstand houden, masker dragen, en lockdown. De meeste nieuwsberichten in Nepal gaan namelijk niet langer over COVID en over de gevolgen van de lockdown. Het gaat nu over sprinkhanen en de gevolgen van de moesson.

Sprinkhanen

Vanuit India zijn er een aantal grote zwermen sprinkhanen het land binnen gekomen. Deze worden meegevoerd door een combinatie van klimaat en wind. Langs de grens met India liggen de vruchtbaarste landbouwgebieden van Nepal. De angst is groot dat de oogst verloren gaat. En er was al angst dat de oogst erg ging tegenvallen door de COVID maatregelen. Boeren hebben maandenlang hun land niet kunnen bewerken, en tevens is er een tekort aan meststoffen ontstaan. En veel boeren hebben een lening afgesloten om hun land te beplanten. En nu dus het risico dat de oogst opgegeten wordt. Om het gebruik van ongezonde pesticiden te voorkomen heeft de overheid een beloning uitgeloofd voor mensen die sprinkhanen vangen. De overheid koopt de gevangen sprinkhanen nu voor 500 roepies per kg. Dat is ongeveer 4 euro per kg.  Daarnaast trommelen mensen op alles wat lawaai maakt als sprinkhanenzwermen in de buurt komen. Dat zou helpen om ze af te schrikken.

https://youtu.be/MB2gAQyba6w

Aardverschuivingen

Naast de sprinkhanenplaag is vooral ook het effect van de moesson veel in het nieuws. Volgens de berichten is de moesson de laatste jaren (door klimaatverandering) van karakter veranderd. Langdurige regenbuien zijn vervangen door kortere maar heftigere buien. Het gevolg is dat deze moesson tot nu toe de dodelijkste moesson is sinds jaren. Op allerlei plaatsen zijn landslides (aardverschuivingen) waarbij wegen en huizen door modderstromen meegesleurd worden. Ook hier rondom Pokhara komen ze voor. In Sarangkot (een 1700meter hoge heuvel aan de rand van Pokhara met een prachtig uitzicht op de Himalaya) is in de nacht een aantal huizen weggesleurd door een landslide. 5 mensen zijn daarbij omgekomen. Dit weekend zijn in drie dagen tijd 40 mensen omgekomen door aardverschuivingen. Dat is meer dan er tot nu toe aan erkende COVID doden te betreuren is in Nepal. Vanuit kerken ontvangen we berichten dat ze mensen naar de getroffen plaatsen sturen om te helpen met zoeken naar slachtoffers en overlevenden, en om ook pastoral hulp te bieden.

Overstromingen

De moessonregens zorgen ook voor overstromingen rondom de vele rivieren die soms erg snel gebeuren (flash floods). Dit gebeurt overal in Nepal, maar vooral vaak in de Terai, het laagland van Nepal. Veel gebieden hier lopen bijna standaard elk jaar onder in de moesson. Ook hierdoor worden veel mensen uit hun huizen verdreven, storten huizen in, verliezen ze bezittingen en hun oogst, en verdrinken mensen. 1600 mensen zijn tot nu toe al al hun huizen verdreven door de gevolgen van moesson. Omdat veel opvangplaatsen nu al in gebruik zijn als quarantainecentrum worden veel mensen in tenten opgevangen. Dit is een enorm risico voor het uitbreken van ziekten die zich via water verspreiden. Volgens het ministerie van gezondheid is het aantal gevallen van diarree, hepatitis A en E en tyfus nu al vele malen toegenomen sinds de start van moesson. En dit geldt ook voor dengue en malaria. Omdat de gezondheidszorg de focus nog vooral op COVID heeft gericht, en veel ziekenhuizen maar beperkt beschikbaar zijn voor andere ziektegevallen is men bang dat dit jaar ook hoge sterfte zal geven voor deze ziektes.

In Nepal is COVID dus niet bepaald de enige dreiging voor de mensen…

https://youtu.be/tuTv9a15Zm8?t=148

Lees verder]]> Twee maanden geleden:

Onze hulp in huis vertelt onze taaldocent dat de kippen achter in de tuin (wij delen de tuin met de buren) te maken hebben met de komende baby. Arjan en ik begrijpen het niet, voor zover wij weten is er niemand zwanger. En we denken er niet meer aan.

Twee weken geleden:

Ik sta bij de achterdeur en hoor een baby huilen. Ik vermoed dat de achterburen misschien een baby’tje hebben. De dag erna hoor ik opnieuw een baby huilen. En het lijkt net alsof het van het balkon boven ons komt. Maar, ik had toch geen zwangere vrouwen bij onze bovenburen gezien?

Ondertussen wordt er elke paar dagen een kip geslacht. Ook dat gebeurt in de achtertuin, naast ons konijnenhok.

1 week geleden:

Een van de vrouwen die boven ons woont zit achter het huis bij een vuurtje. Tot mijn grote verbazing houdt ze een ieniemienie baby vast. Ik weet vrij zeker dat zij niet zwanger was. Naar mijn matige inschatting van leeftijd is ze ook wat te oud om een baby te krijgen. In mijn gebrekkige Nepalees vraag ik of het haar kind is. (dat is het enige dat ik kon vragen) Gelukkig begrijp ik haar antwoord en vertelt ze me dat het haar kleinkind is.

Op de voorgrond de schaal waar vuurtjes op gestookt worden. Op de achtergrond het kippenhok.

Deze week:

Dagelijks komen de baby, moeder (die ik nog niet kende), tante en oma even beneden bij een vuurtje zitten. Ze warmen hun handen aan het vuur en smeren de baby vervolgens in met olie.

Ondertussen gaan de kippen er langzaam allemaal aan.

Ook deze week:

Ik ontmoet een aantal INF teamgenoten die al wat langer in Nepal wonen en vertel hen dat ik verrast ben door de komst van de baby bij de bovenburen. Zij grinniken om mijn verbazing en vertellen me wat over de gebruiken in Nepal: twee weken na de geboorte van een baby gaat de moeder voor een maand terug naar het huis van haar familie. Gedurende deze maand wordt er voor haar gezorgd en wordt ze enorm in de watten gelegd. En dat zie ik. Veel familie komt langs en oma is druk met de baby. En hoe het zitten met de kippen? Herinner je wellicht onze nieuwsbrief over ‘warm en koud voedsel’? De de net bevallen moeder moet omgezondheidsredenen véél kip eten.

Lees verder]]> Afgelopen maand was een feestmaand in Nepal. De belangrijkste festivals werden gevierd: Dashain en Tihar. De sfeer op straat was vrolijk en uitgelaten. Om ons heen zagen we hoe families elkaar opzochten en met elkaar deze festivals vierden. Tijdens Dashain vierden de Nepalezen hoe het goede het kwade heeft overwonnen. Tijdens Tihar (lichtfestival) worden goden aanbeden en wordt respect betuigd naar ouderen en dieren. Omdat er tijdens deze periode veel te zien was op straat, deelden we soms wat foto’s met onze thuisfrontcommissie en familie. En regelmatig kwam de vraag: doen jullie mee met deze festivals?

Tijdens Tihar hangt er ’s avonds een feestelijk sfeertje op straat.

Vergelijk het met sommige christelijke feesten in Nederland. De meeste mensen vieren kerst, komen met familie bij elkaar, geven elkaar cadeautjes, maar niet iedereen viert de geboorte van Jezus. Zo doen wij niet mee aan het religieuze aspecten van de festivals, maar meedoen aan andere aspecten is onvermijdelijk. En ook prima! Zo genieten wij tijdens de festivaltijd van alle muziek die we horen, de dansen die we zien, de decoraties, de kortingen in de winkel en de vrije dagen. We maken graag van de gelegenheid gebruik om meer te leren over de Nepalese cultuur, zodat we beter begrijpen wat we zien en meemaken.

De meisjes kijken met interesse (en een beetje overweldigd) naar alle traditionele dansen die op straat uitgevoerd worden.

Van collega’s horen we dat het tijd kost om relaties op te bouwen met Nepalezen. Toch hoop ik dat ik volgend jaar de festivals van nog dichterbij mee kan maken. Misschien wel vanuit een huiskamer van een Nepalese familie. Om nog meer te leren over de Nepalese cultuur en te zien hoe zij samenkomen en vieren.  Maar vooral omdat ik verlang naar een gelijkwaardige relatie waarin we kunnen delen en leren van elkaar.

Lees verder]]> Heel, heel lang geleden – het lijkt nu wel een ander leven – studeerden we in Engeland en schreven we blogjes over cultuurverschillen. Zoals deze en deze. Nu we daadwerkelijk in Nepal wonen zien we de theorie in de praktijk en merken we hoe anders hier met tijd en afspraken wordt omgegaan dan wij gewend zijn. In de afgelopen weken hebben we veel moeten regelen voor ons nieuwe huis. Hierin waren heel wat momenten waarin we onze ‘Nederlandse klok’ los moesten laten:

• in ons nieuwe huis hadden we bedden nodig. Deze moesten nog gemaakt worden, maar na wat aanmoediging van Arjan (we wilden immers vlot verhuizen) zouden ze na 10 dagen bezorgd worden. Na een dag of 20 vonden we bij thuiskomst het stapelbed op onze stoep. Een dagje later kwamen ze hem ook in elkaar zetten!

• De loodgieter zou op een gepland moment een aantal reparaties komen doen. Op de betreffende dag zorgden we dat er constant iemand thuis was maar kwam er niemand. Wanneer we een aantal dagen later bij de oriëntatiecursus zijn worden we gebeld dat de loodgieter er is en wordt ons verzocht om nú te komen.
• Onze keuken had geen kastjes, maar die konden voor een leuke prijsje gemaakt worden. Dit zou ongeveer een maand duren. Tot onze grote verbazing kwamen de timmermannen na een klein weekje alle planken monteren. Superfijn, hierdoor konden we in ieder geval onze pannen opruimen. Vandaag, enkele weken later, zijn ze gestart met het monteren van de deurtjes. Zojuist zijn ze echter naar buiten gerend. Hun gereedschap ligt er nog. Het is al na vier uur. Ik ben benieuwd of dit vandaag nog afgemaakt wordt.

Al schrijvend vraag ik me af of dit negatief klinkt? Want zo ervaren we het niet (meer). We ervaren de meeste Nepalezen als vriendelijk.  Onderdeel van hun vriendelijkheid is dat ze niet graag ‘nee’ verkopen. Dit maskeren ze door bijvoorbeeld te zwijgen en soms komen ze een afspraak niet na. Voor ons is dat wennen omdat we uit een cultuur komen waarin ‘eerlijkheid’ goud is. Misschien zelfs als dat ten koste van een ander gaat.

Langzamerhand gaan we meedoen aan het Nepalese time-management. We gaan er niet meer van uit dat de loodgieter daadwerkelijk op het afgesproken moment komen en bewegen mee als hij op een onverwachts moment toch op de stoep staat. We blijven niet meer thuis voor een gepland onderhoud omdat we weten dat we – als het nodig is – toch wel in een half uurtje thuis zijn. Iets minder strak plannen is best relaxed.

(We ervaren deze maanden als erg intensief. Daarom hebben we besloten om niet meer twee-wekelijks te bloggen, maar tijdelijk één keer per maand.)

Lees verder]]>

Naomi in toeristenbroek en shirt

Het was een avond in het weekend. We waren op weg naar Lakeside, het toeristische stuk van Pokhara, langs het meer. En wat doe je dan als Naomi zich onderweg in de taxi helemaal onderspuugt en je hebt geen schone kleding meegenomen? Juist, je gaat naar een van de vele toeristenwinkeltjes die allemaal “typisch Nepalese” kleren verkopen. Naomi kreeg een prachtige Nepalese kinderbroek (die zelfs Nepalese kinderen niet meer dragen). We voelden ons hierna echte toeristen! En dat terwijl we al het een en ander weten van de cultuur, al een (klein) mondje Nepalees spreken en binnenkort in ons nieuwe huis in Pokhara intrekken.

Oriëntatiecursus

Elke ochtend gaan we (op onze fiets, met Nederlandse kinderzitjes!) naar een zaaltje op het terrein van het Green Pastures Ziekenhuis voor onze oriëntatieles. Samen met nog twee nieuwe families krijgen we les over veilig en gezond leven in Nepal. Wat doe je bijvoorbeeld als je midden in de nacht  naar het ziekenhuis moet? Ook bespreken we de verschillende Nepalese culturen en gebruiken, de geschiedenis van de Nepalese kerk, en leren we meer over de organisatie INF. Vaak schuift er een Nepalees aan om toelichting te geven op het onderwerp vanuit zijn perspectief. Zo zijn er heel veel culturele gebruiken, die echter niet voor iedere generatie of voor iedere etnische groep of kaste hetzelfde zijn. Nepal is echt enorm divers!

Onze fietsen, met zitjes. Bekijks gegarandeerd!

Avondeten: Nepalese aardappeltjes, groenten en chapati gemaakt door onze didi.

Taalles

In de middag hebben we 2 uur taalles. Een leraar van een taalinstituut komt bij ons aan huis om ons Nepalees te leren. We proberen de meiden dan een dutje te laten doen. Zo hebben wij onze handen ook echt even vrij hiervoor. Het is immers erg belangrijk om de taal te leren, zodat we goed contact kunnen maken met collega’s, buren, in winkels, in de kerk, etc. En het is gewoon ook handig om boodschappen te doen of zaken te regelen! We kennen ondertussen al wat woordjes en zinnetjes om je naam te zeggen: Mero naam Arjan ho. Of te zeggen dat ons huis in Pokhara in de wijk Naya Gau staat: Mero ghar Pokharamaa Naya Gaumaa chha. Wist je dat er in het Nepalees een apart woord is voor oudere of jongere broer (daaju/bhaai) en oudere/jongere zus (didi/bahini)? Of voor ooms/tantes van vaders of moeders kant? Eigenlijk best handig! Zo kunnen wij vertellen over onze familie (pariwaar) en vooral: anderen vragen naar hun familie!

De kerk waar we een aantal keer geweest zijn.

Kerk

Omdat het nog regenseizoen is zijn er vaak nog veel wolken en weinig uitzicht met name in de verte (de zon kan overigens aardig fel schijnen!). Maar af en toe trekt de lucht wat open en zie je een glimp van de hoge Himalayabergen in deze buurt. Zo ook zaterdagochtend in een Nepalese kerk: ik zat bij het raam en keek naar buiten. Er werd voorgelezen uit Psalm 95:

Machapuchare (Fishtail)

Woning

Lees verder]]> We stappen de deur uit en zijn onmiddellijk blij dat we paraplu’s mogen lenen van onze gastvrouw. We aten bij haar mee en nu is het tijd om naar huis te gaan. Het is donker. De regen komt met bakken uit de hemel. Met Naomi op mijn ene arm en de paraplu in de andere sjok ik door de met water ondergelopen tuin naar de weg. Ik zie geen hand voor ogen, het water komt tot mijn enkels en het gras kriebelt. Dit is onze eerste kennismaking met een Nepalese moessonbui. Binnen een minuut zijn onze slippers en broekspijpen doorweekt. Volgende keer naast een paraplu ook maar een zaklamp en kaplaarzen meenemen?

Op Schiphol worden we voorbereid op de komende cultuurschok en alle eerste keren.

Hierachter is nog plek

We stappen de volle bus in en een jongen wuift in de richting van de achterbank. Zowaar, in een bus die best vol leek ontstaan twee zitplekjes. Wanneer ik zit kan ik samen met de meisjes door het open raam naar buiten kijken. Arjan staat voor ons in gebogen houding; het dak van de Nepalese bus houdt geen rekening met zijn lengte. Zolang de bus blijft rijden waait er een verkoelend briesje. Zodra we stilstaan wordt het zweten geblazen. Allerlei geurtjes dwalen door de bus. Bekende en onbekend. Onderweg wijzen de meisjes elke koe en hond aan die ze zien. Verder zien we veel verkeer, mensen, fruitstalletjes en ook veel groen. Midden in de stad is er niet veel natuur, maar het groen dat we zien is prachtig! De moesson heeft de planten en bomen goed gedaan. We genieten van alles wat we zien tijdens ons eerste tochtje – met kids – met de lokale bus.

Met de lokale bus in Nepal

Happy birthday!

We stappen vroeg uit bed op Mirthes 5^e verjaardag. Door de opwinding is ze om 06.00 uur al wakker! De cadeautjes, slingers en ballonnen zijn nog meegenomen vanuit Nederland en een lieve collega van INF heeft voor haar een verjaardagstaart gebakken. Mirthe is blij en geniet van de dag. Voor ons allemaal is het voor het eerst dat we een verjaardag vieren op onze nieuwe woonplek en dat is bijzonder!

Verjaardagstaart

Zachte landing

Hoewel we niet voor het eerst in Nepal zijn, ervaren we toch veel dingen voor het eerst. Het begon al op Schiphol toen de dame achter de balie ons vroeg wanneer we terug zouden komen. Maar deze keer hebben we een ‘one-way-ticket’. Inmiddels zijn we een kleine week in Nepal en in die week zijn we goed opgevangen door INF. Net als tijdens onze oriëntatiereis in april zijn we ook nu weer dankbaar voor hun zorg voor ons.  Zo wordt er in de eerste week elke avond voor eten gezorgd door iemand van het team, hetzij dat we bij een familie gaan eten of dat ze eten bij ons brengen. Dat geeft een ‘zachte landing’ in ons gastland en maakt dat we uitzien naar nieuwe ervaringen. Onder andere de taal- en oriëntatiecursus die volgende week start!

Allerlei eerste ontmoetingen met vreemde diersoorten!