Lees verder]]> Met een kleine brok in mijn keel verliet ik vorige week dinsdag ons huis om op trekking te gaan met drie andere vrouwen. Ik voelde me emotioneel wiebelig omdat ik mijn meisjes voor het eerst vijf nachten achter zou laten bij manlief. Tegelijkertijd wist ik ook dat een trekking (Mardi Himal voor de geïnteresseerden)  me goed zou doen. Het afgelopen jaar had ik voor het eerst geen werk- of studierol en lag mijn focus volledig op het integreren in Nepal en de zorg voor het gezin. Die fulltime moederrol was nieuw voor me. En hoewel ik er meestal van genoot maakte het mijn wereldje ook klein. Ik zag daarom uit naar een uitstapje met andere vrouwen. Even zonder kids en met andere vrouwen genieten van de door God gecreëerde natuur. Het waren prachtige dagen met flinke lichamelijke vermoeidheid, veel lol, mooie gesprekken en onverwachts veel  Nepalese taallessen (alleen als je met vrouwen op reis gaat leer je de informele versie van ‘naar de wc gaan’). Het was mijn eerste trekking in Nepal en ik heb genoten. Momenteel geniet ik nog na door wat napijn maar vooral door de foto’s. Graag deel ik een aantal beelden met jullie. Geniet ervan! En stuur me gerust een berichtje als je naar aanleiding van de foto’s een vraag hebt.

Onderweg komen we regelmatig gebedsvlaggetjes tegen. Zo ook bij de guesthouses waar we verblijven.

Met deze drie vrouwen was ik op stap. Een van hen was jarig en we vierden haar verjaardag met een zelf-geknutselde verjaardagstaart van snacks.

In de bergen worden paarden en ezels gebruikt om spullen te vervoeren.

Yak! Op deze hoogte (3000+m) leven ze en worden ze door boeren gehouden. Ze worden gehouden voor de melk en vacht.

Voor een deel van de trek naar Mardi Himal loop je over een bergkam (‘ridge walk’). Er is niet direct gevaar dat je naar beneden valt maar toch voelt het soms wel wat kwetsbaar.

Om een mooie zonsopgang te kunnen zien stonden we één keer om 4 uur ’s nachts op om naar het ‘viewpoint’ te lopen. In het donker en zonder ontbijt viel dat niet mee, maar het uitzicht was het waard!

Doel bereikt! Achter mij de ‘Machhapuchhre’ (6997m) ook wel ‘Fishtail’ genoemd. Bij helder weer zie ik deze piek ook vanuit huis in Pokhara. Maar vanaf Mardi Himal was hij veel dichterbij. Ik ben dankbaar dat ik dit indrukwekkende stukje van Gods schepping op zo’n bijzondere plek mocht bekijken.

Onderweg naar beneden kwamen we langs een dorpje. Omdat mijn reisgenoten goed Nepalees spreken konden zij een praatje maken met deze vrouw. Deze familie leeft van de dieren die ze houden en de groente die ze verbouwen.

Geitjes en buffels worden gehouden voor de verkoop, de melk en de mest. Blijkbaar is buffel-mest kostbaar omdat het goed is voor de grond wanneer je groente wil verbouwen.

Typisch plaatje voor Nepal: de nationale bloem (Marigold) en een bergtop (Macchapuchhre).

Rijstvelden. De oogst is in volle gang.

Een dorpje met huizen in de traditionele bouwstijl. In veel dorpen zijn na de aardbeving in 2015 aanpassingen gemaakt aan de huizen (om veiligheidsreden), wat veel impact heeft op het straatbeeld. Mooi om dus ook een dorpje in traditionele bouwstijl te zien.

Bij de ingang van ons guesthouse stonden twee gebedsmolens (boeddhisme). De gastvrouw draaide deze in de ochtend.

Nog een foto van het dorpje. Naar ik begreep is dit een ‘Gurung’ dorp. Gurung verwijst naar een van de vele etnische groepen in Nepal. Iedere etnische groep heeft zijn eigen gebruiken en soms ook kleding en taal.

Lees verder]]> Op de voordeur zie ik prachtig houtsnijwerk. Gedetailleerde vormen zijn zorgvuldig uitgesneden. Het hout glanst van de lak. Ik zie niet hoeveel hindoegoden erop staan, maar ik zie wel een grote Ganesh midden op de deur. Het is een echte blikvanger zeg maar, op onze toekomstige voordeur, en het geeft me een ongemakkelijk gevoel.

In Nepal is religie een groot onderdeel van het dagelijks leven en de cultuur. Religie is overal terug te zien. Op straat bij tempeltjes, offers voor voordeuren en in veel huizen door symboliek op bijvoorbeeld deuren en plafonds. Toen wij bij ons huis gingen kijken werd ik geconfronteerd met een grote hindoegod op de voordeur. Met de lessen van Bijbelschool over geestelijke strijd nog vers in het geheugen trok ik mijn wenkbrauwen op. De Nepalese christen die met ons mee was zag mijn blik en zei: ‘Het is maar hout. Er zit geen kracht in. Jezus heeft alle macht.’ True. Maar het idee dat ik dagelijks tegen Ganesh aan zou gaan kijken vond ik een wel een dingetje.

Christenen gaan verschillend om met andere religies. Voor sommige christenen is het oké om zich bloot te stellen aan de praktische uitoefening van een andere religie met eventueel andere goden. Denk bijvoorbeeld aan het bezoeken van een islamitische dienst of bijvoorbeeld het eten van aan hindoegoden geofferd fruit. Andere christenen zijn hier meer terughoudend in. Of soms zelfs angstig. Want is er invloed als je je inlaat met hindoegoden door geofferd fruit te eten? Stel ik me dan open voor de spirituele wereld die hier volgens sommigen in meekomt? Een overtuiging zoals de hierboven omschreven ‘God heeft alles overwonnen’ kan hierin leidend zijn.

Persoonlijk denk ik dat hier geen strikt goed of fout in bestaat. Jouw beslissing is afhankelijk van je context, je relatie met God en je persoonlijkheid. Zo zijn Arjan en ik hier bijvoorbeeld totaal verschillend in. En dat is prima. Gelukkig vinden we elkaar wel in een gezamenlijke beslissing ;). Toen ik geconfronteerd werd met onze prachtige handgemaakte deur vol hindoe-symboliek heb ik een aantal weken na moeten denken en God gevraagd om wijsheid. Hoe moesten we hiermee omgaan? Moesten we iets doen aan die deur? Als we die deur zouden vervangen zouden we dan niet juist erkennen dat er macht in een stuk hout zit? Wat doet het met onze relatie met onze huurbaas als we ‘zomaar’ die kostbare deur zouden wegdoen? En ook, hoe zal het voor ons zijn als we iedere keer dat we ons huis binnenstappen begroet worden door Ganesh?

Het duurde even voordat we de beslissing hadden genomen: de deur blijft. Er zullen christenen zijn die onze beslissing begrijpen en anderen die hem niet zullen begrijpen. En dat is prima. Het is belangrijk te beseffen dat christenen verschillend omgaan met dit type vraagstukken en ondanks dat de Bijbel ons input geeft, is er vaak geen heel duidelijke goed of fout in dit type situatie. We kijken vanuit ons eigen perspectief naar een situatie, vormen onze argumenten, betrekken God en nemen een beslissing waarvan we geloven dat die door God geleid is. Zowel jij als ik. Andere keuzes, maar allebei goed.

De deur zit er dus nog in. In de ingewikkelde structuren zie ik bloemen, patronen, details, diverse hindoegoden én uren arbeid van een vakman. Boven onze deur hingen ook nog de restanten van een puja, een offering aan een hindoegod. In tegenstelling tot het houtsnijwerk wijst mij dit op bewuste aanbidding van de hindoegoden. En dat gelinkt aan ons huis. Arjan en ik hadden daar meer moeite mee en in goed overleg met onze huurbaas is dit weggehaald. Dat dan weer wel.

Houtsnijwerk op onze voordeur

Lees verder]]> Over toen ik pre-lockdown in de stoffenwinkel mijn Nepalees oefende: 

‘Usle laatsj lagyo!’ (ze is verlegen), zei ik vol zelfvertrouwen. Ik was zo blij dat ik dit had geleerd. Het leek me handig in het dagelijks leven. De Nepalese mensen zijn namelijk ontzettend vriendelijk naar kinderen, maar die vriendelijkheid komt met een stevig kneepje in de wang van het kind. Iets wat onze dametjes niet altijd waarderen. De uitspraak van het Nepalese woord voor verlegen bleek lastiger. ‘Usle leetsj lagyo!’ herhaal ik, met iets andere klinkers. Helaas. Drie giechelende dames kijken me verbaasd aan. Ik zeg het nog een keer en leg nu de klemtoon op het einde van het woord. Ik zie aan de dames dat ze zich wat ongemakkelijk gaan voelen onder mijn aanhoudende pogingen Nepalees te spreken. Ik probeer het nog één keer: ‘Laatsh? Laetsj?’ Geen verbale respons, wel verwarring die van de gezichten af te lezen is. Oké, het is tijd om te stoppen. ‘She is shy’, mompel ik.  ‘Ohhhh!’ De dames kijken me blij én oplucht aan. Ze zouden het namelijk heel vervelend voor mij vinden als ik ondanks mijn aanhoudende pogingen tot Nepalees spreken, niet begrepen wordt. Dan lijd ik gezichtsverlies. Iets wat je in de Nepalese cultuur een ander nooit (opzettelijk) aan zou doen. Voor mij een interessant leermoment. Want als ik zou doorzetten en het woordje net zo lang zou herhalen tot ik het goed had was mijn uitspraak misschien wel goed geweest, maar hadden mijn gesprekspartners zich ongelukkig gevoeld. En dan kan ik het woord wel uitspreken, maar dan wordt een volgend gespreksmoment minder ontspannen.

Toen ik tijdens de lockdown baalde omdat de leuke stofjes nog niet zijn omgezet in kleding.

Lees verder]]> Twee maanden geleden:

Onze hulp in huis vertelt onze taaldocent dat de kippen achter in de tuin (wij delen de tuin met de buren) te maken hebben met de komende baby. Arjan en ik begrijpen het niet, voor zover wij weten is er niemand zwanger. En we denken er niet meer aan.

Twee weken geleden:

Ik sta bij de achterdeur en hoor een baby huilen. Ik vermoed dat de achterburen misschien een baby’tje hebben. De dag erna hoor ik opnieuw een baby huilen. En het lijkt net alsof het van het balkon boven ons komt. Maar, ik had toch geen zwangere vrouwen bij onze bovenburen gezien?

Ondertussen wordt er elke paar dagen een kip geslacht. Ook dat gebeurt in de achtertuin, naast ons konijnenhok.

1 week geleden:

Een van de vrouwen die boven ons woont zit achter het huis bij een vuurtje. Tot mijn grote verbazing houdt ze een ieniemienie baby vast. Ik weet vrij zeker dat zij niet zwanger was. Naar mijn matige inschatting van leeftijd is ze ook wat te oud om een baby te krijgen. In mijn gebrekkige Nepalees vraag ik of het haar kind is. (dat is het enige dat ik kon vragen) Gelukkig begrijp ik haar antwoord en vertelt ze me dat het haar kleinkind is.

Op de voorgrond de schaal waar vuurtjes op gestookt worden. Op de achtergrond het kippenhok.

Deze week:

Dagelijks komen de baby, moeder (die ik nog niet kende), tante en oma even beneden bij een vuurtje zitten. Ze warmen hun handen aan het vuur en smeren de baby vervolgens in met olie.

Ondertussen gaan de kippen er langzaam allemaal aan.

Ook deze week:

Ik ontmoet een aantal INF teamgenoten die al wat langer in Nepal wonen en vertel hen dat ik verrast ben door de komst van de baby bij de bovenburen. Zij grinniken om mijn verbazing en vertellen me wat over de gebruiken in Nepal: twee weken na de geboorte van een baby gaat de moeder voor een maand terug naar het huis van haar familie. Gedurende deze maand wordt er voor haar gezorgd en wordt ze enorm in de watten gelegd. En dat zie ik. Veel familie komt langs en oma is druk met de baby. En hoe het zitten met de kippen? Herinner je wellicht onze nieuwsbrief over ‘warm en koud voedsel’? De de net bevallen moeder moet omgezondheidsredenen véél kip eten.

Lees verder]]> Afgelopen maand was een feestmaand in Nepal. De belangrijkste festivals werden gevierd: Dashain en Tihar. De sfeer op straat was vrolijk en uitgelaten. Om ons heen zagen we hoe families elkaar opzochten en met elkaar deze festivals vierden. Tijdens Dashain vierden de Nepalezen hoe het goede het kwade heeft overwonnen. Tijdens Tihar (lichtfestival) worden goden aanbeden en wordt respect betuigd naar ouderen en dieren. Omdat er tijdens deze periode veel te zien was op straat, deelden we soms wat foto’s met onze thuisfrontcommissie en familie. En regelmatig kwam de vraag: doen jullie mee met deze festivals?

Tijdens Tihar hangt er ’s avonds een feestelijk sfeertje op straat.

Vergelijk het met sommige christelijke feesten in Nederland. De meeste mensen vieren kerst, komen met familie bij elkaar, geven elkaar cadeautjes, maar niet iedereen viert de geboorte van Jezus. Zo doen wij niet mee aan het religieuze aspecten van de festivals, maar meedoen aan andere aspecten is onvermijdelijk. En ook prima! Zo genieten wij tijdens de festivaltijd van alle muziek die we horen, de dansen die we zien, de decoraties, de kortingen in de winkel en de vrije dagen. We maken graag van de gelegenheid gebruik om meer te leren over de Nepalese cultuur, zodat we beter begrijpen wat we zien en meemaken.

De meisjes kijken met interesse (en een beetje overweldigd) naar alle traditionele dansen die op straat uitgevoerd worden.

Van collega’s horen we dat het tijd kost om relaties op te bouwen met Nepalezen. Toch hoop ik dat ik volgend jaar de festivals van nog dichterbij mee kan maken. Misschien wel vanuit een huiskamer van een Nepalese familie. Om nog meer te leren over de Nepalese cultuur en te zien hoe zij samenkomen en vieren.  Maar vooral omdat ik verlang naar een gelijkwaardige relatie waarin we kunnen delen en leren van elkaar.

Lees verder]]> Heel, heel lang geleden – het lijkt nu wel een ander leven – studeerden we in Engeland en schreven we blogjes over cultuurverschillen. Zoals deze en deze. Nu we daadwerkelijk in Nepal wonen zien we de theorie in de praktijk en merken we hoe anders hier met tijd en afspraken wordt omgegaan dan wij gewend zijn. In de afgelopen weken hebben we veel moeten regelen voor ons nieuwe huis. Hierin waren heel wat momenten waarin we onze ‘Nederlandse klok’ los moesten laten:

• in ons nieuwe huis hadden we bedden nodig. Deze moesten nog gemaakt worden, maar na wat aanmoediging van Arjan (we wilden immers vlot verhuizen) zouden ze na 10 dagen bezorgd worden. Na een dag of 20 vonden we bij thuiskomst het stapelbed op onze stoep. Een dagje later kwamen ze hem ook in elkaar zetten!

• De loodgieter zou op een gepland moment een aantal reparaties komen doen. Op de betreffende dag zorgden we dat er constant iemand thuis was maar kwam er niemand. Wanneer we een aantal dagen later bij de oriëntatiecursus zijn worden we gebeld dat de loodgieter er is en wordt ons verzocht om nú te komen.
• Onze keuken had geen kastjes, maar die konden voor een leuke prijsje gemaakt worden. Dit zou ongeveer een maand duren. Tot onze grote verbazing kwamen de timmermannen na een klein weekje alle planken monteren. Superfijn, hierdoor konden we in ieder geval onze pannen opruimen. Vandaag, enkele weken later, zijn ze gestart met het monteren van de deurtjes. Zojuist zijn ze echter naar buiten gerend. Hun gereedschap ligt er nog. Het is al na vier uur. Ik ben benieuwd of dit vandaag nog afgemaakt wordt.

Al schrijvend vraag ik me af of dit negatief klinkt? Want zo ervaren we het niet (meer). We ervaren de meeste Nepalezen als vriendelijk.  Onderdeel van hun vriendelijkheid is dat ze niet graag ‘nee’ verkopen. Dit maskeren ze door bijvoorbeeld te zwijgen en soms komen ze een afspraak niet na. Voor ons is dat wennen omdat we uit een cultuur komen waarin ‘eerlijkheid’ goud is. Misschien zelfs als dat ten koste van een ander gaat.

Langzamerhand gaan we meedoen aan het Nepalese time-management. We gaan er niet meer van uit dat de loodgieter daadwerkelijk op het afgesproken moment komen en bewegen mee als hij op een onverwachts moment toch op de stoep staat. We blijven niet meer thuis voor een gepland onderhoud omdat we weten dat we – als het nodig is – toch wel in een half uurtje thuis zijn. Iets minder strak plannen is best relaxed.

(We ervaren deze maanden als erg intensief. Daarom hebben we besloten om niet meer twee-wekelijks te bloggen, maar tijdelijk één keer per maand.)

Lees verder]]> We stappen de deur uit en zijn onmiddellijk blij dat we paraplu’s mogen lenen van onze gastvrouw. We aten bij haar mee en nu is het tijd om naar huis te gaan. Het is donker. De regen komt met bakken uit de hemel. Met Naomi op mijn ene arm en de paraplu in de andere sjok ik door de met water ondergelopen tuin naar de weg. Ik zie geen hand voor ogen, het water komt tot mijn enkels en het gras kriebelt. Dit is onze eerste kennismaking met een Nepalese moessonbui. Binnen een minuut zijn onze slippers en broekspijpen doorweekt. Volgende keer naast een paraplu ook maar een zaklamp en kaplaarzen meenemen?

Op Schiphol worden we voorbereid op de komende cultuurschok en alle eerste keren.

Hierachter is nog plek

We stappen de volle bus in en een jongen wuift in de richting van de achterbank. Zowaar, in een bus die best vol leek ontstaan twee zitplekjes. Wanneer ik zit kan ik samen met de meisjes door het open raam naar buiten kijken. Arjan staat voor ons in gebogen houding; het dak van de Nepalese bus houdt geen rekening met zijn lengte. Zolang de bus blijft rijden waait er een verkoelend briesje. Zodra we stilstaan wordt het zweten geblazen. Allerlei geurtjes dwalen door de bus. Bekende en onbekend. Onderweg wijzen de meisjes elke koe en hond aan die ze zien. Verder zien we veel verkeer, mensen, fruitstalletjes en ook veel groen. Midden in de stad is er niet veel natuur, maar het groen dat we zien is prachtig! De moesson heeft de planten en bomen goed gedaan. We genieten van alles wat we zien tijdens ons eerste tochtje – met kids – met de lokale bus.

Met de lokale bus in Nepal

Happy birthday!

We stappen vroeg uit bed op Mirthes 5^e verjaardag. Door de opwinding is ze om 06.00 uur al wakker! De cadeautjes, slingers en ballonnen zijn nog meegenomen vanuit Nederland en een lieve collega van INF heeft voor haar een verjaardagstaart gebakken. Mirthe is blij en geniet van de dag. Voor ons allemaal is het voor het eerst dat we een verjaardag vieren op onze nieuwe woonplek en dat is bijzonder!

Verjaardagstaart

Zachte landing

Hoewel we niet voor het eerst in Nepal zijn, ervaren we toch veel dingen voor het eerst. Het begon al op Schiphol toen de dame achter de balie ons vroeg wanneer we terug zouden komen. Maar deze keer hebben we een ‘one-way-ticket’. Inmiddels zijn we een kleine week in Nepal en in die week zijn we goed opgevangen door INF. Net als tijdens onze oriëntatiereis in april zijn we ook nu weer dankbaar voor hun zorg voor ons.  Zo wordt er in de eerste week elke avond voor eten gezorgd door iemand van het team, hetzij dat we bij een familie gaan eten of dat ze eten bij ons brengen. Dat geeft een ‘zachte landing’ in ons gastland en maakt dat we uitzien naar nieuwe ervaringen. Onder andere de taal- en oriëntatiecursus die volgende week start!

Allerlei eerste ontmoetingen met vreemde diersoorten!

Lees verder]]> ‘Maar mama, we hebben toch helemaal geen eigen huis!?’ Ik kijk over mijn schouder naar de achterbank en zie onze dametjes zitten. Mirthes blik is een mengelmoes van verbazing en verontwaardiging. Ik had haar immers verteld dat we naar huis gingen.

Na onze aankomst in Nederland hebben we bij onze familie gelogeerd. Het was erg fijn om dit te doen en zo voor onze emigratie nog wat extra tijd met hen door te brengen. We hebben daar erg van genoten! Maar nu er weken met veel afspraken en regeldingen voor de boeg staan, is een vaste, ‘eigen’ uitvalsbasis erg prettig! (grote DANK aan onze gemeenteleden voor het gebruik van hun huis).

de bizar grote tuin van ons vorige huis gaan de meisjes wel missen!

De afgelopen week hebben we op veel verschillende plekken geslapen. Dat maakt dat ik nadenk over wat ons een huiselijk gevoel geeft. Dit is handig om te weten om de overgangen naar de verschillende slaapplekken gemakkelijker te maken voor ons en vooral onze dametjes. Zeker als we straks in Nepal zijn en er al snel een drukke taalstudie start, is het fijn als we ons al snel een beetje ‘thuis’ voelen. Dus, wat geeft ons een huiselijk of een ‘thuis’-gevoel?

In elk huis waar we wonen nemen we voor de meisjes hun vaste knuffels mee. Ook hebben ze altijd wat eigen speelgoed mee en is hun Thomas-de-trein-bord en -schaaltje altijd bij ons. In ieder huis houden we – zo ongeveer – dezelfde dagindeling. Dit helpt ons door alle veranderingen mee. In alle onrust herinneren we elkaar eraan dat God altijd dezelfde is en niet verandert. We hebben vertrouwen in Zijn plan voor ons leven.

Knuffel Skye (Paw Patrol) zoekt verkoeling.

Mirthe en Naomi vinden gelukkig altijd hun draai op onze slaapplekjes! Soms wat sneller, soms wat langzamer. Inmiddels hebben Skye en Poeke (de knuffels) hun plekje gevonden in ons tijdelijke thuis, hebben de meisjes een vast plekje aan tafel en vermaken ze zich erg goed met alle huisdieren.

Een kleine persoonlijke noot:

De afgelopen weken heb ik vaak gedacht aan vluchtelingen, ontheemden en mensen zonder thuis. Aan hun nood. Als ik me al wat onrustig voel door even geen vaste thuisplek te hebben, dan breekt mijn hart voor mannen, vrouwen en kinderen die zonder een zorgvuldige voorbereidingstijd, zonder planning, zonder favo-knuffel en zonder afscheid hun thuis moesten verlaten. Laten we aanhoudend bidden voor hen.  

Lees verder]]> ‘Mamaaa thuisss!’ roept Naomi als ik na een middagje studeren ons appartement binnenstap. Beide dametjes rennen op me af en geven me een knuffel. Het is alsof ik een week ben weggeweest. Studeren terwijl je een gezin hebt is leuk en uitdagend! Enerzijds ben je als student op All Nations Christian College redelijk flexibel; de ochtendlessen staan vast maar veel van de overige studieverplichtingen zijn zelf in te plannen, heel handig met een gezin! Anderzijds is het lastig om een balans te vinden tussen familietijd en community tijd en lijkt het soms alsof je nooit genoeg studeert.

Onze tijd in Engeland zit er bijna op! Onlangs bedacht ik me dat het lastig kan zijn om in te denken wat een dagje  studeren op All Nations inhoudt. En dat is dan best wel weer lastig uit te leggen, want eerlijk is eerlijk, er is enige regelmaat maar geen dag is hetzelfde. Maar hierbij toch een poging; een gemiddelde dinsdag!

de tassen van Mirthe en Naomi

06.45 de wekker gaat en we gaan, na enig snoozen, uit bed.

08.00 Arjan vertrekt om Mirthe en Naomi naar de gastouder te brengen. Ik maak me verder klaar voor de dag en ruim op. Ochtendstress, zoals bij veel (?) gezinnen vermoed ik.

08.45 we starten de college-dag met tutorgroep. Dit is een groep studenten uit verschillende jaren waarmee we 2 keer per week samenkomen. Voor Bijbelstudie, reflectie, spelletjes of training voor het volleybaltoernooi. Het is fijn om een vaste groep mensen om je heen te hebben die je regelmatig spreekt. We hebben vaak veel lol met elkaar.

09.30 de lessen starten. Op dinsdag heb ik onder andere het vak ‘inleiding in de theologie’ en behandelen christelijke doctrines (leerstellingen). Vragen als ‘wanneer ben je nu eigenlijk een volger van Jezus?’ en ‘hoe ziet de kerk eruit?’ komen langs. Het zal je misschien niet verbazen dat we geen kant-en-klaar antwoord krijgen maar dat we worden aangespoord tot nadenken. Het is interessant om te ontdekken dat de antwoorden op deze vragen kunnen verschillen over de wereld. Gelukkig zijn er ook veel overeenkomsten!

10.30 coffee break! We halen een kopje koffie of thee in de eetzaal en kletsen bij met studiegenoten.

11.00 persoonlijke en spirituele vorming staat gepland. Tijdens deze lessen behandelen we een verscheidenheid aan onderwerpen. Deze week hebben we het over fysieke en mentale gezondheid in een andere culturele context. Hoe ga je om met risico’s? Voor jezelf maar ook voor je kinderen? Hoe ga je om met de spirituele cultuur van het land waar je leeft en eventuele spirituele gebondenheid? Waar haal je medicijnen voor je aandoening? Hoe ga je om met een medische evacuatie? Niet altijd nieuwe vragen, maar wel goed om nog eens over na te denken en om na te gaan wat we nog moeten regelen voor onze emigratie later dit jaar.

thuisschool: de botten in ons lichaam!

13.00 de meisjes worden opgehaald bij de gastouder en komen moe thuis. We eten een broodje, Naomi gaat even slapen en Mirthe luistert een audioboek. Dat geeft Arjan en mij de gelegenheid om nog wat te werken of studeren.

14.00 of een ander moment in de middag: samen met Mirthe ga ik zitten voor thuisschool. We lezen verhalen, knutselen en oefenen we letters en cijfers. We hebben hier beiden veel plezier in! De afgelopen weken hebben we het over het ziekenhuis en ziek-zijn gehad.

15.30 De rest van de middag bestaat uit spelen, klusjes, sporten, stille tijd, studie, ontspanning, etc. Het is afhankelijk van de afspraken die we hebben staan hoe we de rest van de middag invullen. Meestal zorgt een van ons voor de meisjes en werkt of studeert de ander.

18.00 etenstijd!

19.00 de meisjes gaan onder de douche en we spelen nog even met ze voordat ze naar bed gaan.  Vaak is dit een heel gezellige tijd maar soms worstelen we ons door de avondroutine heen en kijken we uit naar het moment dat ze daadwerkelijk slapen.

20.30 Mirthe en Naomi slapen! Dat geeft ons de tijd om even bij te praten en daarna nog even te werken. Of we ontspannen door wat te lezen of een serie te kijken. Op het college zijn er ook regelmatig ’s avonds activiteiten. Denk aan filmavonden, gebedsbijeenkomsten of een potje volleybal.

22.30 de dag zit erop. Tijd om te gaan slapen!

Ik hoop dat deze blog een beeld geeft van een studiedagje op All Nations. En hoe we het studeren combineren met zorg voor ons gezin. Heb je wellicht vragen of wil je meer weten? Stuur dan gerust een mailtje (zie contact pagina)!

Lees verder]]> Het is een klein wit gebouwtje met een knalblauw dak van golfplaten. Binnen zijn de ventilatoren hard aan het werk om de kerkgangers – waaronder ik – wat verkoeling te brengen. Vandaag zijn er zo’n 25 Nepalezen bij elkaar gekomen om elkaar te ontmoeten en God te aanbidden. Zo halverwege de dienst staat voorin de zaal een vrouw op. Ze vraagt wie er gebedspunten heeft. Tot mijn grote verbazing steekt bijna de helft van de kerkgangers onmiddellijk zijn of haar hand op. Gehaast, alsof de tijd er bijna op zit. Alsof men niet aan de beurt komt. Er is een verlangen, misschien wel urgentie om het gebedspunt te delen. Best anders dan ik gewend ben en dat zet me aan het denken.

Meestal als ik in een situatie ben waarin om gebedspunten wordt gevraagd, worden deze met enige terughoudendheid gedeeld. Men (waaronder ik) heeft tijd nodig om na te gaan welk gebedspunt men zal delen en ervaart misschien ook een drempel om deze te delen. Dat is anders dan mijn ervaring in de Nepal. Hoe komt dat? Is het makkelijker om een persoonlijk gebedspunt te delen in een kleine gemeenschap? Of heeft de andere culturele achtergrond invloed? Is men misschien naïef dat men denkt dat God alle gebeden verhoort?

Nee, ik proef hier iets anders dan naïviteit, namelijk verwachting. Voor deze mensen lijkt het geen vraag óf God hoort maar wannéér. Men bidt alsof ze ervan uitgaan dat God hoort en ingrijpt. En als dat je uitgangspunt is, dan is de urgentie om te bidden groot. Als je alles van God verwacht vallen eventuele drempels weg. De urgentie om je gebedspunten te delen wint het dan van terughoudendheid of verlegenheid.

Niet al mijn gebeden zijn verhoord. Heb ik te weinig verwachting? Ziet God soms een plaatje dat ik niet zie en besluit Hij anders? Ik weet niet waarom sommige gebeden niet verhoord worden of waarom Gods leiding pas jaren later duidelijk wordt. Onverhoorde gebeden kunnen veel vragen en pijn geven. Wat ik wel weet is dat Jezus ons leert om vol geloof te bidden (Markus 11:24) en gebedsverhoring te verwachten (Lukas 11). En ik weet dat er soms wonderlijke dingen gebeuren als men vol geloof bidt. Het is niet eenvoudig maar ik kies ervoor om met verwachting te bidden, juist in moeilijke situaties. Niet twijfelachtig, maar overmoedig. Dapper en met grootse verwachtingen van Hem. God wordt zo deel van mijn leven en in al mijn vragen aanbid ik Hem, erken ik Zijn grootheid en maak ik Hem Koning van mijn leven.

In de Nepalese kerk spatte het dak eraf toen men begon te bidden. Geen twijfel, geen terughoudendheid maar met urgentie en vol verwachting. God werd groot gemaakt in hun vragen. Daar kan ik wat van leren.

‘Daarom zeg Ik jullie: alles waar je om bidt, zal gebeuren als je gelooft dat je het zal krijgen.’

(Markus 11:24)

Foto: www.pixabay.com